Wegrace 250 cc

Wegrace 250 cc
Bruno Ruffo werd met een Moto Guzzi Gambalunghino de eerste 250cc-wereldkampioen in 1949. Ook in 1951 won hij de 250cc-titel.
Actieve jaren	1920-2009
Regio	Mondiaal
Discipline	Motorsport
Organisatie	FIM
Portaal    Sport

De 250cc-klasse is een voormalige wegraceklasse in de motorsport. In deze klasse werd gestreden om de wereldtitel in het FIM wereldkampioenschap wegrace, maar ook in het Europees kampioenschap wegrace en de Lightweight TT.

Voorgeschiedenis

Net als de andere op cilinderinhoud gebaseerde klassen (50-, 80-, 125-, 350 cc en 500 cc) diende de inhoudsklasse om wegraces eerlijker te maken. Toen rond 1904 de eerste motorraces werden georganiseerd was daar nog geen sprake van. Elke organisatie hanteerde eigen reglementen en zelfs de oprichting van de Fédération Internationale des Clubs Motocyclistes (FICM) eind 1904 bracht daar geen verandering in. Dat had twee oorzaken: deze FICM was in het begin nog te zwak en de ontwikkelingen van de motorfietsen gingen te snel. Ook vermeldden motorfabrikanten in het begin van de 20e eeuw de cilinderinhoud helemaal niet: men leverde motorfietsen met een bepaald vermogen en dat werd dan ook in advertenties vermeld. Zo vond men reglementen gebaseerd op het brandstofverbruik, het gewicht, het aantal cilinders of combinaties daarvan. Als een bepaalde motorfiets te snel bleek werden reglementen soms jaarlijks aangepast.

Geschiedenis

Een dergelijjke 211cc-Levis was waarschijnlijk de eerste machine die een officiele 250cc-race won tijdens de TT van Man van 1920.

Isle of Man TT

De Britten hadden niet veel op met de lichte raceklassen. De Isle of Man TT kende tot aan de Eerste Wereldoorlog slechts de 350cc-Junior TT en de 500cc-Senior TT. In de Junior TT van 1920 mocht de "Lightweight-klasse" (tot 250 cc) meerijden. Het kleine merk Levis ging op de uitnodiging in, hoewel het niet eens volwaardige 250cc-machines had. Het stelde een team samen met Ronald Clarke, Gus Kuhn en de inmiddels 58 jaar oude Frank W. Applebee. Zij reden op 211cc-tweetaktmachientjes. Clarke was nog sneller dan de latere winnaar Cyril Williams (350cc-AJS TT Model), maar viel bij Keppel Gate, acht kilometer voor de finish. Hij kon zijn machine nog oprapen en met een kale en kromme voorvelg langzaam naar de finish rijden. Hij werd vierde in het totaalklassement en winnaar van de 250cc-Lightweight klasse, maar had de race gewoon kunnen winnen. Hij werd meteen na de finish met uitputtingsverschijnselen naar Nobles Hospital in Douglas gebracht. Pas tijdens de TT van 1922 kregen de 250cc-machines hun eigen Lightweight TT. Daarin bleven de 250cc-machines rijden tot ze in 1977 werd vervangen door de Formula Three TT.

Europees kampioenschap wegrace

Jock Porter bouwde zijn eigen New Gerrard-motorfietsen en werd er in 1925 en 1926 Europees kampioen mee

Graham Walker (gefotografeerd in 1921) werd Europees kampioen in 1931

Walfried Winkler (gefotografeerd in 1949) werd Europees kampioen in 1934

Omobono Tenni, Europees kampioen in 1937

Toen het Europees kampioenschap wegrace in 1924 voor het eerst werd georganiseerd, volgde men de inhoudsklassen zoals die bij de TT van Man werden gebruikt: 250-, 350- en 500 cc. Het Europees kampioenschap was geen competitie over meerdere wedstrijden, maar een ééndagsevenement. De Belgische ingenieur/coureur Maurice van Geert had een jaar eerder het merk Rush overgenomen. Met een dergelijke machine met een Blackburne-zijklepmotor werd hij de eerste Europees kampioen in de 250cc-klasse. Nadat van Geert al met een Brits motorblok had gewonnen, domineerden de Britse merken in de volgend jaren het EK. Jock Porter won in 1925 en 1926 ook al met zijn eigen merk: New Gerrard. Daarna volgden OK Supreme (1928 en 1929), Excelsior (1930 en 1936), Rudge (1931) en New Imperial, (1933). De overige vooroorlogse 250cc-kampioenschappen werden gewonnen door Moto Guzzi (1932 en 1937) en DKW (1934, 1935, 1938 en 1939). Na de Tweede Wereldoorlog vonden er nog twee EK's plaats: in 1947 en 1948, gewonnen door Bruno Francisci en Maurice Cann, beiden op een vooroorlogse Moto Guzzi Albatros. Het Europees kampioenschap eindigde daarna vanwege de invoering van het Wereldkampioenschap wegrace in 1949. In 1981 werd het Europees kampioenschap nieuw leven ingeblazen, omdat het wereldkampioenschap alleen plaats bood aan (semi-)professionele coureurs en werd gedomineerd door fabrieksrijders en fabrieksracers. De beginnende, jonge coureurs en de liefhebbers hadden geen internationaal podium meer, maar de Japanse fabrikanten boden een uitgebreid scala aan productieracers aan, waarmee op een behoorlijk niveau gereden kon worden. In de loop van de jaren werden steeds nieuwe klassen toegevoegd en weer verwijderd. In 2008 werd de opzet van het kampioenschap gewijzigd. Waar voorheen het kampioenschap over meerdere races werd verreden, werd het door de UEM georganiseerde kampioenschap als een eendaagse wedstrijd opgezet en werd er gereden in de klassen 125GP, Supersport en Superstock 1000. Het evenement vindt sindsdien jaarlijks plaats op het Circuito de Albacete in Spanje. Met de komst van de 600cc-Supersport-klasse verdween de 250cc-klasse van de kalender.

Europese Kampioenen

Seizoen	Coureur	Merk
1924	Maurice van Geert	Rush-Blackburne
1925	Jock Porter	New Gerrard
1926	Jock Porter	New Gerrard
1927	Cecil Ashby	OK Supreme
1928	Cecil Ashby	OK Supreme
1929	Frank Longman	OK Supreme
1930	Syd Crabtree	Excelsior
1931	Graham Walker	Rudge
1932	Riccardo Brusi	Moto Guzzi
1933	Charlie Dodson	New Imperial
1934	Walfried Winkler	DKW
1935	Arthur Geiss	DKW
1936	Henry Tyrell-Smith	Excelsior
1937