پرسه در کوچه خاطرات

خیلی ذوق و شوق داشتم عین این بچه دبستانی ها!

حدود ۱ ساعت تو راه بودیم و حدود ۳ ساعت هم اونجا الاف بودیم...برام عجیب بود که اصلا کلافه نشدم!

چون من هروقت بیشتر از ۱ ساعت الاف بشم اعصابم خورد میشه!

وقتی که اسممو خوندن و رفتم داخل عین یه توپ هی منو از این میز به اون میز شوت میکردن!

سر هر میزی که میرفتم هی پروندمو نگاه میکردن یه چیزایی برمیداشتن و میگفتن برو فلان جا...

کارت دانشجوییم هم همون جا بهم دادن

برنامه درسیمون هم بهمون دادن،۱۶ واحد درسی برام گذاشتن!

اینم از درسایی که باید ترم اول بخونم:

 ۱) انسان از دیدگاه اسلام

 ۲) اصول و فلسفه آموزش و پرورش

  ۳) روانشناسی عمومی

 ۴) ریاضی پایه

 ۵) مبانی جامعه شناسی

 ۶) ادبیات عمومی

امیدوارم همه این درسا واسم آسون باشن و بتونم همشون رو با موفقیت پاس کنم

۳ روز در هفته کلاس دارم،بیشترین ساعتی که باید وایسم دانشگاه ۵ و نیمه و کمترینش ۳ و نیم!

از یکشنبه آینده هم باید برم دانشگاه،وای خیلی حال میدددددددددددددددددددددددددددده

شنبه هم رفته بودم مدرسه تا پروندمو بگیرم...اسممون رو زده بودن به دیوار...

تو قسمت دانشگاه آزاد تقریبا اسمم بالا بود ولی تو قسمت دانشگاه دولتی اسمم تقریبا پایین بود!

خیلی خورد تو ذوقم  بیچاره اسم بهاره رو خیلی پایین زده بودن،روی زمین میزدن سنگین تر بود!

انقدر بهاره نق زد تا اسمشو بردن اون وسطا زدن...

وقتی شنیدم اسممو جلوی در مدرسه زدن خیلی خوشحال شدم،آخه همیشه دوست داشتم یه روزی اسممو بزنن دم در مدرسه!

+یه بار همه ی اینا رو نوشتم ولی کامپیوتر بیشعور ارور داد مجبور شدم دوباره بنویسمشون!

فعلا...

خداروشکر همون رشته ای رو که دوست داشتم قبول شدم

.

.

.

راهنمایی و مشاوره

از اینکه میخوام توی این رشته ادامه تحصیل بدم خیلی خوشحالم ولی از اینکه مسیر دانشگام دوره خیلی ناراحتم...

من سعی میکنم همه چیزو واسه خودم ساده بگیرم و به خودم بگم به همه چی عادت میکنم ولی دیگران این مساله رو خیلی برام بزرگ کردن(مخصوصا مامانم!!!)

من از دیگران مخصوصا خانوادم انتظار داشتم به  جای این کارا دلداری بهم بدن و اونا این مشکل رو برام ساده کنن نه من واسه خودم سادش بگیرم...

بگذریم...تو این چند روز انقدر به این موضوع فکر کردم که دیگه مخم کاملا آکبند شده

دیروز رفتم خرید واسه دانشگاه،یه کیف قهوه ای خریدم که خیلی خوشگله،کفش هم خریدم

از کفشام زیاد خوشم نمیاد چون دیگه خسته شده بودم و عجله ای یه چیزی پیدا کردم...

مانتو هم که فعلا دارم،میخوام روز اول دانشگاه اون مانتویی رو که دختر خالم بهم داده بپوشم و به قول فرزانه همیشه به یاد دخترخالم باشم

امیدوارم تو این ۴ سال هممون بتونیم دانشجوهای مفیدی برای جامعه باشیم و با علاقه درس بخونیم و هیچ وقت انگیزمونو از دست ندیم...

خیلی خوش گذشت،جای همتون خالی بود...

یه شب  رفتیم آبادان،خیلی خوب بود ولی بدیش این بود که هرجاش یه بویی میداد

یه جاش بوی ماهی میداد یه جای دیگه هم بوی کود میداد!ولی با این حال خوب بود...

اونجا هم همه فامیل شام مهمون بابام بودن بابت قبولی من در دانشگاه...

یه شب هم رفتیم توی دانشگاه شهید چمران گشتیم،خیلی دانشگاه بزرگی بود،واسه خودش شهری بود،کاشکی توی انتخابام اونجا رو هم میزدم(راستی بهاره یه صندلی اونجا توی دانشکده تاریخ برات رزرو کردم)

یه روز من و دخترخالم و برادرم توی خونه تنها بودیم از بیکاری هرکدوم یه دسته کلید به یه روسری آویزون کردیم و بستیم به کمرامون و شروع کردیم به رقص عربی!!!خیلی حال داد

ولی حیف لب کارون نرفتیمالبته با اون هوایی که اهواز داشت این چند جا رو هم به زور رفتیم!

چند باری هم خالم من و دخترخالم رو برد پاساژ،اونجا هم خوب بود،پاساژای اهواز خیلی تیکن!

راستی از کادوهایی که گرفتم نگفتم:دختر خالم بهم یه مانتو داد،بهم هم گفت اولین روز دانشگاه باید اون رو بپوشم،شوهر خالم بهم یه فلش ۸ گیگ داد،یکی از خاله هام هم بهم یه بوایز داد،بقیه خاله هام هم چون میدونستن من لوازم آرایش خیلی دوست دارم بهم لوازم آرایش دادن!!!

بیشتر از همه کادو دخترخالمو دوست دارم،خیلی خوشگله

+حالم از جاستن بهم میخوره،شنیدید توی یکی از مصاحبه هاش گفته  مایه ننگشه که دخترهای ایرانی عاشقش باشن؟!

فعلا...

ملا نصرالدین و یا خواجه نصرالدین،از مشهورترین لطیفه گوهاست،که در خلق آثار فکاهی و لطیفه گویی و شیرین کاری،بی نظیر بوده است.

این شخصیت در قرن هشتم یا نهم زندگی می کرد و از مردم شهر قونیه(ترکیه فعلی)بود.

و حالا حکایتی از ملا نصرالدین:

شخصی به خانه ملا مهمان بود.پرسید:ملا!شما اولاد دارید؟

ملا جواب داد:پسری دارم.

پرسید:چپق می کشد؟

گفت:نخیر!

پرسید:به گردش و تفریح می رود؟

گفت:نخیر،ابدا.

پرسید:حرکات جوان های امروزی را دارد؟

جواب داد:اصلا.

مهمان گفت:پس خوشا به حال شما!من به شما تبریک می گویم.راستی آقا زاده چند سال دارد؟

ملا گفت:شیر می خورد،شش ماهه است!!!

+پیشنهاد می کنم این کتابو بخونید،کتاب جالبیه!

+توی این مدت طولانی که نبودم خیلی دلم براتون تنگولیده بود

+بالاخره هدیه رتبمو از بابام گرفتم،یه گوشی hTc به همراه خط جدید

فعلا...

چون حوصله وبگردی رو ندارم...

هر وقت حالم خوب شد حتما میام دوباره...

+چند روز دیگه میرم مسافرت،دعا کنید این سفر بتونه حال و هوامو عوض کنه!

+راستي ديروز رفتم آرايشگاه و من هم شدم جزء خجسته ها

فعلا...

هر کدوم از بچه ها یک مصرع یا یک بیت گفتن(البته بعضی از بچه ها هم اصلا هیچی نگفتن!)

اسم اون کسایی رو که میدونم چه مصرع یا بیتی رو سرودن جلوی هر کدوم می نویسم:

حکایتم چنین بود:من عاشق او...(گلی)

                          و او عاشق او...(گلی)

                             من دور از او و در به در

                                خیره ام به طلسمی منحوس

                                    از این روزهای پیاپی...!

                                      خسته ام...خسته از این پنجره های شهرتان!!!(بهاره)

                                          و همچنان می نگرم به این عشق در به در...(خودم)

                                             تا به کجا می توان رفت؟(اسی)

                                                و اوج این عشق،(اسی)

                                                  در کدامین واژه خلاصه خواهد شد؟(اسی)

                                                     خلاصه می شود در یک واژه!

                                                          دروغ

                                                                دروغ

                                                                       دروغ!

                                                       ای کاش زندگی کاش نداشت!

                                                         آه!کاش عشق وجود داشت!

                                                                                               عشقی حقیقی!

                                                            کاش عشق طلوعی داشت

                                                                                                 طلوعی بی غروب!

                                                                در بلندای قله ی احساسی...(اسی)

                                                                    و یا در قعر دریاچه ای سفید...(اسی)

                                                                        کاش عشق طلوعی داشت،بی غروب!(اسی)

                                                                           در بین قاصدک ها...(اسی)

                                                                               در زیر ریشه های یک درخت...(اسی)

>>چه کرده این اسی

فعلا...

با کلی ذوق و شوق رفتم مدرسه،خیال میکردم مشاورمون بهم میگه مدیریت بهشتی یا علامه قبول میشم...

رفتم اون تو نشستم هرچی دلش خواست بهم گفت،اولاش می ترسیدم به خاطر بعضی از درصدهام دعوام کنه،ولی خداروشکر چیزی نگفت و فقط نگاشون کرد...

بهم گفت از روانشناسی  بالینی دانشگاه تهران شروع کنم به نوشتن، بعدی ها رو هم رشته هایی مثل راهنمایی و مشاوره،مدیریت بازرگانی،مدیریت مالی،حسابداری و ... نوشتم.

بعد ازش پرسیدم چه رشته ای قبول میشم؟ گفت:روانشناسی که قبول نمیشی،مدیریت هم قبول نمیشی،حسابداری هم قبول نمیشی!!!(خوب یهو بگو هیچی قبول نمیشی دیگه!)

خلاصه حسابی اون روز تضعیف روحیه شدم

دیروز رفتم پیش یه مشاور دیگه،با اینکه الافی داشت ولی ارزش داشت...

برام همه ی رشته ها رو توضیح داد و در مورد آینده ی شغلی رشته ها صحبت کرد...

گفت مدیریت شبانه دانشگاه دولتی قبول میشم ...(بازم خدا خیرش بده عین مشاور مدرسمون گند نزد تو روحیم!)

از دیروز هم دارم لیست رشته ها رو بر اساس علائقم مرتب می کنم...

چقدر انتخاب رشته کار سختیییییییییییییییییییییییییه

مشاورمون گفته بود کتاب هامون رو ببریم مدرسه برای بچه های مناطق محروم...

حدودا ۳ روز طول کشید تا کتاب هامو جمع کردم،۳تا کیسه بزرگ کتاب هام شدن...

چه لذتی داشت وقتی کتاب هامو جمع می کردم،ولی بیشتر دوست داشتم آتیششون بزنم!

کتابخونم حسابی خلوت شده و آمادس برای کتاب های دانشگاهی...

ولی راستشو بخواین یه ذره پشیمون شدم از این کارم،خدا کنه کار اشتباهی نکرده باشم

فعلا...

نمیدونم دیگه چیکار کنم،از صبح  تا شب یا پای تلویزیون ولم یا پای نت

هیچ کاری ندارم که بکنم،تا ۱۲ شهریور هم که نمیتونم برم کلاس رانندگی...

چه قول و قرار هایی با بچه ها قبل از کنکور میذاشتیم...میدونستم همشون در حد حرف زدنه و هیچ کدومشون رو عملی نمی کنیم...

مامانم اولای تابستون بهم گفت برم کلاس زبان ولی گفتم میخوام تابستون ذهنم آزاد باشه،حوصله حفظ کردن ندارم...

 بسوزه پدر الافی!

بالاخره بعد از ۳ سال انتظار کشیدن دیروز اتو مو گرفتم...

همیشه اعصابم از جلوی موهام خورد می شد،چون هیچوقت صاف واینمیسادن...

با هر بدبختی که بود صافشون میکردم...

بعضی وقت ها انقدر پای موهام می شستم که مامانم دادش در میومد...

یه چیز خیلی جالب کشف کردم ولی دلیلشو نمیدونم:

اینکه مامانم وقتی با بابام بحثشون میشه مامانم میشینه از خاطرات قدیمیش برام تعریف میکنه!

البته شاید یه کمی به نسبت خانوادگیشون ربط داشته باشه!

جالبه،نه؟

تابستون پارسال تشنه ی این بودم که بتونم نیم ساعت کتاب غیر درسی بخونم ولی چون مدرسه میرفتم اصلا فرصت چنین کار هایی رو نداشتم...

حالا امسال هم که بیکارم حوصله ندارم لای یه کتاب رو باز کنم...

ولی با این وجود خودمو مجبور میکنم که روزی نیم ساعت کتاب بخونم

به نظر من آدم باید تا انگیزه یه کاری رو داره اون رو انجام بده چون شاید بعدا اون انگیزرو دیگه نداشته باشه...

چند روز پیش رو شیشه عقب یه پراید یه جمله ای رو دیدم خیلی باحال بود:

به هرکی میگم باهام دوست میشی؟میگه یه شارژ برام می خری؟

مردم چه چیزایی که نمی نویسن پشت ماشیناشون!!!

فعلا...

سارا از هممون زودتر رسیده بود...تقریبا ۱۰ مین بعد از من فرزانه،ریحانه،سلی ها،مطی و هانیه اومدن

همه که از در اومدن داخل دیدم بیشترشون خجسته شدن(ابرو برداشتن)...اونجا خیلی حرسم گرفت...

تصمیم گرفتم منم تا چند روز دیگه خجسته بشم...خلاصه اولش خانم چیذری برامون انتخاب رشته مجازی کرد...

نرم افزار بیخودی بود...امید الکی به آدم می داد...از دوستام شنیده بودم که چیز بیخودیه ولی خوب رفتم شانسمو امتحان کردم...

خانم گ رو هم اونجا دیدیم(دبیر عربیمون)...خیلی دلم براش تنگ شده بود...با اون هم کلی حرف زدیم

یه کمی نسبت به همه چی واقع بینمون کرد...به من گفت با این رتبه دانشگاه شهید بهشتی شبانه راهنمایی و مشاوره قبول میشم...مدیریت ها هم همشونو شهید بهشتی قبولم...

یه نظر دیگه هم به فرزانه داد نظر جالبی بود...اینکه الآن روانشناسی کودکان استثنائی بخونم بعد برای کارشناسی ارشد برم روانشناسی بالینی بخونم...اینم یه نظر دیگه...

واقعا نمیدونم چی کار کنم...آخه من همه ی رشته ها رو دوست دارم...

بگذریم...بعدشم طبق همیشه با بچه ها رفتیم بیرون...خیلی خوش گذشت...

موقع رفتن میخواستیم سوار تاکسی بشیم...یه پراید واسمون وایساد...یه خانم هم جلو نشسته بود

اولش دیدیم ۴ نفری عقب جا نمیشیم بعد دیگه سارا گفت یه جوری میشینیم دیگه...خلاصه با  هر بدبختی که بود هممون به زور چپیدیم اون تو...

موقع برگشتن خیلی گشنمون شده بود...رفتیم یه چیزی خریدیمو نشستیم تو چمن و خوردیم(روزه خواری)

روزه خواری هم یکم مزه میده هم یکم دردسر داره...ولی در کل یه جوری خوردیم دیگه...

حالا اون وسط هم یه مرده هی جلو ما رژه میرفت مگه گذاشت ۲ لقمه کوفت کنیم...

یه کمی هم که جلو تر میرفت دوباره بر میگشت عقبشو نگاه میکرد...

خلاصه خیلی خوش گذشت...

پ.ن ۱:به نظرتون من برای انتخاب رشته  چیکار کنم،یعنی انتخاب اولمو کودکان استثنائی شهید بهشتی بزنم یا راهنمایی و مشاوره شبانه شهید بهشتی؟؟؟(خدا هیچکسو تو همچین مخمصه ای نندازه!!!)

پ.ن۲:میدونم اعصابتون از اینکه هر روز یه قالب جدید میبینید خورد شده ولی دیگه قول میدم تا یه مدتی عوضش نکنم...

پ.ن ۳:لطفا دیگه از این نظر های" وب جالبی داری به منم سر بزن" نذارید...از نظر های اینجوری خیلی بدم میاد...

فعلا...