“غم عشق”

جانانی و جان بر تو سپردیم و نمردیم

در حرم نگاه تو فسردیم و نمردیم

نقش است به پیشانی چین خورده زغیرت

ما جان بدر از داغ تو بردیم و نمردیم

ابرو گره درهم زده چشمان شفق رنگ

دندان به لب خویش فشردیم و نمردیم

اقبال نگون بخت نگر کین همه سر را

تا مرز قدم های تو مردیم و نمردیم

ظرف دل بی حوصله جوش آمد و سر رفت

خون دل جاری شده خوردیم و نمردیم

یک عمر نفس آمد و برگشت و به تسبیح

عمر دل بی عار شمردیم و نمردیم

ما زنده به عشقیم که با عشق بمیریم

صد مرتبه از داغ تو مردیم و نمردیم

(محمود کریمی)

به نام خالق پروانه

روزگارت برمراد

  روزهایت شادشاد

   آسمانت بی غبار

    سهم چشمانت بهار

      قلبت ازهرغصه دور

       بزم عشقت پرسرور

        بخت وتقدیرت قشنگ

         عمرشیرینت بلند

          سرنوشتت تابناک

            جسم وروحت پاک پاک

سال نو مبارک ،نوروزتان اهورایی.

دوفنجان عشق

می خواهم زن بودنم رابه اسارت بکشم اما

توهی به مردمک چشمان من گیر می دهی ..

من که درست دیدم تورا،اماتو..

ووقتی که تواعتمادرابه گوشهای من تزریق میکردی

بره ای معصوم دیدم میان یک گله گرگ

چوپان هم که دروغگو بود

وسگ پاچه خوار گرگها!

راه آبادی دورودورتر

ونخ کش میشدروحم دردستان زمختی که حریررانمی شناخت.

می خواهم زن بودنم رابه اسارت بکشم

اما

شایدبهترباشد،تومردبودنت راانکارکنی،

راستی عشق هم به نقطه ی جوش رسید

دوفنجان برای تو

و

هیچ فنجان برای من.

ارمیس/آبان ۸۸خورشیدی/سربندر.

هنگامی که روشنایی می رود

کم کم به تاریکی عادت میکنم

مانند وقتی که همسایه برای خداحافظی

فانوس به دست میگیرد(امیلی دیکنسون)

مدتهاست چیزی ننوشته ام،کلمات به ذهنم هجوم میاورند اما،نمی دانم چرامقاومت میکنم ،بیحوصلگی ،خستگی،و...بهانه هاییست برای ننوشتن..اما...!

درسپیده دم بیست ونهمین روزازآخرین ماه پاییز ،پابه دنیایی بزرگترگذاشتم وتامی توانستم دادزدم وگریستم،نمی خواهم ،اماکسی نشنید...

وامروزسالهاازآنروز میگذردبازهم گریه میکنم  چیزی به دلم     چنگ میزند،دلگیرم ، بی حوصله ام و...یعنی یکسال دیگرگذشت...بیهوده زیستن که خوشحالی کردن ندارد.

بگویید برسنگ مزارما تاریخ نزنند تا آیندگان ندانند که بیعرضه گان این برهه ازتاریخ مابوده ایم.

اطلسیهابادهان بازمیخوابند

لب باران رامی آشامنددررویا

بادهان بازمیخوانند

   ای پاییزبی آواز

         زنده درروحم

                     زنده درجسمم

با زهم باران،حنای فصل رابرگیسوانت بست...

ودررویای کنجکاویم همیشه غریبه بمان ای دوست،آشنایان مرارنج می دهند.

باسپاس ازکلیه ی دوستان عزیزی که باارسال پیامک وایمیل من راشرمنده کردند.

دستان پرمهرتان رابه گرمای صمیمیت میفشارم.

(مهرانگیز/۲۹/۹/۱۳۸۹خورشیدی/ سربندر) 

پاییز

دردتنهاییست امشب بازغوغامیکند

گیسوانم لای انگشتت گره وامی کند

سیلی سرخ خوشی برگونه های زردمن

گرمی لبهای من ،افسوس حاشامی کند

آدم برفی رویایم کنارپنجره

گونه هایم رامیان دست خود،هامی کند

قله ای مغروروتنها درسکوت کوه با

کوله باری واژه ،خودرادردلم جامی کند

مثل کولی هاهمیشه بین مرگ وزندگی

مانده ام امادلم امروزوفردامی کند

گرچه آهنگ صدایش بهترین آرامش است

عاقبت آرامشم راعشق پیدامی کند

رقص نرم خوشه هابابوسه هایی ازنسیم

نامه ی ارمیس راپاییزامضامی کند

(ارمیس)پاییز۱۳۸۹خورشیدی-سربندر

نقدی بردومجموعه ی شعرازشاعرتوانای جنوبی

جناب آقای عبدالحسین انصاری

۱- مجموعه ی شعر (تنهانشانی ات بوسه ای ست)

:دراین کتاب ۳مجموعه شعردرسه قالب غزل،رباعی وسپیدمیباشدکه شامل بسیاری ازشعرهای جدیدواخیرایشان هست.

آقای انصاری شعرکلاسیک رابه خوبی می شناسدوفضاهای زبانی وتصاویری زیبا دراشعارشان مشهوداست.امادربعضی ازغزل هادریافتن زبانی یکدست به قطعیت نرسیده اند.وگاهی زبان وزن غزل ها کهن بوده وگاهی بسیارمدرن وامروزی.

به طورمثال درغزل های(اشتباه/ص۱۷/زندگی ص۹/فوران هوس ص۳و...)وزن هاسنتی وکلاسیک بوده ودرغزل های(زیرآوارارگ ص ۲۹/وبودن-نبودن ص۳۳)زبان ووزن ،مدرن می باشد.

غزل های آقای انصاری بسیارروان بوده وگاهی موسیقی تندونزدیک به شش وهشت داشته ودرکل صمیمی ودلنشین هستند.

واژگان بومی دراشعارکلاسیک وسپیدایشان بسیاراستفاده شده است.وکلماتی مثل:لنج/بندر/خلیج/زاگرس/عروس های دریایی/شرجی/جنوب/گنجشک/کودک /پرنده/آدم ها    /پر واز/ودرخت ها درهردوکتاب بسامدبالایی دارند.

شاعرنگاهی نوستالوژیک به زندگی داردومدام به نوستالوژی روزهای خوش کودکی می پردازد.

درغزل "مرگ"شاعرارتباطی صمیمانه بامرگ برقرارکرده:/می نشیند عمرهابادوستان همدلش/پیرمردی خوش خیال وشیک وسیگاریست مرگ/ص۳۶

اکثرشعرهای آقای انصاری اندیشه محوربوده وتفکری عمیق وصمیمانه جوهره ی اصلی اشعارشان راتشکیل می دهد.ودرغزل هایشان ازظرفیتها وپتانسیل های موجوددرغزل بهره گرفته ومناسبتهای اجتماعی وخانوادگی رابه چالش کشیده اند.

رباعی های ایشان هم تصاویری زیبا ومحتوایی عمیق دارند.امادریک رباعی ساختارشکنی کرده ودرمصراع چهارم به جای "بیا"از"برو"استفاده کرده اند./بامن به خیال خیس تنگاب بیا/بی آدم وتوروسنگ وقلاب بیا/من زل بزنم به تو،توهم قصه بگو/درآخرقصه پیش من خواب برو/ص۸۶

همچنین دربعضی ازاشعارطنزی تلخ وظریف به کاررفته،مثل/آنقدربرایم خوش زبانی کردی /تااین دل ساده راروانی کردی/من رازتوراهمیشه می دانستم/بدجنس توباخداتبانی کردی/.

2-کتاب(زمین،کودکی غمگین/مجموعه ی غزل)

بنده ازتبارقله های قدکشیده ام/مخلص لنج وخلیج ودختران آفتاب/ص۷ودرغزل های زاگرس۱،۲،۳ بازیهای زبانی زیباوبهره برداری ازعناصربومی به خوبی شکل گرفته اند.

شعر"کودتا"تاحدودی باغزلهای دیگرمتفاوت بوده وبه زعم من رویکردی پست مدرن دارد:(سیگارکنت له شده ای درپیاده رو/بااولین فشارلبت آشناشدن/

غزل،پوتین/پوتین سبزکوچکت می رفت آنروز/تاروزی اش راازدهان مین بگیرد/شعردفاع مقدس همراه باآشنایی زدایی وتصویرسازی زیبا.

قتل درمذب ماکندن برگی ساده ست/مابه قانون سپیدارعنایت داریم ص/ ۳۲ ّّکه ناخوداگاه ذهن رابه سوی شعر سهراب می برد."می دانم سبزه ای رابکنم خواهم مرد"البته آقای انصاری باکارکرد ورویکردی جدید این مفهوم رابیان کرده اند.

غزل /سالها عاشق یک شخص مجازی سخت است/درخیالات خودت قصربسازی سخت است/ص۳۹،ازنظرعاطفی خواننده راسیراب کرده وبامخاطب خاص وعام ارتباط خوبی برقرارمی کند.

استفاده ازاسطوره درشعر،"آرش کمانگیر"ص۶۲

اشعارآیینی،اشاره به واقعه ی جانسوزکربلا/آنقدرتشنه ای که ملایک برای تو/هرلحظه آب چشمه ی زمزم می آورند/ص۷۷

می شوی خادم خوبی که خدامی داند/عشقت این است که یک مرتبه جارو بزنی/ص۷۵ احساسی عمیق همراه با سادگی وصمیمیت به خواننده ارایه میدهند.وترانه های/رویای دریا/ونمیخوام،هم ساده وصمیمی بارویکردی یکدست ودرخورتعمق سروده شده اند.

ازلحاظ روانشناسی می توان گفت:که دراکثراشعارایشان،حسرت دوران کودکی واحساس غم وتنهایی حاکم بوده وشاعرهمیشه درحسرت صفاوصمیمیت ویکرنگی کودکانه میباشد.وازنظرادبی اشعاری یکدست،صمیمی،وروان درهردومجموعه مشاهده می کنیم.

درپایان برای این شاعرخوش ذوق جنوبی آرزوی موفقیت وبهروزی دارم وامیداینکه شاهدچاپ کتابهای دیگری ازاین هنرمندگرامی باشیم.

"دعای صبح وآه شب کلیدگنج مقصودست/بدین راه وروش میرو که بادلدارپیوندی/

 

مهرانگیز عباسی/لیسانس علوم تربیتی/مسول انجمن شعروداستان آموزش وپرورش بندرامام خمینی/تابستان ۸۹خورشیدی.

باران به سفررفته بود

چراردپای توازکوچه پاک شد!

وتوباچمدانی ازرنجهایت

به خواب من آمدی

گفتی چشمهایت رابازکن

تنهایی ام رابرایت هدیه آورده ام...

وامامن( دست درگردن دریا)

تاصبح خوابیدم

وهیچ نگفتم

هیچ وقت هیچ نگفتم

وباهزارکلیداماها نیز

قفل لبهایم بازنشد

باران به سفررفته بود

کاش پشت سرش آب می ریختم.

(5/6/89) خورشیدی/یک نیمه شب شرجی*

اشک آیینه(تقدیم به پسرکوچولوی گلم آقافرزین)

توخلوت آیینه ها به دنبال چشات بودم

تموم دنیای منی من همیشه فدات بودم

تومهربون ونازنین مثل فرشته های نور

کاشکی می اومدم پیشت یاکه یه روزبه جات بودم

قدخدادوست دارم ای نازنین یارگلم

شب تاسحر نخوابیدم یه باغبون برات بودم

ازآسمون عاشقی نم نم بارون می اومد

توغربت چشمای تو قربونی نگات بودم

توشهر خوب عاشقاکه حادثه فراوونه

دیوپلیدی رفته چون /من سپربلات بودم

روپله های پلک توشبنم عشق وعاطفه اس

چشات که بارونی میشه کاشکی جای لبات بودم

وقتی میگی مامان جونم خیلی قشنگ حرف میزنی

تولحظه ی گفتن تو قربونی صدات بودم

فصل پرواز

وقلک توراکه پرمیکنم

انگارچیزی کم میشود ازمن

وچیزی کم میشود ازتو

واماازمن جوانی

وازتو

کودکی کم میشود

وتاقلکت رابشکنم

وهی جمع وضرب وتقسیم کنم

بازهمچیزی کم میشود

شادی درمن ونشاط درتو

وتو دوست داری میان قلکت

یک عالمه پروانه پیداکنی

ومن دوست دارم یک عالمه سکه

وتومی خواهی سری به گلهابزنی

ومن سری به بازار

وهرچه تودوست داری بخرم

راستی آقاپروانه کیلویی چنداست؟

کی فصل پرواز می رسد...؟

تسبیحم کوچک بودوسی وسه دانه بیشتر نداشت/سی وسه دانه ی گلی که من را به یاد خودم می انداخت.به یاد دانه های کوچک قلبم/

هروقت خدارازمزمه می کردم دانه ها بااسمش می چرخیدند وفهمیدم رازچرخیدن همه ی ذره ها همین اسم است.

تسبیحم بیتاب رفتن بود. دوستم به خانه ی خدا رفت .تسبیح رابه اودادم تا

باخودش ببرد./دوستم برگشت اما تسبیح برنگشت!

اوزیرباران اشک فرشته ها حل شده بود...

حالا پاره های دلم رابه نخ کشیده ام وروزی رادعا میکنم که ازاین تسبیح هم چیزی نماند.روزی که تسبیح دلم دورخدابگردد ودیگر برنگردد.../

ااین روزها ازریاکاری بعضی هاسخت دلم میگیرد/افرادی که فکر میکنند بازیرپاگذاشتن دیگران پله های ترقی راطی میکنند!امازهی خیال باطل/

نردبان این جهان ماومنی است

عاقبت این نردبان افتادنی است

خدایا عمری دردستهای دنیا گشته ام. اینبار میخواهم همچون تسبیحم دور تو بگردم.من رادریاب.

بر سنگ مزارم

                     اگر نگاه کنی

آبستن باران می شوی

                     شاید دریایی دیگر متولد شود.

آیا علی کوچولوبه ماهی تُنگ بلور سلامی دوباره خواهد داد؟آیا میترا بر گیسوانش گُلی را سنجاق خواهد زد؟آیا سبزه دوباره سبز خواهد شُد؟آیالبانمان طعم تُرش سُماق را خواهد چشید؟آیاسینی جهاز مادر شربتی خواهد داشت؟آیابه آدم وحوا سیب می رسد؟آیا اصلن سفره ای وجود خواهد داشت تا درآن هفت سین آیاهایمان را بکاریم؟ طبق رسمی قدیمی سال نو مُبارک***صدسال به این سالها

ومن دزدکی

       به تماشای تو نشستم

                         اثر انگشت من

                          روی قلبت جا مانده

                                    پلیس را خبر نکن

                                    فقط به سر انگشت مهربانی ات

                                                                                   مهمانم کن.

                                                                                                                               

چون همه شبهای من پر گشته است از بوی تو

                                    ای گل دلم را برده ای هرشب بیایم کوی تو

هردم که من گشتم غمین از هجر آن آلاله ها

                                   رفتم کنار آینه تا بنگرم من روی تو

خورشید من کردی طلوع در شهر خون و هم جنون

                                 جاریست در رگهایمان عشق و صفا از جوی تو

نوری بگشته منفجر در آسمان شهرمان

                                عالم گلستان گشته است از پیکر گلبوی تو

چون مرقد زیبای تو پر شد ز نور عاطفه

                                 فرمان ببردم دم به دم از گوشه ی ابروی تو

چون من به راه عشق تو مجنون تر از مجنون شدم

                                روح خدا رفتی کجا من آمدم بر سوی تو

                                                               

 

شب به آرامی ، می گذارد پای

در میانِ کوچه های شهرم

مُژه هایم سنگین

می زنم آبی سرد

تا روَد خواب و باز

بنویسم حرفی

یا که تصویر کنم

نقش رویایی سبز

در کنار یک گُل

یا روم بر سر ابر

و کنم پروازی

و شوم چون پرِ کاه

و بگیرم از شوق

و بگویم من باز

چِقَدَر آزادم

می زند انگشتم

باز امشب تاول

پلک خود می بندم

می روم تا دریا

تا کنار ساحل

تا بشویَم خود را

از تب و درد و کمی رنج امّا

خواهم امشب گویم

با تو از فردایم .

 

 

 

بلورین چهره ی دختر آفتاب

با بوسه های تو خط خورد

و او سر بر دامن شرجی شب گذاشت و

بلند بلند گریه کرد ....

و اما با معجزه ای که در گوشه ی لبخندش بود

بر شانه های تو گل می کاشت

و هر نسیم خوش آهنگی که از دستانش می آمد

تو را به آغوش خود می خواند

و تو در میان انبوه گیسوانش

گم شدی ....

 

سلام به دوستان عزیز

رسماً آغاز فعالیت وبلاگ ارمیس 2 را اعلام می کنم . بدون شک موفقیت این وبلاگ در گرو راهنمایی ها و رهنمودهای شما دوستان عزیز میسر خواهد شد . لطفاً از نظرات سازنده خود بنده را بی نصیب نفرمایید . به زودی اولین پست رسمی ام را در وبلاگ قرار خواهم داد .