Przejdź do zawartości

Ulrikke Eikeri

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Ulrikke Eikeri
Ilustracja
Państwo

 Norwegia

Data i miejsce urodzenia

16 grudnia 1992
Oslo

Wzrost

172 cm

Gra

praworęczna, oburęczny backhand

Status profesjonalny

2007

Gra pojedyncza
Wygrane turnieje

0 WTA, 11 ITF

Najwyżej w rankingu

206 (16 kwietnia 2018)

Wimbledon

1Q (2021, 2022)

US Open

1Q (2014, 2015, 2019)

Gra podwójna
Wygrane turnieje

4 WTA, 2 WTA 125, 32 ITF

Najwyżej w rankingu

26 (22 kwietnia 2024)

Australian Open

3R (2022)

Roland Garros

SF (2025)

Wimbledon

2R (2023, 2024, 2026)

US Open

2R (2021, 2022, 2025)

Gra mieszana
Wygrane turnieje

0

Australian Open

1R (2024)

Roland Garros

F (2022)

Wimbledon

SF (2024)

US Open

1R (2024)

Ulrikke Pia Eikeri (ur. 16 grudnia 1992) – norweska tenisistka, reprezentantka Norwegii w Pucharze Billie Jean King, finalistka French Open 2022 w grze mieszanej, półfinalistka juniorskiego Australian Open w grze podwójnej dziewcząt.

Kariera tenisowa

[edytuj | edytuj kod]

Karierę tenisową rozpoczęła w maju 2007 roku, biorąc udział w turnieju ITF w Oslo. Zagrała tam w grze pojedynczej dzięki dzikiej karcie i dotarła do drugiej rundy, natomiast w grze podwójnej odpadła w ćwierćfinale. W czerwcu 2008 roku dotarła do finału singla na turnieju w Gausdal, a w listopadzie wygrała (w parze z Helene Auensen) turniej deblowy w Sztokholmie. W 2010 roku wygrała swój pierwszy turniej singlowy, w fińskim Savitaipale, a w sumie wygrała jedenaście turniejów singlowych i trzydzieści dwa deblowe rangi ITF.

W kwietniu 2008 roku zagrała w Pucharze Federacji i wygrała wszystkie swoje mecze – cztery w singlu i dwa w deblu. Począwszy od tego wydarzenia regularnie reprezentuje swój kraj w tych rozgrywkach.

W sezonie 2021 osiągnęła finał zawodów w Lozannie. Razem z Walendini Gramatikopulu uległy Susan Bandecchi i Simonie Waltert 3:6, 7:6(3), 5–10. W październiku wspólnie z Ellen Perez odniosły zwycięstwo w turnieju na Teneryfie, gdzie pokonały w finale 6:3, 6:3 Ludmyłę Kiczenok i Martę Kostiuk.

W 2022 roku podczas French Open osiągnęła finał miksta. Razem z Joranem Vliegenem przegrali w meczu mistrzowskim 6:7(5), 2:6 z Eną Shibaharą i Wesleyem Koolhofem. W lipcu w grze podwójnej zwyciężyła w zawodach cyklu WTA 125 w Contrexéville oraz osiągnęła finał rozgrywek kategorii WTA 250 w Lozannie.

W 2023 roku awansowała do deblowego finału zawodów WTA 125 w Saint-Malo. W czerwcu wspólnie z Ingrid Neel triumfowały w rozgrywkach WTA Tour w Nottingham.

W rankingu WTA sklasyfikowana najwyżej na 206. miejscu w grze pojedynczej (16 kwietnia 2018), a w grze podwójnej na 26. pozycji (22 kwietnia 2024).

Historia występów wielkoszlemowych

[edytuj | edytuj kod]
Legenda

     W, wygrany turniej

     F, przegrana w finale

     SF, przegrana w półfinale

     QF, przegrana w ćwierćfinale

     xR, przegrana w x rundzie

     Qx, przegrana w x rundzie kwalifikacji

     A, brak startu

     NH, turniej nie odbył się

Występy w grze pojedynczej

[edytuj | edytuj kod]
Turniej20072008200920102011201220132014201520162017201820192020202120222023202420252026TytułyZ–P