همیشه دنبال چیزی هستیم که به اون رسیدیم و برای رسیدنش جشن هم می گیریم غافل از اینکه برای رسیدن ، علت هایی هستند که ما رو کمک کرده اند ، در این دقایق انتهایی سال 88 یادمان باشد که سبزی بهار رو برف زمستان به ما هدیه می دهد و اگه زمستان زور نزنه بهاری در کار نیست .
برای آمدن بهار جشن بگیریم و یادمان باشد که زمستان برای سبزی بهار ما تلاش خودش رو کرد ، برای رفتن زمستان جشن نگیریم بلکه برای آمدن بهار شاد باشیم و سفیدی برف را همیشه در دلمان یاد داشته باشیم.
بهار سبز 89 مبارک باد
در التهاب زمین ،
سیراب از شبنم اولین غنچه ی هستی ،
در رکوع شاخه به احساس نسیم ،
تو حس آغازی ،
با ریزش باران
از آیه رویش.
ندیده ام تو را ولی
انگار از خاک سیَلک تا غبارهای فضایی همراه منی
بی پرده بی حضور
پلکم به انتظار می پرد
و کفشها مرا می خوانند
به رودی که از زلالی چشمانت جاریست
و جاده ای که بکارتش را ربوده است.
در آغازهزار راه هوس
تکه های تنم باقیست
و این قلب من است می آید
...
لذت دردآلوده ی مادر ،
و لرزه های سرمست،
از فتخ شاخه ، در شبی از زندگی،
التهاب قصه ی آخر شب بود.
که از آه پدر بیرون جهید!
من آغاز شدم.
و همه خندان
اما نگران
که حاصل جمع جماع ، چه شکلی خواهد بود؟
منم انسان
و جنایت های بشری
حاصل تفریق من است،
از وجدان
هورا . . . . !!!
بشری آمد
تا بشرهایی د رخاک شوند
و حاصل جمع جماعی دیگر.
بچه ای زیر خاک
حاصل جمع بشر و آهن
انسان را
در مشت خون آلود خود
به تاریخ پرت می کند.
باران عطر تن تو را گرفت
و رود در چشمانت جاری شد
تا دریا
و کرانه آن
در مردمکان چشمانت جزیره ی محبت سازد
اتفاقی غریب در سرزمین بی نشان
و هزار قطره ی باران
و هزار عطر تو را
در رودخانه چشمانت می نوشم
بین هیاهوی سکوت
از پشت بوته ابر پیدا بود
زمین خیس از برهوت
مهمان ترکهایش بود
از دلتنگی رود
ناگهان ابر غرید و کلاغی پرید
درخت گیلاس شکوفه را به دیدار باران برد
و چکاوکی سرود حکایت رنگین کمان
چشم تو نیز
از ورای قطره پیدا بود
که بر مرگم گریست
هم ساز با رود
و بر شیاری خاکم کرد
تا عشقی دیگر روید.
از بام خانه ی دلم باریدی
از نام تو من خیس شدم
و ناگهان
بهانه ی دلتنگی های شبانه
همدم شبهای بی خوابی
در تو گریه کردم
بی بهانه .
سکوت مرگم را شکستی
و نفسهای مسموم بی شعریم را
ای افسونگر شهر جادو .
در خلسه ی جنگلهای شعر سپید ،
سایه ات را بوییدم ،
از پس هر شاخه ی حرف .
از چشمه سخن جوشیدی ،
جریان یافتی با هر گل مریم ،
همدم نام تو شد ،
اتفاق غریب ،
و اینک این منم .......
/*]]-->وقتی آيينه شکست برای خودم هورا کشيدم .
ديگر تنها من و خودم نبوديم . ما الان در اتاقمان صدها نفريم و همه يکرنگ که از درون هم خبر داريم و همديگر را گول نمی زنيم .
وقتـی آيينه شکست . . . . .
در دورترین نقطه احساس
سلامت را منتظرم
نگاهت راز آلود
دستانت تب کرده
و اندامت
در رعشه های پاییزی من
می رقصد
و ثانیه را می نوشد
جاده طولانی و مبهم
تو می روی خسته تر از تنهایی
و تار مویی می ماند بر دستم
با پیچش جاده در چشم
به من بگو
رازت چه بود مسافر؟
شلیک پبچید
گلوله در مسیری فیلسوفانه
موجی پدید آورد
و دریاچه طوفانی شد.
پرسفیدی خسته
بر نی آویخت بیصدا
خونین
انعکاس گلوله غوغا می کرد
صحرا به انجماد سکوت رسید
در پلکهای ارغوانی قــو
آخرین نگاه همسفرش را پنهان ساخت؛
و گرد سفر بر بالهایش پاشید؛
خطی بر دریاچه پیدا شد.
پرنده ! آه را به ارمغان می برد
((دورترین مرغ جهان می خواند))
سرد و بی رحم
به زمین می کوبد شلاقش را
باد
و کشیده از مه و گرد و غبار
به رخ سرخ خودش
این خزان است که آمده سرد
زمین بس دلتنگ از نبودن باران
برگهای ریزان می سرایند غزل
با تکان خوردن
می سرایند سرود از جدایی و فراق
و پلاسیده شدن در دل خاک
می رسد باد خزان
یخ زده عاطفه ها
یخ زده در دلمان
می فروشیم عشق
به نگاهی هرزه
می رسد باز خزان توشه ای نیست
کوله بارم خالیست
در پی قهر و غضب
در پی گنگی شعر
آیا
باز می آید بهار؟
شب سرد سربی رسید.
بین چلچراغهای رقاصه ،
مغازه ها می رقصند.
در چهارراه هوسناک شهر مردگان شلوغ ،
دختری در ذهن بیمار یک عابر ،
بکارتش را اضاله کرد.
مردی در چشمان آسمانیش قایق تمنا راند ،
بزکهای روغنی بر لبان فاحشه خندید ،
اسکناسی مچاله شد ،
هوس بر تخت گندید ،
هزار بار دیگر زنی تفاله شد.
شهر فرنگ اینجاست
از همه رنگ اینجاست
درخت از سایه آویخته ،
بی ریشه ،
بی آوند ،
و چنگ انداخته بر آسمان ،
ستاره را به بیکران می دوزد ،
و ماه شتابان می گذرد.
همه جا تاریک است.
شب سنگین سربی رسیده است .
شب شهر را می خراشد.
و آدمها را .
در ذهن مسلول خود فیلسوفان را به دار می کند.
طبق طبق زمان
لحظه لحظه ثانیه ها
زیر فرار عقربه ها له می شوند .
تو
من
وما
و فردایی که در گرو دیروزمان
به فراموشی می رود
فرصتی برای جبران
و هیاهویی برای هیچ
کاجها برکه را با سایه ی خود بازی می دهند .
مهتاب از سکوت خلسه آور شب دلتنگ است .
دقیقه ها در پی ساعتها می گذرند ،
و ما در بین آنها له می شویم
بی آنکه بدانیم اسرارش چیست؟
دیروز ،
امروز،
پارسال،
امسال ،
هر سال
و هزاران سال نوری در گذر است .
اهرام ثلاثه گور فرعون را به سوی ستاره ای دنباله دار نشانه رفته اند .
ما خاطره ایم در ذهن مسلول منظومه شمسی ،
که در راه شیری تف شده ایم .
بی آنکه بخواهیم
و بدانیم چرا؟
زمان در گذر است .
کسی راز ثانیه را می داند ؟
عقربه های مرتعش،
آويخته از فردايند،
سحر انگيز و لغزنده.
تيک تاک،
تيک تاک.
صدای هيکل های بی چهره ،
در حنجره های يخ زده،
تيک تاک،
نفير مرگ می زند،
مرگ خورشيد در حوض خشکيده،
مرگ برکه زير پای نيزار،
مرگ ...
و اين صدای انسان آهنی ست ،شروع زردی عاطفه ها .
