Ulrikke Eikeri
| Państwo | |
|---|---|
| Data i miejsce urodzenia |
16 grudnia 1992 |
| Wzrost |
172 cm |
| Gra |
praworęczna, oburęczny backhand |
| Status profesjonalny |
2007 |
| Gra pojedyncza | |
| Wygrane turnieje |
0 WTA, 11 ITF |
| Najwyżej w rankingu |
206 (16 kwietnia 2018) |
| Wimbledon |
1Q (2021, 2022) |
| US Open |
1Q (2014, 2015, 2019) |
| Gra podwójna | |
| Wygrane turnieje |
4 WTA, 2 WTA 125, 32 ITF |
| Najwyżej w rankingu |
26 (22 kwietnia 2024) |
| Australian Open |
3R (2022) |
| Roland Garros |
SF (2025) |
| Wimbledon |
2R (2023, 2024, 2026) |
| US Open |
2R (2021, 2022, 2025) |
| Gra mieszana | |
| Wygrane turnieje |
0 |
| Australian Open |
1R (2024) |
| Roland Garros |
F (2022) |
| Wimbledon |
SF (2024) |
| US Open |
1R (2024) |
Ulrikke Pia Eikeri (ur. 16 grudnia 1992) – norweska tenisistka, reprezentantka Norwegii w Pucharze Billie Jean King, finalistka French Open 2022 w grze mieszanej, półfinalistka juniorskiego Australian Open w grze podwójnej dziewcząt.
Kariera tenisowa
[edytuj | edytuj kod]Karierę tenisową rozpoczęła w maju 2007 roku, biorąc udział w turnieju ITF w Oslo. Zagrała tam w grze pojedynczej dzięki dzikiej karcie i dotarła do drugiej rundy, natomiast w grze podwójnej odpadła w ćwierćfinale. W czerwcu 2008 roku dotarła do finału singla na turnieju w Gausdal, a w listopadzie wygrała (w parze z Helene Auensen) turniej deblowy w Sztokholmie. W 2010 roku wygrała swój pierwszy turniej singlowy, w fińskim Savitaipale, a w sumie wygrała jedenaście turniejów singlowych i trzydzieści dwa deblowe rangi ITF.
W kwietniu 2008 roku zagrała w Pucharze Federacji i wygrała wszystkie swoje mecze – cztery w singlu i dwa w deblu. Począwszy od tego wydarzenia regularnie reprezentuje swój kraj w tych rozgrywkach.
W sezonie 2021 osiągnęła finał zawodów w Lozannie. Razem z Walendini Gramatikopulu uległy Susan Bandecchi i Simonie Waltert 3:6, 7:6(3), 5–10. W październiku wspólnie z Ellen Perez odniosły zwycięstwo w turnieju na Teneryfie, gdzie pokonały w finale 6:3, 6:3 Ludmyłę Kiczenok i Martę Kostiuk.
W 2022 roku podczas French Open osiągnęła finał miksta. Razem z Joranem Vliegenem przegrali w meczu mistrzowskim 6:7(5), 2:6 z Eną Shibaharą i Wesleyem Koolhofem. W lipcu w grze podwójnej zwyciężyła w zawodach cyklu WTA 125 w Contrexéville oraz osiągnęła finał rozgrywek kategorii WTA 250 w Lozannie.
W 2023 roku awansowała do deblowego finału zawodów WTA 125 w Saint-Malo. W czerwcu wspólnie z Ingrid Neel triumfowały w rozgrywkach WTA Tour w Nottingham.
W rankingu WTA sklasyfikowana najwyżej na 206. miejscu w grze pojedynczej (16 kwietnia 2018), a w grze podwójnej na 26. pozycji (22 kwietnia 2024).
Historia występów wielkoszlemowych
[edytuj | edytuj kod]- Legenda
W, wygrany turniej
F, przegrana w finale
SF, przegrana w półfinale
QF, przegrana w ćwierćfinale
xR, przegrana w x rundzie
Qx, przegrana w x rundzie kwalifikacji
A, brak startu
NH, turniej nie odbył się
Występy w grze pojedynczej
[edytuj | edytuj kod]| Turniej | 2007 | 2008 | 2009 | 2010 | 2011 | 2012 | 2013 | 2014 | 2015 | 2016 | 2017 | 2018 | 2019 | 2020 | 2021 | 2022 | 2023 | 2024 | 2025 | 2026 | Tytuły | Z–P |
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|