Ir al contenido

quaero

De Wikcionario, el diccionario libre
quaero
clásico (AFI) /ˈkʷaɪ.roː/
eclesiástico (AFI) /ˈkwe.ro/
silabación quae-rō
acentuación llana
longitud silábica bisílaba
rimas aɪ.roː, e.ro

Etimología

[editar]

De origen incierto. Quizá del protoitálico *kwai-s-e/o-, y este del protoindoeuropeo *kueh₂-i- ('adquirir'), de *kueh₂-.[1] Compárese el griego antiguo πέπαμαι (pépamai, "obtener, adquirir"), el prusiano antiguo quoi ("yo/tú quiero/-es, deseo/-as"), quāits ('deseo') y el lituano kviẽsti ('invitar').[1]

Verbo transitivo

[editar]
1
Tratar de encontrar, buscar.[2]
2
Buscar sin encontrar, buscar en vano, no encontrar.[2]
3
En voz pasiva: ser inencontrable, estar perdido, no estar a disposición.[2]
4
Pedir (por alguien), solicitar la presencia (de alguien).[2]
5
Tratar de obtener, querer conseguir, buscar, aspirar.[2]
6
Dicho de cosas: requerir, pedir, exigir, demandar, necesitar.[2]
7
Tratar de realizar, tratar de hacer suceder, procurar.[2]
8
Obtener gracias a sus esfuerzos, su conducta, etc., adquirir, conseguir, lograr, ganar(se), procurar.[2]
9
Adquirir riquezas, posesiones, etc.[2]
10
Engendrar, tener (hijos).[2]
11
Querer saber, querer aprender, tratar de averiguar, inquirir, indagar.[2]
12
Preguntar.[2]
13
Analizar, considerar, estudiar, examinar.[2]
14 Derecho
Llevar a cabo una investigación, investigar, indagar, inquirir.[2]

Conjugación

[editar]
Conjugación de quaerō, quaerere, quaesīvī, quaesītum  (tercera conjugación, regular) [▲▼]
Formas no personales (verboides)
Infinitivo activo quaerere, quaesīvisse, quaesiisse
Infinitivo pasivo quaerī
Participio activo quaerēns, quaesītūrus
Participio pasivo quaerendus, quaesītus
Gerundio quaerendī, quaerendō, quaerendum
Supino quaesītum, quaesītū
Formas personales
Modo indicativo
ego tū is, ea, id nōs vōs eī, eae, ea
Presente ego quaerō tū quaeris is, ea, id quaerit nōs quaerimus vōs quaeritis eī, eae, ea quaerunt
Pretérito imperfecto ego quaerēbam tū quaerēbās is, ea, id quaerēbat nōs quaerēbāmus vōs quaerēbātis eī, eae, ea quaerēbant
Futuro ego quaeram tū quaerēs is, ea, id quaerēt nōs quaerēmus vōs quaerētis eī, eae, ea quaerent
Pretérito perfecto ego quaesīvī, quaesiī tū quaesīvistī, quaesiistī is, ea, id quaesīvit, quaesiit nōs quaesīvimus, quaesiimus vōs quaesīvistis, quaesiistis eī, eae, ea quaesīvērunt, quaesiērunt, quaesīvēre, quaesiēre
Pretérito pluscuamperfecto ego quaesīveram, quaesieram tū quaesīverās, quaesierās is, ea, id quaesīverat, quaesierat nōs quaesīverāmus, quaesierāmus vōs quaesīverātis, quaesierātis eī, eae, ea quaesīverant, quaesierant
Futuro perfecto ego quaesīverō, quaesierō tū quaesīveris, quaesieris is, ea, id quaesīverit, quaesierit nōs quaesīverimus, quaesierimus vōs quaesīveritis, quaesieritis eī, eae, ea quaesīverint, quaesierint
Presente pasivo ego quaeror tū quaereris, quaerere is, ea, id quaeritur nōs quaerimur vōs quaeriminī eī, eae, ea quaeruntur
Pretérito imperfecto pasivo ego quaerēbar tū quaerēbāris, quaerēbāre is, ea, id quaerēbātur nōs quaerēbāmur vōs quaerēbāminī eī, eae, ea quaerēbantur
Futuro pasivo ego quaerar tū quaerēris, quaerēre is, ea, id quaerētur nōs quaerēmur vōs quaerēminī eī, eae, ea quaerentur
Modo subjuntivo
ut ego ut tū ut is, ut ea, ut id ut nōs ut vōs ut eī, ut eae, ut ea
Presente ut ego quaeram ut tū quaerās ut is, ut ea, ut id quaerat ut nōs quaerāmus ut vōs quaerātis ut eī, ut eae, ut ea quaerant
Pretérito imperfecto ut ego quaererem ut tū quaererēs ut is, ut ea, ut id quaereret ut nōs quaererēmus ut vōs quaererētis ut eī, ut eae, ut ea quaererent
Pretérito perfecto ut ego quaesīverim, quaesierim ut tū quaesīverīs, quaesierīs ut is, ut ea, ut id quaesīverit, quaesierit ut nōs quaesīverīmus, quaesierīmus ut vōs quaesīverītis, quaesierītis ut eī, ut eae, ut ea quaesīverint, quaesierint
Pretérito pluscuamperfecto ut ego quaesīvissem, quaesiissem ut tū quaesīvissēs, quaesiissēs ut is, ut ea, ut id quaesīvisset, quaesiisset ut nōs quaesīvissēmus, quaesiissēmus ut vōs quaesīvissētis, quaesiissētis ut eī, ut eae, ut ea quaesīvissent, quaesiissent
Presente pasivo ut ego quaerar ut tū quaerāris, quaerāre ut is, ut ea, ut id quaerātur ut nōs quaerāmur ut vōs quaerāminī ut eī, ut eae, ut ea quaerantur
Pretérito imperfecto pasivo ut ego quaererer ut tū quaererēris, quaererēre ut is, ut ea, ut id quaererētur ut nōs quaererēmur ut vōs quaererēminī ut eī, ut eae, ut ea quaererentur
Modo imperativo
― (tū) (is, ea, id) ― (vōs) (eī, eae, ea)
Presente ― ― (tū) quaere (is, ea, id) ― ― ― (vōs) quaerite (eī, eae, ea) ―
Futuro ― ― (tū) quaeritō (is, ea, id) quaeritō ― ― (vōs) quaeritōte (eī, eae, ea) quaeruntō
Presente pasivo ― ― (tū) quaerere (is, ea, id) ― ― ― (vōs) quaeriminī (eī, eae, ea) ―
Futuro pasivo ― ― (tū) quaeritor (is, ea, id) quaeritor ― ― (vōs) ― (eī, eae, ea) quaeruntor
Leyenda: † arcaico, x no normativo, ■ cambio ortográfico, ■ irregularidad

Referencias y notas

[editar]
  1. 1 2 Michiel de Vaan. Etymological Dictionary of Latin and the Other Italic Languages. Páginas 503-04. Editorial: Leiden. Brill, 2008. ISBN: 9789004167971.
  2. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 Oxford Latin Dictionary. Editado por: P. G. W. Glare. Editorial: Oxford University Press. Oxford, 1983.