و تنها شعر

در جان منبسط دوک نحیف گلوگاه

مبسوط غشاء اسلوبی شعاع تو

در فلس حرف و کوبیدن منقبض این بازدم مدام

میان تکان تکان داروزن سلوکت در آشفتن موها

. . .

نوسان کدام رعشه ای

که کثرت تناوبت در آشوبیدن محرز دم

استنتاج نفی قدم هام در هیئت متناقض تن میشود؟

تا از گره سوم بافت سفسطه ی موهام

در شورش انحنای فصل شانه به کمر

عبث خواب دستهات شوم

. . .

محرز باریدنت است دوپهلوی خم انگشتهام

که آذین نمای ناساز احتیاط مصمم چشمهام می شود

و این بازدم مدام

و این بازدم مدام

بخشي از شعر بلند  " مخاطب عزيز"

به آخته ي برقي مي خواهم زبانگي ام را بچكانم از گوشه ي لبهات

بشوم چسبانده ي همراهت

چكه كند شِلِپِ گِزَم از نرماي گوشهات

واره ي بغل بگيرد دستهام / سَر دوره كند / مواجِ صدا براسندم / من را به گوشها

به يادم مي آوري ؟ / هِله مي شنوي از مشعوف فكاهي هاي من ؟ / زير نگاه آغشته به مو

به مويه كه آغشته ي پاشانده هاي تاريخي تو ام

تِمِ روي برگه هاتم

ناگزير شكل ارائه ي معمول تو ام  / كه رِنگ بنوازي من را

تا از مباهات به استهزا كشاندنم

فخري از افتضاح قشقرق اوباشت

بپاشاندم روي تفاله هاي چاي

چاي ؟ !       هوممم نوش

سر بكش فلسفيدن اين اطوار را

كه از زبانم به چايت / لب ريز مي كني ام

بسامد بطالتتم كه بقعه برداشته از من

o

بين خودمان بماند : ( به حنجره اش تجاوز مي كند كه تاولِ اين لحن را به بغضي بتركاند )

o

بايد حرامزاده را از الفش بامداد كنم.

ممم      چايت سرد نشود       به ياد كه مي آوري ام ؟

مبالات رژ مي زنم  / كنار آينه كوك مي كنم

سهو، لايك مي زنم روي آفت

به كليشه مفلوك مي شوم

" تو    شانه بزن "

به ياد كه مي آوري ام ؟

صدا از حلقومم گرفتن

شد شبيه خودم را به كرم آرامش اين محيط آويزان كردن

كه يعني ويرانم

از مستتر ماندن حواس زنده اي كه در من شكل نگرفت

ميان لب بوسه از زمين  / به وقت گوش ساييدن / خنج به الفبا

 ها نمي كند

               هوم نمي زند

                      ادا در مي آورد

" آ " با شكلكي از تلخند نيمه شكسته اش " ا‌‌‍َ " مي شود

يك چشم عرق از گرماي گلوش سُر مي خورد / توي تيك تاك نامنظمي كه به پلك حتي قد نمي دهدم.

دارد از انقطاع دلمه شده اش " ق " مي شود

مي زند بيرون از گلوم

تا قر از بالاتنه ام صدا بشود / نرم از پيچشم  ميان موازات زمان

شده ام سندرم قري عصرها

هضم نشده در بوي خيابان

چوب الفم قي مي كند

خنج به اندامش

                   در سكوت سرد زمانم كه مكرو به لوليدني

گيج از تداوم دور در حلقه ايه گوش

بدمستي در مي آورد ميله ي الفم / كه در خم " او" مي شود

 و هنوز اعتمادي نيست به سربه زيري اين نقطه ها

كه آورده اند :

سه لايه ي اين چارقد از سفره ات بيرون مي زند / اگر قدم بر نقطه ازخط هاي سر / يكي كم بشود

مي رساندم به گزينه ي اناري آب لمبوي ميان دست ها

" اَ " ادا در مي آورد

اوي بي نقطه ام / واو سرگيجه از ليز توي لوزه خورده اش را / برجستگي نقش اضافه ي سومش مي كند.

هست برچسبي توي صدات مي شوم

تف بزن كه بچسباني ام

بشوم زاعده ي قدم در خيابان

بي صدا ادا در بياورم برات

بخندانمت

بشويم هم لحن شكل ويرانيمان

با جور قر كرمي كه در هوارم آرام نمي نشيند.

روند تکامل یک روایت

نه راه است

این که گوی بچرخد و از شاعر چهار لیترو 21 گرم کم شود برای پادزهر این دام.

با تیغی بر دست و تیغی بر کشاله

چه چشم هایی دارد این جنازه !

چه رنج هایی می برد این شاعره !

                                             هه        رقص ندارد این وزن !

آرام توی رد چهار نعل سواری , از خون شتک زده به دیوار, در فاصله ی سایه تا کاغذ.

صدا دارد این تصویر,

چوب    طبل         آخ          تنبور       اسب

و حقیقتی که اندرین عین الیقین به جذبه نمی رسد.

مستی می طلبد خنده اش

 با آب حباب شده ی بزاق که قشنگ نمی شود توی شعرها.

 یله افتاده روی صورتی که جاذبه ای از خاطره ای در سایه ی سواری, جذبه ای, شایدی  . . .

و این همه "ی" که هیچ خمی به ابرویش نیانداخت در اثنای هرزه گردی روایت ها.

آه           داد از کمون مورچه بر جنازه اش. گاز بر زبان و گاز بر لب.

              و حباب که می ترکید و حباب که می ترکد

من از نشعه گی کشف مجهول، به ديدن گماشته شدم

غرق، ميان رفتن و انگاره ي  قدم در متن

مضحكه مي شدم انگار. زغال به صورت، رقص کمر , سنج توی دست

حرام  مي شدم حتي. رد سرخ كرده كه مویی بلند می پوشاندش مگر ؟

 مرد مي شدم. دود از ميان ريشهام بلند هوار مي كشيد

بچه ای شايد که بریند توی این متن، مک بزند سینه ات را .

حالا که پنهان نمی شود این درد، پنهان نخواهد شد این رد

سکه اگر بیاندازی, این گوی, چرخ تازه ای, از دوباره می گیرد

دوباره ای, تا این همه, بنشینند اینجا در روایتم

سایه, شاعره, زار جنید و من که ذبح حرامم در این میانه

سایه :

-      اجابت کن مرا به روایتی که در تو اسیر آمدم و زار از سرم به سر جنباندنی به رعشه نمی رسد. نه شیخ شنگر با چوبش, نه ماما با طبلش. آه از زار جنیدم, غریبه ایست در آشنایان این بزم. روایت طلب کرده بانو, عاشقانه ای از ما، به تشنه گی اش کشانده, بسرای که رهایم نمی کند.

شاعره :

-    به این زبان آشنا نیستم آقا. کج اگر بفهمد ؟ رهایت نکند؟

سایه :

-    بـــــســرااای    كككـه    ددارد     تـــنم     را مممی جود

شاعره :

-    درد دارد آقا این جویدن ؟  نپیچ به خود اينچنين من به هر چه بلدم چنگ می اندازم

اینجا نشسته ام . . .  نه کمی صبر کن . . . در پی ام

ادامه می دهم

در پی ام دست به تیغی بر کشاله ات

که با انگور بعد از این شعر زار می رقصید

تا من توی ضابطه اش مست شوم.

هستم

اینجا نشسته ام          گوی را بچرخان

دلم تنگ هرزگردی آویزان سری در لقی چشمها

 شنیده ام مثل فرار از سروده شدن هام می ترسی

جذبه ای شد علف      دود     که برساندم به اتفاق پشت پیکسلهای سفید

و تو چراندی حواست را در این شامه

پیر از نیمه ارضایی در تمام متون

هیچ ویاگرایی این شعر را به پایین تنه ام نمی چسباند

نگاه بود

غرق عمیقش می شدم وقتی پل از موهام که از زیر سرت می کشیدم

 نرمی سایه هامان حبل تحریرات ما می شد توی این ذهن هرزه گرد

 تا بریزد از گوشه ی لبهام

 آویزان

             برقص آقا به سر جنباندنی

             شده ام بهانه ی زارت ؟!

بر اسب بود سایه ی مردم پشت دود

با ساوار ساوار تنبوری که متن این عاشقانه می شد

مگر همین بس نیست  که نیامش بر موی این شاعر گره بخورد؟

سایه :

-    رهایم نمی کند بانو. به صلحی پایبند نمی شود. روایتی با لحن خود طلب کرده. به مجادله اش بیا. در داستانی روایت کن. دارم دور می شوم . ترس خورده ام. نگذار به پادزهر این دام برسد. بنویس

شاعره :

-      به مسامحه ی شعر در شهر من آمد و نبردی بود این که او با اسب و زره بر تن و نیامی کشیده بر لبانش از من قرار همی بربودی تا به تاراجی خو بگرفتمی بی دست و سر سپرده. کلمه عنان بگرفتمی به راست و چپ حمله کردمی. آه به زیر افکند مرا با قراری که از من بستاندی و قلم در دستانم بشکست توی حماقتم از میمنه ی شکرانه ی این سرخوشی که بخت یاری ام کرده در زدودن زمان از تلخی افعال مفردم در میدان، از انجام عاشقانه ای در روایت "ما". غمی رسید از این شکست و خلق داستان به زاری ام بگرستندی, از این رو اینگونه به میدان در شدم. خم بگرفتمی و جوهر بچکاندم. چندان که جنید در تن عاصی شود و یکی کردیم دست به گماشتن کلمه در روایتی عاشقانه. به روز می مانست که بی گاه شود و ظلمت باشد روندی که ترجمان نداشت. به خراباتی از نشعگی در دام در شدم.

سایه لرزید

سر از جنباندن انگار  کنده باشندش

لق افتاد روی شانه

شاعره دوید 

سایه سر بلند کرد

شاعره نگاهی دید که از سایه نبود

زار جنید :

-    ساده لوحی شاعره ! شعرت در جبروت به نوازش من می رسید. صدا اگر داشتم سایه را به مجادله به میدان نمی کشیدم. تو مرحمش بودی فقط. دردش اما من. " نقشی که در آینه ی اوهام اوفتاد اینم از عهد ازل حاصل فرجام افتاد " که از تقیه  وکالت از من بگرفتند. چیزی که بر من گذشت از من نبود. در طبقه ي ثانیه جا نمی گرفت کنیتی را که یدک می کشیدم . حاضر به جوابی هم نیستم, که تو خود در معنی ذات مخفی جمله می شدی. به جا مانده از من سکونی که سفر نمی گذاردم. این وزن از تو اگر کم نمی شد, دیداری که هیچ، به مسامحه ای هم قد نمی داد این عاشقانه

 
سایت هشتاد ادبیات رادیکال ایران منتشر کرد

رابطه        از لابيرنت حفره هاي اين خلط آغاز مي شود.

               من نوشخوار گاوي هستم پشيمان از قورت

               تُف شده روي مَدِ شانه هايي وزوزو

               در چشم هايي ميان مواجهه با هزاره هاي عسلي

. . .

كام نوچ ام با تو بذله گو شده

از حرف هايي كه چسبيده و كلمه نمي شوند

از كيك شكلاتي و

بوي دهانت، كه يدك مي كشد تنم

                                                هنوز

                                                     هنوز

 هنوز   . . . به قوز كمرم مي خندي ؟!

سرم آسمان مطمئني را مادر شده

با دو بچه ي ريقو كه يكي گاهي كبود مي شود.

احمق سرم را جویده ای                   

به خاك در تعقيب خودت سوسه بنواز

به سايه ات

كه بي تو تكان مي خورد لاي حفره هاي اين خلط

چه سطح مشبكي ست قبرت !

دارد بوي شاشم را قورت مي دهد

و من   با     رد   شاخ    گاو ِ   گير كرده توي ماتحت ِ سايه ات

زير جزرش

دنبال بال زنبور مي گردم.

تا       هنوز

بوي دهانت را يدك بكشد تنم

                                     اينچنين

سرم

دارم از . . .  سرم        به  سر مي كشم از هوايش

اين  . . .فلس هاي تنم . . .  را

□

تنها لاي خط عابر پياده ياد گرفته ام

 ميان كلمات صورتم

 به لكنت اين شعر بخندم

به لرزش انگشتهام كه بازي قايم موشكِ حركاتِ صورتش را

هنوز از بَر نكرده

 بخندم                      به  هرز بودن اين كتاب آويزان توي قبرستان تنم  

                                تا اينگونه تاب بخورد لاي انگشتهام

                                چرخ بزند

                                از اين پنجره تا بالكن بعدي

بخندم

                                كه طبقه ي  ملكوتم

                                 از خط لب كجم بعد از آخرين پك

                                دارد پلك مي زند توي شعرهام  

                                همين روبرو

                                 در من

                                 به چرخشي با دستهاي باز

□

آقا پك فرانسوي بلديد؟

ميدانيد من بلدم چشم بگذارم از هر چه حواليست تا  فرار كنم در طبقات اين ساختمان.

دستم را باز مي گذارم و مي چرخم

و تكه هايي كه از من مي افتد

از باد نيست

به رقص تازه اي خو كرده ام

□

مدام تر از هميشه ام كه اينگونه مي خندم

از همين پشت بام كه دارد هي به خط عابر پياده نزديك تر مي شود

جَلد تمام پشت بام ها ي اين شهر شده ام از كلماتي كه كم مي آورم.

فراموش نمي شودم از هر چه سقوط

فراموش نمي شودم

صدا بلند تر از سايه بود و

من      اشاره اي كه ميان آينه جا نمي گرفت

مي بوييدمت

 پيدام نمي شدي

به موج هات نمي مانست جلبك هاي حنجره ام

بازگردانده بودي ام از اشراق هاي چرخيدنمان

كه موج مي زد و آن ِ نگاهت مي شدم

تا از من ضلع بكشي و

سرخ شود آبي كه قورت مي دهم

 سر از زمينم بر دار بودو

تو شانه مي كشيدي به موهاي آويزان در بادش

لاغر بودو توي خيابان هاي تهران تاب مي خورد

از دويدن هاش توي سرم بغضم به مشتم نمي رسيد

كام مي گرفتم از هوا يش

مثل اولين سيگار لَختم مي كني

مثل اينكه برقصم توي حوض و تو برايم خرده نان بريزي

 نگاهت دارد دور مي شود و من ميبينم

خراش آسمان از چشمت دست بر        دار نمي شود از تن آويزانت

چه تكرار بيهوده ايست

  اين دكمه به تن آسمان بسته نمي شود

نه

نمي شود كه هم از شيطان چشم هاي تو بدود

هم از اين دكمه

كه اندازه

نه       نمي شود

حتي به قيمت واژگوني سايه هامان

ميان شب و روز

اين سايه هاي محدود از خيانت آفتاب و ظهر

كه كودك ناخلفش از پوستت بيرون ميزند

عيان اينچنين به جنازه ات نمي آيد

دكمه هايت را سفت تر ببند

توي سرم هم كه ندوي اين طناب اندازه گردنم مي شود.

ديدن از خاكم كم مي كرد

بادي كه توي دست هاي خدا

سرگردان

از سمت پهلويي به من مي رسيد

چشمي ميان ما پلك مي زند

ميان

رفتن هاي نمي دانم

كه . . . چرا ؟        از كدام طرف صدام مي زني ؟

تا از گوشت لزجم توي آغوش خدا

                                       سر بخورم

در شكافي كه هنوز از گل تنم

چيزي نساخته لاي ناخن هاش داشت

تار از صدام مي كشييد و

حنجره ام صداي گله مي داد

من ترس خورده ام

كه چهار دست و پا به صعود قله هاي تنم مي روم

از بوي رميدن هام توي چيزي كه بلند مي شود

ورم مي كند

در من مشت مي كند

حرارتي را كه محتوم به تكرار من مي كنيدش

تا

هميشه

چيزي ميان ما پلك بخورد

من ترس خورده ام

شبنم فرهنگ 28 آذر 1389