سلام دوستای خوب خودم.
جاتون خالی رفتیم مشهد برای همه دعا کردیم. نماز هم خوندیم که مطمئنا بهتون رسیده. ان شاءالله که خودتون طلبیده بشید.
من قبلا که بچه بودم خیلی درک نمی کردم حرم و طلبیده شدن و عشق به امام و .... .
به نظرم هر چی آدم بیش تر بره و نزدیک تر بشه بیش تر تحویلش می گیرن. ان شاءالله بازم نصیبمون بشه و خدا ما رو هیچ وقت رها نکنه به حال خودمون.
این روزا از بس خبرای ناگوار شنیدیم از حاجیان مظلومی که مُحرم ، جان سپردند و چه قاریان قرآنی که باهاشون همراه بودند و جزو سرمایه های ما محسوب می شدند. امروز هم شنیدم پدر یکی از همکلاسی ها دیروز سکته کردند. خیلی ناراحت کننده بود. دوستمون روحیه ی شادی داره و ناراحت تصور کردن یه آدم که همیشه شاده خیلی تلخه. ان شاءالله که خانواده اش صبر پیدا کنن.
قراره برم جنوب نمونه گیری. واسم خیلی سخته. گذشته از بُعد و مسافتش ، مثل یه سنگ بزرگه جلوی پام.
امیدوارم هر چه زودتر کارای نمونه گیری را انجام بدم و شروع کنم به کار.
ولادت امام موسی کاظم علیه السلام را بهتون تبریک می گم. هرچند من امروز که خواستم شاد باشم بازم این غم ها و مصیبت های وارده نمی گذاشت و حس می کردم بی احترامیه.
بنظرم برای این واقعه ی تلخ حتی مدت های طولانی هم عزاداری کافی نیست. غم از دست دادنشون خیلی عمیقه. و تنها راه حلش گذر زمان و صبری هست که خدا بهمون عطا می کنه.
دوستان عزیز برای شادی روحشون یه فاتحه بفرستین. اللهم صلّ علی محمد و آل محمد وعجّل فرجهم