آینه های ناگهان

چقدر خوب است

خانم هرندی مواظب بچه ها باشید ، جون شما و جون بچه های ما ، و........................................

ساعت 5.45 بود که صدای اذان بلند شد و همزمان به نمازخانه راه آهن رفتیم که خیلی شلوغ بود و تصمیم گرفتیم به مسجد "حر" در انجا برویم نماز را که خواندیم بلیط ها چک شد و از گیت گذشتیم و در واگن 3 جای گرفتیم و سر و صدا بلند شد ...شیفته ی این هیجانات تو این سن و سالم و از همراهی با این دوستان لذت می برم .

خوردن خوراکی ها و عکس انداختن ها شروع شد و در واقع اغاز سفر از همین جا شروع شد من هم نیروی در گردش بودم و متاسفانه جای من کنار یک آقا بود که نمیتونستم بنشینم و مجبور شدم بیشتر راه و هر ساعت با بچه ها مهربونتر بشینیم و در این خصوص دوستان عذر مرا بپذیرند .

ساعت 8 صبح بود که صبحانه ای که این همه انتظارش را میکشیدیم اوردند فقط یک کیک و یک شیر بود و به ناچار خوردیمش و شاید بشه گفت از گرسنگی خیلی بهتر بود بهر حال ساعت 9 گل یا پوچ بازی کردیم و بعدشم مشاعره که بشری خیلی خوب در این مورد پیش رفت و بقیه هم همراه بودند اما مریم ضد حال زد و گفت از مشاعره بدش میاد و بنابراین مجبور شدیم که یه مرغ دارم بازی کنیم و اونم خیلی کوتاه بود چرا که رییس قطار اومد و ما بالاجبار سر جاهایمان نشستیم تا بلیط ها چک شود .وااااااااااای که زینب یه لحظه آرامش نداشت و از اینکه مجبور بود محیط قطار و 5 ساعت تحمل کنه به شدت در رنج بود ودایم میگفت کی میرسیم ....

ایستگاه قم اولین ایستگاهی بود که قطار ایستاد و چند مسافر سوار شدند و بعد کاشان و چند ایستگاه تا رسیدن به شهر یزد 

بعضی بچه ها خوابیدند و عاقلانه ترین کار هم همین بود و اما برخی معلوم بود که تمام انرژی خود را جمع کرده اند برای این سه روز 

بالاخره ساعت 12 بود که وارد راه آهن یزد شدیم و به سمت اتوبوس حرکت کردیم اتوبوسی که به شدت بوی دود میداد و میشه گفت نیاز به یک کارواش اساسی داشت و اما راننده که پیرمردی بود با سلام گرم شروع به جا دادن چمدانها کرد و بچه ها پس از تحویل وسایل سوار میشدند تا اینکه پس از اتمام این کار راهی شدیم در شهر یزد هم باران شدید می امد و هوا بسیار سرد اما دل انگیز بود 

بقیه خاطرات در قسمت دوم 

با تو نیستم      تو نخوان        با خودم زمزمه می کنم !!!

من خوبم ..............من آرامم ...................من قول داده ام .

فقط کمی تو را کم آورده ام 

یادت هست ؟؟می گفتم در سرودن تو ناتوانم .....؟؟؟

واژه کم می آورم برای گفتن دوستت دارم ها !!!

حالا تمام واژه ها در گلویم صف کشیده اند ....

با این همه واژه چه کنم ؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

تکلیف این همه حرف نگفته چه میشود ؟؟

باید حرفهایم را مچاله کنم و بر گرده ی باد بیاندازم 

باید خوب باشم 

من خوبم ........... من آرامم.................من قول داده ام .

فقط کمی بی حوصله ام 

آسمان روی سرم سنگینی می کند .روزهایم کش آمده 

هر چه خودم را به کوچه ی بی خیالی می زنم باز سر از کوچه ی دلتنگی در می آورم 

روزها تمام ابرهای اندوه در چشمان منند 

ولی نمی بارند چون .......

من خوبم ...............من آرامم.....................من قول داده ام .

اما شبها ........وای از شبها هوایت دیوانه ام میکند !!!!!!!

موهایم بدجوری بهانه ی دستانت را می گیرند 

تک تک نجواهای شبانه ات لا به لای موهایم مانده اند ........

کاش می شد فقط شب به خیر شب را بگویی تا بخوابم ..........

من خوبم ...............من آرامم.....................من قول داده ام .

فقط نمیدانم چرا هی آه می کشم 

آه           آه                آه        و باز هم آه 

خسته شدم از این همه اه 

شبها تمام آه ها در سینه ی منند 

ان قدر سوزناک هستند که می توانم با این همه آه دنیا را خاکستر کنم 

اما حیف که قول داده ام 

من خوبم ...............من آرامم.............

فقط کمی دلواپسم کاش قول گرفته بودم از تو !!!!!!!!

برای کسی از ته دل نخندی :(

می ترسم مثل من عاشق خنده هایت شود !!!!!!!!!!!!

حال و روزش شود این که من هستم 

تو که نمی مانی برایش آن وقت باید مثل من 

ارام باشد .................خوب باشد ................قول داده باشد .

بیچاره ............!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

تا بپیوندد به دریا کوه را تنها گذاشت 

رود رفت اما مسیر رفتنش را جا گذاشت 

هیچ وصلی بی جدایی نیست این را گفت و رود 

دیده گلگون کرد و سر بر دامن گذاشت 

هر که ویران کرد ویران شد در این آتش سرا 

هیزم اول پایه ی سوزاندن خود را گذاشت 

اعتبار سربلندی در فروتن بودن است 

چشمه شد فواره وقتی بر سر خود پا گذاشت 

موج راز سر به مهری را به دنیا گفت و رفت 

با صدف هایی که بین ساحل و دریا گذاشت 

فاضل نظری

خیلی دلتنگ شعرهای فاضل نظری بودم و به تناسب حالم این شعر زیبایش را نوشتم .

بیا با هم خانه‌ای بسازیم!!!

بی هیچ دری به بیرون:)

تنها دریچه‌ای کافی‌است.....

تا به خیابان نگاه کنیم و بخندیم

به این زندانی‌های سرگردان!!!!!!!!!!

 نکند لحظه ای گمان کنی فراموشت کرده ام !!!!!!

********************

چه می‌شود کرد؟؟

دنیا همین خرابه بود

که به ما دادند

و ما به دست‌ خود خراب‌ترش کردیم

با هم نساختیم

هر یک خانه‌ای بنا کردیم

با دیوارها و دری

که پشت‌شان پنهان شدیم

و هرگاه دلتنگ می‌شدیم

در را باز می‌کردیم!!!!!

به امیدِ دیدار

با دیوارِ روبه‌رو.........

شهاب مقربین 

صبرم از کاسه دگر لبریز است 

اگر این جمعه نیاید چه کنم ؟؟؟

آنقدر من خجل از کار خودم 

اگر این جمعه بیاید چه کنم ؟؟؟

اللهم عجل لولیک الفرج 

چقدر دلتنگ این نگاه و آن صدای دل انگیزش هستم و صد افسوس که ...

چه خوب که نیستی ببینی دیگر کسی دوستی و دوست داشتن را نمیشناسد همه چیز تقلبی شده استاد حتی حرفها و قولهای آدمها عهدهایشان را به راحتی میشکنند و نگاهشان را از کسی که به آنها محبت میکند دریغ میکنند راستی چه خوب که نیستی اگر بودی چه می سرودی حتما خاموشی را و درد را .........

آن روزهای خوب که دیدیم همه خواب بود 

خوابم پرید و صدا در گلو شکست 

+از تو دلگیر نیستم تو فقط آرام باش و زندگی کن !!!

به صدای نفسهای تو مدیونم اگر شاعر شده ام !!!!!