Ir al contenido

sumo

De Wikcionario, el diccionario libre
icono de desambiguación Entradas similares:  sumó
sumo
pronunciación (AFI) [ˈsumo]
silabación su-mo
acentuación llana
longitud silábica bisílaba
homófonos zumo[1]
rima u.mo

Etimología 1

[editar]

Del latín summus.

Adjetivo

[editar]

sumo ¦ plural: sumos ¦ femenino: suma ¦ femenino plural: sumas

1
Superlativo irregular de alto: sumamente alto.
2
Más extremado o elevado en su género.

Locuciones

[editar]

Traducciones

[editar]
Traducciones [▲▼]

Etimología 2

[editar]

Del japonés 相撲 (sumō).

Sustantivo masculino

[editar]

sumo ¦ plural: sumos

luchadores de sumo
1 Deporte
Deporte de combate, de origen japonés, en el que los competidores intentan forzar al contrincante a salir del ring o tocar el suelo.
2
Luchador de este arte marcial.

Véase también

[editar]

Traducciones

[editar]
Traducciones [▲▼]

Etimología 3

[editar]

Si puedes, incorpórala: ver cómo.

Sustantivo masculino

[editar]

sumo ¦ plural: sumos

1
Lengua amerindia de la familia misumalpa, hablada por unas 7000 personas en la costa oriental de Nicaragua.

Véase también

[editar]

Traducciones

[editar]
Traducciones [▲▼]

Forma flexiva

[editar]

Forma verbal

[editar]
1
Primera persona del singular (yo) del presente de indicativo de sumar.
2
Primera persona del singular (yo) del presente de indicativo de sumir.
sumo
pronunciación (AFI) /ˈsu.mo/
silabación su-mo
longitud silábica bisílaba
rima u.mo

Etimología 1

[editar]

Del latín summa.

Sustantivo

[editar]

sumo ¦ plural: sumoj ¦ acusativo: sumon ¦ acusativo plural: sumojn

1
Suma, monto, importe.

Ido

[editar]
sumo
pronunciación falta agregar

Etimología 1

[editar]

Del esperanto sumo.

Sustantivo

[editar]

sumo ¦ plural: sumi

1
Suma, monto, importe.
sumo
pronunciación falta agregar

Etimología 1

[editar]

Del japonés 相撲 (sumō).

Sustantivo

[editar]
1
Sumo.
sumo
clásico (AFI) /ˈsuː.moː/
eclesiástico (AFI) /ˈsu.mo/
silabación sū-mō
acentuación llana
longitud silábica bisílaba
rimas u.mo, uː.moː

Etimología 1

[editar]

Del prefijo sub- y emō ('tomar').[2]

Verbo transitivo

[editar]
1
Tomar, coger, agarrar.[2]
2
Ponerse (ropas o similar).[2]

Conjugación

[editar]
Conjugación de sūmō, sūmere, sūmpsī, sūmptum  (tercera conjugación, regular) [▲▼]
Formas no personales (verboides)
Infinitivo activo sūmere, sūmpsisse, surēmisse, surēmpsisse
Infinitivo pasivo sūmī
Participio activo sūmēns, sūmptūrus
Participio pasivo sūmendus, sūmptus
Gerundio sūmendī, sūmendō, sūmendum
Supino sūmptum, sūmptū
Formas personales
Modo indicativo
ego tū is, ea, id nōs vōs eī, eae, ea
Presente ego sūmō tū sūmis is, ea, id sūmit nōs sūmimus vōs sūmitis eī, eae, ea sūmunt
Pretérito imperfecto ego sūmēbam tū sūmēbās is, ea, id sūmēbat nōs sūmēbāmus vōs sūmēbātis eī, eae, ea sūmēbant
Futuro ego sūmam tū sūmēs is, ea, id sūmēt nōs sūmēmus vōs sūmētis eī, eae, ea sūment
Pretérito perfecto ego sūmpsī, surēmī, surēmpsī tū sūmpsistī, surēmistī, surēmpsistī is, ea, id sūmpsit, surēmit, surēmpsit nōs sūmpsimus, surēmimus, surēmpsimus vōs sūmpsistis, surēmistis, surēmpsistis eī, eae, ea sūmpsērunt, surēmērunt, surēmpsērunt, sūmpsēre, surēmēre, surēmpsēre
Pretérito pluscuamperfecto ego sūmpseram, surēmeram, surēmpseram tū sūmpserās, surēmerās, surēmpserās is, ea, id sūmpserat, surēmerat, surēmpserat nōs sūmpserāmus, surēmerāmus, surēmpserāmus vōs sūmpserātis, surēmerātis, surēmpserātis eī, eae, ea sūmpserant, surēmerant, surēmpserant
Futuro perfecto ego sūmpserō, surēmerō, surēmpserō tū sūmpseris, surēmeris, surēmpseris is, ea, id sūmpserit, surēmerit, surēmpserit nōs sūmpserimus, surēmerimus, surēmpserimus vōs sūmpseritis, surēmeritis, surēmpseritis eī, eae, ea sūmpserint, surēmerint, surēmpserint
Futuro sigmático† ego sūrempsō tū sūrempsis is, ea, id sūrempsit nōs sūrempsimus vōs sūrempsitis eī, eae, ea sūrempsint
Presente pasivo ego sūmor tū sūmeris, sūmere is, ea, id sūmitur nōs sūmimur vōs sūmiminī eī, eae, ea sūmuntur
Pretérito imperfecto pasivo ego sūmēbar tū sūmēbāris, sūmēbāre is, ea, id sūmēbātur nōs sūmēbāmur vōs sūmēbāminī eī, eae, ea sūmēbantur
Futuro pasivo ego sūmar tū sūmēris, sūmēre is, ea, id sūmētur nōs sūmēmur vōs sūmēminī eī, eae, ea sūmentur
Modo subjuntivo
ut ego ut tū ut is, ut ea, ut id ut nōs ut vōs ut eī, ut eae, ut ea
Presente ut ego sūmam ut tū sūmās ut is, ut ea, ut id sūmat ut nōs sūmāmus ut vōs sūmātis ut eī, ut eae, ut ea sūmant
Pretérito imperfecto ut ego sūmerem ut tū sūmerēs ut is, ut ea, ut id sūmeret ut nōs sūmerēmus ut vōs sūmerētis ut eī, ut eae, ut ea sūmerent
Pretérito perfecto ut ego sūmpserim, surēmerim, surēmpserim ut tū sūmpserīs, surēmerīs, surēmpserīs ut is, ut ea, ut id sūmpserit, surēmerit, surēmpserit ut nōs sūmpserīmus, surēmerīmus, surēmpserīmus ut vōs sūmpserītis, surēmerītis, surēmpserītis ut eī, ut eae, ut ea sūmpserint, surēmerint, surēmpserint
Pretérito pluscuamperfecto ut ego sūmpsissem, surēmissem, surēmpsissem ut tū sūmpsissēs, surēmissēs, surēmpsissēs ut is, ut ea, ut id sūmpsisset, surēmisset, surēmpsisset ut nōs sūmpsissēmus, surēmissēmus, surēmpsissēmus ut vōs sūmpsissētis, surēmissētis, surēmpsissētis ut eī, ut eae, ut ea sūmpsissent, surēmissent, surēmpsissent
Aorista sigmático† ut ego sūrempsim ut tū sūrempsīs ut is, ut ea, ut id sūrempsīt ut nōs sūrempsīmus ut vōs sūrempsītis ut eī, ut eae, ut ea sūrempsint
Presente pasivo ut ego sūmar ut tū sūmāris, sūmāre ut is, ut ea, ut id sūmātur ut nōs sūmāmur ut vōs sūmāminī ut eī, ut eae, ut ea sūmantur
Pretérito imperfecto pasivo ut ego sūmerer ut tū sūmerēris, sūmerēre ut is, ut ea, ut id sūmerētur ut nōs sūmerēmur ut vōs sūmerēminī ut eī, ut eae, ut ea sūmerentur
Modo imperativo
― (tū) (is, ea, id) ― (vōs) (eī, eae, ea)
Presente ― ― (tū) sūme (is, ea, id) ― ― ― (vōs) sūmite (eī, eae, ea) ―
Futuro ― ― (tū) sūmitō (is, ea, id) sūmitō ― ― (vōs) sūmitōte (eī, eae, ea) sūmuntō
Presente pasivo ― ― (tū) sūmere (is, ea, id) ― ― ― (vōs) sūmiminī (eī, eae, ea) ―
Futuro pasivo ― ― (tū) sūmitor (is, ea, id) sūmitor ― ― (vōs) ― (eī, eae, ea) sūmuntor
Leyenda: † arcaico, x no normativo, ■ cambio ortográfico, ■ irregularidad
sumo
brasilero (AFI) /ˈsu.mu/
europeo (AFI) /ˈsu.mu/
silabación su-mo
acentuación llana
longitud silábica bisílaba
rima u.mu

Etimología 1

[editar]

Del árabe زوم (zūm), y este del griego antiguo ζωμός (dsomós).

Sustantivo masculino

[editar]

sumo ¦ plural: sumos

1
Zumo, jugo.

Etimología 2

[editar]

Del latín summus.

Adjetivo

[editar]

sumo ¦ plural: sumos ¦ femenino: suma ¦ femenino plural: sumas

1
Sumo.

Referencias y notas

[editar]
  1. ↑ seseante
  2. 1 2 3 Oxford Latin Dictionary. Editado por: P. G. W. Glare. Editorial: Oxford University Press. Oxford, 1983.