Pierre de Fermat
  | |
| Biografía | |
|---|---|
| Nacemento | 31 de outubro de 1607 ↔ 6 de decembro de 1607 Beaumont-de-Lomagne |
| Morte | 12 de xaneiro de 1665 (57/58 anos) Castres |
| Lugar de sepultura | Castres 43°36′20″N 2°14′30″L / 43.605467, 2.241767 |
| Educación | Antiga Universidade de Orleáns (1623–1626) |
| Actividade | |
| Campo de traballo | Teoría de números, lei, matemáticas, teoría da probabilidade, análise matemática, Xeometría analítica, óptica, número de Fermat, Pequeno teorema de Fermat e Último Teorema de Fermat |
| Ocupación | matemático, Políglota, xuíz, avogado, xurista |
| Empregador | Parliament of Toulouse (en)  (1638–) |
| Influencias | |
| Obra | |
Obras destacables
| |
| Familia | |
| Cónxuxe | Louise de Long (1631–) |
| Fillos | Samuel de Fermat |
| Cronoloxía | |
| Cremación
| |
| Descrito pola fonte | Grande Enciclopedia Soviética 1969-1978, (sec:Ферма Пьер) Pequeno dicionario enciclopédico de Brockhaus e Efron Dicionario Enciclopédico Brockhaus e Efron |
   | |
Pierre de Fermat, nado en Beaumont-de-Lomagne (Francia) o 17 de agosto de 1601 e finado en Castres o 12 de xaneiro de 1665 foi un xurista e matemático francés, alcumado por Eric Temple Bell co adeallo de «príncipe dos afeccionados».[1]
Fermat foi, xunto a René Descartes un dos principais matemáticos da primeira metade do século XVIII.
Descubriu o cálculo diferencial antes que Newton e Leibniz, foi o fundador da teoría da probabilidade canda Blaise Pascal e independentemente de Descartes, descubriu o principio fundamental da xeometría analítica. Porén, é máis coñecido polas súas achegas á teoría de números, especialmente polo Último Teorema de Fermat, que ocupou os matemáticos durante uns 350 anos, ata que foi demostrado en 1995 por Andrew Wiles axudado por Richard Lawrence Taylor, sobre a base do Teorema de Shimura-Taniyama.[2]
Fermat é un dos poucos matemáticos honrados como epónimo dun asteroide, o