رد پاي دنيا

نامردیست . . .

آن همه اشک را به یک چشمک فروختن . . .

چند سطر پس از باران . . .

چشمهایم را ببین که هوایت دیوانه شان کرده . . .

دلم برایت تنگ است . . .

نگاه ساکت باران به روی صورتم دزدانه میلغزد

ولی باران نمیداند که من

دریایی از دردم

به ظاهر گرچه میخندم ولی

اندر سکوتی تلخ میگریم . . .

چه به روی خودم بیاورم چه نیاورم

جای تو همیشه اینجا خالیست . . .

باید رو به راه شد ...

رو به راهی که مقصدش تووووو

باشی.   

نمی دانند که اگر  درد را

از طرف تو

اگر بنویسند شعر می شود.

دلی...

که داده بودی...

شکست...

و از تو مشتی خاطره باران خورده...

وقتی فراموش میکنیم آسمان کجاست...

کاسه هایمان را برعکس گرفته ایم...

یک نفر می خواهد که تو خندان باشی

نکند در کنج هیاهوی زمان بروم از یادت

هرچه هست تویی ...

و تو حرف نداااااااااااااااااااااااااااااری.