å

å (język polski)

åÅ

wielka i mała litera åÅ (1.1)

wymowa:

znaczenia:

symbol

(1.1) jęz. litera używana w tekstach naukowych do zapisu pochylonego „a”, tzn. staropolskiej oraz współczesnej dialektalnej samogłoski pośredniej między „a” i „o”

odmiana:

przykłady:

składnia:

kolokacje:

synonimy:

antonimy:

hiperonimy:

hiponimy:

holonimy:

meronimy:

wyrazy pokrewne:

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

tłumaczenia:

źródła:

å (język duński)

å (1.1)

wymowa:

Dania: [ˈåˀ]

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj wspólny

(1.1) hydrol. strumyk, rzeczka

rzeczownik, rodzaj nijaki

(2.1) jęz. 29. litera duńskiego alfabetu

odmiana:

(1.1) en å, åen, åer, åerne

(2.1) et å, å'et, å'er, å'erne

przykłady:

(1.1) Åen snor sig gennem landskabet. → dosł. Strumień ciągnie się przez krajobraz.

składnia:

kolokacje:

(1.1) åens løb → bieg strumyka

synonimy:

(1.1) bæk, flod

(2.1) bolle-å

antonimy:

hiperonimy:

hiponimy:

holonimy:

meronimy:

wyrazy pokrewne:

związki frazeologiczne:

(1.1) gå over åen efter vand → dosł. przekraczać strumień w poszukiwaniu wody, dochodzić do celu niepotrzebnie okrężną drogą • mange bække små gør en stor å → ziarnko do ziarnka, a zbierze się miarka

etymologia:

stnord. á

uwagi:

(2.1) Å/å to ostatnia litera alfabetu duńskiego; przed reformą ortografii w 1948 zapisywana była jako Aa; zob. też omówienie w haśle „bolle-å”.

źródła:

å (język norweski (bokmål))

å (2.1)

wymowa:

IPA: /ˈo/

^{ⓘ ⓘ ⓘ}

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) 29. litera alfabetu norweskiego, minuskuła litery Å

rzeczownik, rodzaj męski lub żeński

(2.1) hydrol. rzeczka, strumyk

wyznacznik bezokolicznika

(3.1) (stojąc przed czasownikiem tworzy bezokolicznik)

wykrzyknik

(4.1) ach!, och!

odmiana:

(1.1) en å-en, å-en, å-er, å-ene

(2.1) en å, åen, åer, åene lub ei å, åa, åer, åene

przykłady:

(3.1) Jeg har nettopp begynt å lære