Przejdź do zawartości

Tim Henman

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Tim Henman
Ilustracja
Państwo

 Wielka Brytania

Data i miejsce urodzenia

6 września 1974
Oksford

Wzrost

185 cm

Gra

praworęczna, jednoręczny bekhend

Status profesjonalny

1993

Zakończenie kariery

23 września 2007

Trener

Larry Stefanki (2001−2003)
Paul Annacone (2003−2007)

Gra pojedyncza
Wygrane turnieje

11

Najwyżej w rankingu

4 (7 sierpnia 2002)

Australian Open

4R (2000−2002)

Roland Garros

SF (2004)

Wimbledon

SF (1998, 1999, 2001, 2002)

US Open

SF (2004)

Gra podwójna
Wygrane turnieje

4

Najwyżej w rankingu

62 (21 lutego 2001)

Australian Open

1R (1996−1998)

Roland Garros

3R (1996)

Wimbledon

2R (1994)

US Open

2R (1996)

Dorobek medalowy
Reprezentacja  Wielka Brytania
Igrzyska olimpijskie
srebroAtlanta 1996tenis ziemny
(gra podwójna)
Strona internetowa

Timothy Henry Henman (ur. 6 września 1974 w Oksfordzie) – brytyjski tenisista, reprezentant w Pucharze Davisa, srebrny medalista igrzysk olimpijskich w Atlancie (1996) w grze podwójnej.

Kariera tenisowa

[edytuj | edytuj kod]

Karierę tenisową Henman rozpoczął w 1993 roku, a zakończył w 2007 roku.

W grze pojedynczej wygrał 11 turniejów rangi ATP World Tour i w 17 uczestniczył w finale. Wśród zwycięstw turniejowych Brytyjczyka znajduje się tytuł rangi ATP Masters Series w Paryżu w hali. W zawodach wielkoszlemowych czterokrotnie dochodził do półfinału Wimbledonu. W 1998 i 1999 roku odpadał po porażkach z Pete’em Samprasem, w 2001 roku pokonał go Goran Ivanišević, a w 2002 roku Lleyton Hewitt. W 2004 roku po raz pierwszy w karierze dotarł do półfinału innego niż Wimbledon turnieju wielkoszlemowego, French Open, przegrywając z Guillermo Corią. W tym samym roku dotarł także do półfinału US Open, gdzie wyeliminował Henmana Roger Federer.

W grze podwójnej Henman zwyciężył w 4 imprezach rangi ATP World Tour oraz dochodził do 2 finałów.

W latach 1994−2007 Henman reprezentował Wielką Brytanię w Pucharze Davisa, rozgrywając łącznie 54 pojedynki, z których 40 wygrał.

W 1996 roku wystąpił w igrzyskach olimpijskich w Atlancie. Z gry pojedynczej odpadł w 2 rundzie, natomiast w grze podwójnej wywalczył srebrny medal, w parze z Neilem Broadem. Mecz o złoty medal Brytyjczycy przegrali z Australijczykami