1

I may not be good with words nor am I the best in expressing my feelings, so I made this very simple lyric video of my song for you today. I hope you'll like it Baaboo. :D

Thank you for everything that you've done for me in the past 12 months. I love you very much Baaboo ko! Happy 1st Anniversary! :)

PS: I wanted to sing this song but my voice can only take on Taylor Swift. Doing Brian McKnight is such a tall order. hahaha!

Stay Hungry, Stay Foolish

Three years ago, I watched Steve Jobs' speech at Stanford University's commencement exercise on Youtube. It was a few months after I first gained a deeper knowledge of anything Apple. That speech was probably one of the most inspiring speeches that I have ever heard and for three years now, I may have somehow lived up to four life lessons that he shared.

In his speech, he told three stories in his life. First one is about connecting the dots. For sure, there have been countless times in our lives when we ask why do we do the things that we do? At one point, we get confused. We do things almost randomly. But I quote Steve on this, 

...you can't connect the dots looking forward; you can only connect them looking backwards. So you have to trust that the dots will somehow connect in your future. You have to trust in something — your gut, destiny, life, karma, whatever. This approach has never let me down, and it has made all the difference in my life.

Second story that he shared was about love and loss. It's funny how he shared how he was fired from his own company. Ha ha. I didn't even know about this before and I found it rather amusing that this can actually happen. But regardless of how much of a failure he was back then and the public embarrassment that he had, he said he still loved what he did at Apple. That no matter how hard he hit the ground, he still loves what he does.

I think realizing what you love to do is one of the most important treasures that one could ever have in his lifetime. Ako hindi ko pa alam kung ano gusto ko gawin sa buhay. I have a job, but a job is just a job. What we need is a career. Kaya nga siguro may Filipino expression na, "kinarir mo talaga ha?", kasi it's like doing it with passion. Agree? Hehehe. So I am still on the lookout for something that I would love to do. I will let all things take its course and maybe someday I'll find it. :)

Sometimes life hits you in the head with a brick. Don't lose faith. I'm convinced that the only thing that kept me going was that I loved what I did. You've got to find what you love. And that is as true for your work as it is for your lovers. Your work is going to fill a large part of your life, and the only way to be truly satisfied is to do what you believe is great work. And the only way to do great work is to love what you do. If you haven't found it yet, keep looking. Don't settle. As with all matters of the heart, you'll know when you find it. And, like any great relationship, it just gets better and better as the years roll on. So keep looking until you find it. Don't settle. 

The third and last story was about death. He joked, if you live each day as if it were your last, someday, you'll most probably be right. He learned to ask himself that...

If today were the last day of my life, would I want to do what I am about to do today?" And whenever the answer has been "No" for too many days in a row, I know I need to change something.

That is soooooooo true! There is no point in doing something that you don't like to do at all. Life is so short to get stuck at something so useless! I have been in that situation and I'm happy that I got out of it already. When you feel like work, a relationship, or whatever situation you're into is sucking the life out of you, GET OUT! It's going to be liberating, I promise! :D

Those are three life lessons. The fourth one was taken from a publication back in the day and on its final issue, it had a farewell message that says, "Stay hungry, stay foolish". It's true. Great things come from utterly stupid ideas. Who knows di ba? Don't be afraid to take risks and take chances on following your gut. Don't be afraid to learn.

Today, the man behind that inspirational speech at Stanford passed away. I don't know if I just became such an Apple fanboy that I got terribly sad upon hearing the news. Or maybe because I was holding on to these life lessons for a long time and his passing came as a shock (I knew he had been fighting an illness, but it was still so sudden).

I remembered I was six years old when I first used a Macintosh. I didn't know what it was, I was just clicking away trying to do something visually entertaining while staring at the monitor. Fast forward to the 21st century, it's amazing how Mr. Jobs has revolutionized the world in so many ways. As a fan, I sincerely thank him for his genius.

Rest in peace, Steve.

Ohayou Isang Taon na Tayo!

Mga ka-bloggers! Maraming salamat sa mga nagwelcome, nagtyagang magbasa, nagtyagang magcomment, nagwaldas ng panahon, at mga nag-abalang maging kaibigan ako dito sa blogosphere. Hehehe. Laswik talaga ang anniversary ng The Wimpy Kid blog pero natapat naman kasi na sobrang abala ako sa trabaho. Busy pa rin hanggang ngayon pero maglalaan ako ng panahon para makapagpost para sa blog anniversary ko. lol.

Two weeks ago, binasa ko ulit mga katarantaduhan na mga sinulat ko dito. Nakita ko ang evolution. Parang ganito:

Nagsimula ako parang mejo maangas pa. Dami kong kwento sa aking pagsisimula, nagpost pa ng random facts tungkol sa sarili. Taena, nakipaglandian kay Soltero at kay Pilyo hanggang maging miyembro na ng Engkanto. Natuto nang lumandi CHING! Marami akong nakilala hanggang sa marami na akong natutunan na mga salitang hindi normal sa atin. Hanggang sa mapansin ko na nalevel up na akey talaga sa kabekihan as in kabogera na ang lola nyo wit ko naimagine na keribels ko magispluk nang ganitey NKKLK! Anyare sakenchi? Anong ganap sa life kez? More more exposure na talaga ang nagetsing ko ditey sa alternate life kez. Chaaaaaaaararat Mr. Disco!

Gets? Hahaha. Subukan nyong basahin ang blog ko, mapapansin nyo ang evolution na yan. Pero ngayon mejo tamed muna ako. Alam nyo na, mahirap na masyado na akong in-character baka bigla akong madulas kasama ang mga straight tropa at makapagsabi ako ng "echuserang frog kaaaa!". Di ba? Dyahe naman. Hahaha!

Medyo nakakalungkot lang na parang hindi na masyadong "alive" ang circle of blogger friends ko. Tahimik na sina Soltero, Pilyo, Papa Marhk, Greatkid, Doc Ced, Iurico, Fox, si Papa Tagay na laging may pasabog hahaha, kahit si Nimmy ay di na rin everyday nakakapagupdate. =( Busy na, at kahit na din ako. Sana hindi magsawa si Miss Chuni mag-update para masaya pa rin ang blogosphere. hehehe.

Di man ako nakakapagcomment madalas sa mga blogs eh tinatry ko naman magbasa kahit paminsan minsan. Awwww, ang lungkot naman ng parteng 'to sa post ko na 'to. haha.

O sya sya, may trabaho pa ako. Weekend work. Happy Monday sa inyo!

Ismaaaaaayl! :D

Walang imposible sa Globe!

End of billing cycle: August 20 (P2.4k+) --- settled

September 3: PLAN UNBILLED says, Unbilled Charge as of 09/03 is PHP959.05
September 4: A text from 290 as of September 4 says that my bill is only at P1k+.
September 5: Lost network.
September 6: I figured my postpaid line might have been disconnected. Talked with globe via Chat Assist.

Julie: Hi! how can I help you today?
JC: Hi Julie, the chat session got disconnected. Is there any way you could route me to Dyne?
Julie: i apologize for the inconvenience sir
Julie: however we do have limited access to transfer a conversation
Julie: let me continue in assisting you
Julie: for me to view the details of your last conversation may i have your mobile number and email add?
JC: Mobile: 0917xxxxxxx
JC: Email: xxx@xxx.xxx
Julie: thank you for the information
Julie: i believed your request is regarding reconnection of your line
Julie: is that right sir ?
JC: Yes, that's right.
Julie: as i have checked your request for reconnection is on the process
JC: Okay. So were you able to verify my payment?
Julie: sir ,please be advised that your request for reconnection has been forwarded to our support team,
JC: How long does it take for them to complete the reconnection?
Julie: sir please be advised that your account was disconnected due to high usage which is not yet reflected on your bill amounting to php9,059.29
JC: Oh my god, how did this happen?
JC: My previous bill says it's 2,400+
JC: Just recently I received a text message that my bill so far is 1k+
JC: So where did that 9k come from???
Julie: yes sir,as i have checked you have an outstanding balance amounting to 2,456.61
JC: that's true which i just settled.
JC: I've been checking everyday for my bill and it's still 1k
Julie: please be advised that the php9,059.29 ,is not yet reflected on your bill
JC: Why is it not in my bill?
JC: Every day, it increases by hundreds, which is understandable because of my roaming usage.
JC: I don't get why it doesn't reflect everything!
Julie: it will be on your upcoming bill
JC: so 2312's PLAN UNBILLED is inaccurate???
JC: as of September 3, it's just P959.05
JC: and as of September 4, i received a text from 290 saying that my unbilled usage is only P1,075.75.
JC: is that inaccurate too???
Julie: as i have checked your unbilled charges is amounting to 2,382.14 as of 09/07/2011
JC: So how in the world did it sum up to 9k?
Julie: the P 9,059.29 is the amount the usage that was already generated
Julie: however it will reflect on your next billing
Julie: the P 9,059.29 includes your roaming charges
Julie: specifically your roaming internet charges

It's frustating how Globe extorts money from its customers! They don't tell you until you have incurred a humongous amount of money. I admit using 3G from time to time when I'm out and I don't have wifi but that is only because I have a consumable amount at my disposal and I intend to max it out just to get all my money's worth.

For the record, I have been religiously checking my unbilled charges every day to keep track of my usage but apparently, their billing service isn't that reliable. I'd understand if it can't be real-time, but geez, it's been dayssssssssssssssss and the charges still remain hidden!!!


Their chat assist is helpful but sweet bejesus, i got disconnect 5 times! I had to talk to different agents everytime I get disconnected because they can't transfer conversations and they had to get all my personal info over and over and over again!

- end of rant -

In fairness to me, I don't trash-talk or rattle customer service reps. For one, I have plenty of patience to spare and I try to remain as calm and polite as possible. Hehe. :)

ano na ano na ano na? Anonas!

Like... Hello guys! Like... yeah.

Choz.

Magdadalawang linggo na ako dito sa banyagang bansa at nagbabalak dapat ako nang enggrandeng comeback blog post sa pamamagitan ng isang bijo kaso tinatamad ako mag-edit. Kaya lang dumating na sa puntong masyado nang madaming nangyari kelangan nang idokumento. #ReviewOfRelatedLiterature ganyan.

Ang masasabi ko lang ay, ang gandaaaaaaaaaa dito! pero mas gusto ko bang manirahan dito? sasagutin ko mamaya. (pa-suspense pa amp! --- well ganyan talaga) (kinausap ang sarili)

Galing Maynila, lumapag kami sa Vancouver airport para sa connecting flight namin to Ottawa. Agad agad ko namang hinanap ang mga eyecandies, este, ang immigration para magpa-clear. Matiwasay naman akong nakalagpas, di gaya nung sa Madrid dati, mejo di ko natripan ang immigration dahil parang nangiimbistigang SOCO. tse.

Ang babait ng mga tao. Parang naging kultura na sa mga Canadians ang greeting na "Hey how is it going?" at "Have a good day/night" bilang pamamaalam. Ang sarap pakinggan na sinasagot ang bawat "Thank you" mo ng "You're very much welcome" with matching smile pa. Medyo na-aawkwardan pa ako nung una magsabi ng "take care" lalo na sa kapwa lalaki. Imaginin mo na lang kung cute ang nagsabi nun di ba? "mmkei... you too. :)" (sabay hawi ng bangs, 3 times magba-bat ang false eyelashes mo). PAK!

Dumating kami sa Ottawa 3am na ng Lunes! 5 hours pa ang binyahe from Vancouver. Tapos pasok na rin kaagad ng 9am. For some reason di talaga ako na-jetlag. Parang wala lang. Meynteyn lang. So meet and greet na sa office. Wala pa yatang bente ang bumubuo sa kumpanya, bawat isa may kanya kanyang room. Medyo nalito lang ako nang very very light sa lunch room namin kasi parang ano ba to warehouse ng softdrinks at kape? ano ba to meron bang panic buying na naganap? bakit may hoarding? Ang dami nilang kung ano ano. Nung sinabi samin na it's free for all, medyo napanatag naman ako. Ang pagkapanatag ko ay parehas nung pagkapanatag ni Carmina Villaroel sa Lactum. ganon.

Kain dito kain doon. Lahat dito sa office ay mga foodies. Karamihan ay nakatikim na ng adobo. Nakakaaliw kasi ang boss ko ay Pinoy na lumaki sa US pero pinagmamalaki nya mga Pinoy food dito. Nakakaaliw din ang boss ko kasi halos wala na kaming ginastos sa unang linggo namin dito. Libre nya lahat. Ipinagdadrive pa nya kami kung san man namin gusto pumunta. O edi kami na. LOL. Nakakaaliw din sya kasi lahat ng mga kinainan namin eh Asian restaurants. Andito na nga kami sa Canada, puro Asian pa rin ang kinakain. hahaha. Di ko naman masuggest na purgang purga nako sa Asian cuisines na pansit siomai sushi etc. kasi nga libre. Choosy pa ba ako? Lurks.

Pinakilala din sa amin ni bossing yung isang pinoy family dito na nagturo samin kung pano mag-commute gamit ang city bus. Ang bait din nila. Kahapon tinry namin mag-city bus. Ang sistema eh kelangan iresearch mo pa sa internet ang mga sasakyan mong bus number para makapunta sa destinasyon mo. pati na rin ang sked ng bus at kung saang bus stop. daming requirements di ba? bibili na lang ng ulam sa grocery kelangan ko pang mag-abala sa ganon? ulam lang? ulam? (reklamador). Oh edi sakay na kami, sabay abot ng $5 bill. Tinignan kami ng bus driver parang nangungusap ang kanyang mga mata na parang gusto nyang sabihing "Ano yan? Ano meron? Ano ganap?", sabi ko... "uhm, we're going to Walmart", sabi nya... "this is bus #3, this is not gonna go to Walmart", sabi ko... "yeah i know that, we're gonna get off at Prince of Wales/Baseline street", sabi nya... "you have to give me the exact fare... where are you from?", sabi ko... "we're from the Philippines", sabi nya... "don't they have buses in the Philippines?!" aba aba aba imbey! kung ipasyal ko kaya sya sa EDSA at Commonwealth avenue? sabi ko, "uh yeah, but they accept bills and give the change back", sabi nya, "well... this is North America. we don't do that here. anyway, never mind, you don't have to pay since you're tourists." WIIIIN! infairness kay ateng bus driver (yes babae sya) nilibre nya kami. Nung pabalik na kami, na-stress pa kami lalo dahil naiwanan kami nung bus na dapat sasakyan namin so nagtaxi na lang kami.

Ang hirap mag-commute ha.

Sinubukan na rin namin kumain sa Burger King at McDo dito. Binida bida kasi ni boss na merong McRib (rib steak) sa McDo so kami na ang naatat para tikman. Waley. Waley. Waley ang McRib. Ang coke zero naman sa BK ay lasang sabon. Ang sprite, lasang lumang karton. hahaha. Buset.

Despite the disappointment in our fastfood experience, mabubusog ka naman sa mga shirtless joggers all around the city. Maliban sa daanan ng kotse, merong sariling daanan ang mga nagbabike, nagjojog at naglalakad na talaga namang nakakatuwa --- yung mga nagjojog. CHOS. mag-bike nga ako one time para maka-sight ng yummy. CHOS ulit.

Tungkol dun sa tanong kung gusto ko bang manirahan dito? Sa ngayon, parang hindi. Maganda mag-raise ng family dito kasi libre ang eskwelahan, libre ang ospital, at talagang alagang alaga ka ng gobyerno. Pero since wala naman akong pamilyang binubuo, mas gusto ko pa rin ang Pilipinas sa kadahilanang napaka-unique na "there's no place like home". Parang di ako "belong". May ganong feeling. Ang arte di ba? Hahaha. Kung kumikita naman ako ng ka-level ng mga Canadian sa Pilipinas, bakit pa ako lalayo di ba? Tsaka para kasama ko lagi si Baaboo. hehehe. ayiiiii!

Sa ibang balita, ang pangit ng week na 'to dahil na-strain yata ang abdominal muscles ko from my workout nung weekend kaya buong linggo akong namimilipit sa sakit. Kala ko nga madededo nako nung Tuesday dahil umabot sa chest ang hapdi at kirot ang dulot saking damdamin. Apat na araw kong ininda iyon, pero ngayong araw, bigla na lang syang nawala. walang pasabi. Hindi ako na-warn. Walang memo. Pero ok na yun.

Anywayyyyyy, pasensya na at wala akong masyadong naiblog ha? Nahiya naman ako at maiksi lang ito. Enjoy the weekend! Punta ako Toronto bukas, sa Monday na ulit ang balik. Yahooooooo! Try ko magblog........ yung mahaba-haba naman. lol.

Take care.............. garnier!

Dear Baaabooo

Dear Baaabooo,

Happy 10th Monthsary! Weeee! As of this moment, I'm up in the air with no internet connection, probably sleeping, or watching True Blood, Royal Pains, and Chuck, or reading Game of Thrones, so I scheduled this blog post to greet you Baaabooo ko.

Lagi kang mag-smile-smile ha? Iwasan maging sad or sumimangot ha? Pag sad ka, sad din ako eh. :( Don't worry about me kasama ko naman si MugenBear and JBear and yung rosary na pinadala mo. I'll always pray for you Baaabooo. Sana wala ka masyadong magiging problema sa office, wag mo nalang pansinin ang mga BV sa office nyo. Always stay optimistic. Sabi mo nga, grace under pressure. :)

Sana pumayag ka nang magout-of-town with Papa Rocco, Papa P, Papa Fox, Papa Dingding etc etc. Hehehe. Para naman maiba... :D And oh, take lots of picture of your planned Bicol Express journey ha? Sana matuloy yun.

Get enough rest lagi, don't forget to take your vitamins too. Sleep at least 6 hours a day and always eat on time para maganda lagi ang mood mo. :D Hmmm... ano pa ba? Lagi mo ako i-kiss kina Baby Lenin and kay Mama. I love them both! :)

Yun lang Baaabooo! Always remember smile-smile like this... :D :D :D

Happy Monthsary! I love you very very much! Mwaaaaaaaaah!

Baaabaaa

Ang Pagbabalat ng Hipon

Dahil may humingi ng demo kung pano ang pagbabalat ng hipon sa previous post ko, eto na sya. Pero babala sa manonood, hindi ito kauunlad ng buhay hahahaha! Baka mainis lang kayo dahil epic fail ang pagbabalat ko dito. LOL.

random facts: ways i eat my food

I don't know if there's a psychological explanation as to why I do things in an interesting manner... like, eating my food. Mga example below:

1. Lahat ng pagkain na square or rectangle or kahit na anumang parang may border ay dapat kainin muna ang gilid bago ang gitna. Tinapay, spam, luncheon meat, etc...

2. I usually don't drink water until my plate is empty. Nung bata pa ako, hindi ko talaga ginagalaw ang baso ko kapag di pa ako tapos kumain. haha. Pero ngayon, lalo na pag uhaw, naiinom ko na ang half-glass of water. :D

3. Sa chicken feet, magsstart ako sa parang thumb nung manok hanggang dun sa kalingkingan tapos huli yung gitnang parte na parang "palm" na.

4. Sunny side up egg. Egg white first before egg yolk. item #1 applies kasi pinapantay ko yung egg whites pag kinakain... hehehe.

5. Fastfood burger-fries-coke meal. Fries first, tapos magiiwan lang ako ng konti mga 3-5 pieces, tapos uubusin ang burger. Ang purpose ng natirang fries eh para ma-neutralize ang strong after-taste ng burger. Yan eh paniniwala ko lang. haha. Then lastly, ang softdrinks.

6. Di ako sobrang palakain ng gulay. Sakto lang... Kaya pag may gulay ang ulam, ilalagay ko sila sa iba't ibang regions ng plato na may kanin. Dapat nakaspread out. Bawat subo, isa o dalawang gulay lang. Pinaka-ayaw ko sa mga ulam na may gulay ay chopseuy! dahil puro gulay sya!!! nahihirapan ako magspread out. lols.

7. Ang hipon ay kelangan ko munang balatan lahat gamit ang spoon and fork bago ako magsimula kumain. Para tuloy tuloy na. hehehe. Gusto kong ishare ang technique na aking namaster sa pagbalat ng hipon... Una, tanggalin ang tail, tapos ang head. Di ba meron hard na parang mejo flat cover after the tail, you can remove easily by pinning the body using your spoon and then use your fork to scrape that area from the body. Then, cut through the middle using one of the outer tines of the fork from head to tail --- eto yung sa back part ng shrimp. Once done, flip the shell over to the little tiny feet, use your spoon again to hold the shrimp into place. make tusok the laman and pull it out. taraaaaaan! (hayyyyy, kahirap! hahahaha!)

8. Candy. Kelangan matunaw lang siya sa bibig. Bawal kagatin! Lalo na pag dynamite kasi may surprise na chocolate sa loob. lol.

9. While I'm ok with ketchup as a condiment for lumpia, pero I just love it if there's vinegar with minced garlic. Sarap!

10. Pero nothing beats a crispy galunggong. Masarap sya pag pinaksiw muna sya.. tas yung mga natirang paksiw na galunggong eh piprituhin the next day? Ay 'day! Bungga lang!

Naisip ko lang while having breakfast. lols.

Goodmorning! :D

kung ano ano lang #5

grabe, hindi naman ako puyat o pagod pero sabaw na sabaw ako ngayong araw. ewan ko ba... baka kasi 8 hours lang tulog ko ngayon? (o sorry na ganyan talaga nila-lang ang 8 hours hahaha). simula nung lumipat ako ng trabaho at work-from-home (wfh) na lang, naging tradisyon ko na ang matulog ng 10-12 hours. kung magkakatawang-tao ang salitang batugan, ako na yun. meron pa ngang isang beses, na-late ako sa trabaho dahil nagoversleep ako. pano ako nale-late kung wfh lang naman ako? eh kelangan ko kasing mag-email sa boss ko na "o boss, trabaho nako, kbye". lols. parang ganyan. eh na-late ako ng gising. sinabi ko na lang na di ako maka-konek sa internet. o ha? haneeeeeeep! AKO NA!

nakakatamad mag-isip kasi tapos isusulat or whatever. gusto ko magsasalita lang ako nang magsasalita. oh bakit di na lang ako nag-artista? ganda puhunan dun teh. alindog lang ang meron ako. CHOS. juskolord, kabahan naman ako sa mga salitang namutawi sa blog entryng to.

maiba ako...

ayoko... ikaw na lang maiba.

chos. labo? hahahahah!

kakalipat lang namin sa isang apartment kasi may pinapagawang bahay, so baka nexshir lumipat na naman kami. on-going pala ang The Bedroom Project ko. ididisenyo ko ang kwarto ko. pero dapat sa bagong bahay to kasi dito sa apartment panira ang pagka-brown ng sahig, di tuloy sya swak sa idea kong minimalistic room na puro dark wood/grey/white ang theme. pero unti unti ko nang kinukuhanan ng gamit para paglipat, sakto na! hehe. parang ganito:

www.neathome.net

GOOD LUCK! hahahahaha! so far meron na akong kama. mamamaslang pa ako ng oso para gawing carpet. joke lang po, PETA.

namumuti at nangangayayat ako. (walang konekson sa previous sentences) haha gusto ko lang sabihin. ni walang UV rays ang nanunuot sa balat ko dahil dito lang ako sa bahay talaga at nagkokojic soap pako edi mas lalo. HAHAHAHA! hindi naman ako vain masyado. in-advice lang yan ng derma ko. oh AKO NA ULIT! lols. kaya naman ako nangangayayat ay dahil hapon na ako nagigising. kakain ako ng lunch tapos konting meryenda tapos hapunan na. so kung talagang tutuusin at bubusisihin at talagang kikilatisin upang suriin, eh twice a day lang ako kumakain. at ang lunch ko pa minsan eh tira-tira na lang. buti nga wala kaming pets, kundi, baka mahiya pa ako sa kanila na inaagaw ko ang food nila. maygali.

kaya ang solusyon ko jan eh binili ko ang bar na binibenta ni shoti. magbubuhat ako dito sa bahay dahil tinatamad ako bumalik sa gym. hehehe. tapos oorder ako nang oorder ng fastfood. halos isang buwan din ako di kumain ng fastfood ah maynju!

speaking of movies... (speaking of movies??? hahaha wala naman) ang mga waley sa critics reviews na Super 8, Transformers 3 at Green Lantern eh hindi naman ganun ka waley talaga. ako yung tipo ng viewer na madaling i-please. Ang pelikulang kinaisan ko lang naman talaga ay ang Year One ni Jack Black at ang Masikip Sa Dibdib ni Rufa Mae Quinto na talaga namang pinakapangit na pelikula na nagawa sa lahat.

ang super 8 ok naman pero ayoko lang na yung may suspense sa trailer kung ano ba yung kumakalabog dun sa nawasak na tren. syempre reaksyon ng mga tao, hala ano kaya yun? monster kaya yun? si superman kaya? tapos malalaman mong monster din pala, eh parang "ay.... yun na yung lumabas? wala na bang iba jan? pagkatapos ng lahat ng pagpapasabik, nahulaan ko rin pala ang lalabas dun????" yung ganung feeling... yung ganung kahabang feeling. lols.

yung green lantern, nung byernes ko lang napanood. humabol ako guise. ako na yung last na nanood. hahaha. it's not THAT bad. ok naman sya. nakita ko namang naka-underwear si ryan reynolds kaya it's not THAT bad. lol. tsaka maganda si blake lively dun. for the first time, naging kagalang-galang sya sa paningin ko. hahaha.

mas gusto ko ang bagong leading lady ni shia labeouf sa transformers 3. mas ok umarte. sexy pa ng accent. hehe. may storya naman sya kahit papano at hindi katulad ng transformers 2 na puro pagsabog ang naganap. ang hindi ko lang talaga matanggap eh kung bakit sa lahat ng transformers movie pagkatapos ng lahat... takbuhan, explosion, pagbagsak, barilan, eh si Sam Witwicky at ang kanyang leading lady ay MEYNTEYN na MEYNTEYN pa rin??? walang galos? dungis lang ang tinamo nila? aba eh ang husay pala nila. pakiusap ko kay michael bay eh sana wag nang gumawa ng isa pang transformers. si megatron ilang beses nang pinatay!!! ano sya? ipis? PAMBIHIRA!

anyway.

kung ano namang lalim at husay at pagka-intelektwal ng blog ni mugen, ganun naman kababaw, at kawalang kwenta ang mga posts ko. wahahahahaha!

well well well, dont judge me. behind this beauty are some brains. comatose lang. TSE!

Hi Miss...

Pinoy banats...

Disclaimer: I do not own the video.

I Want Your Love

Has anybody seen this short film?

I "accidentally" landed on xvideos to check out some sunshiny inspirational videos and chanced upon this short (porn) film. What struck me the most is how it's done which is waaaaaaay different from an ordinary porn flick. You may or may not jack off to it, but I hope you, too, could appreciate its artistic sense. It's a short indie film. Sorta. But it lets you see everything. Hehehe. Sorry to blog about this, it's just the naïve me seeing something new for the first time. lol. :D

This link is NSFW.

Bday!

Let me establish the fact that the partner is not a mall-goer. He rarely watches movies in cinemas. And he doesn't like high-priced food items on the menu of a fancy restaurant.

Ako lang yata kumakaladkad sa kanya sa mall. Naalala ko ang pinta ng mukha nya dati pag nakikita nya ang mga presyo sa menu at sa kasimple simpleng brip na nabili ko. Pero nasanay na yata sya sa mga kaartehan ko. Isang beses dumaan kami sa mga fine dining restos sa gilid ng Greenbelt 5 at nasabi kong gusto kong itry kumain sa mga ganun. o di ba, social climber na social climber lang? hahaha!

lahat naman ng mga kababawang pelikula na gusto ko eh pinapaunlakan nya naman nang lubos kahit madismaya sya sa kababawan ng pelikula. LOL.

yesterday, he filled half of our day with mall activities! for my birthday. hahaha! dahil sa pamimilit ko sa kanya na manuod ng In The Name of Love ay kasama na rin sya sa aming itinerary for the day. natuwa ako at nagustuhan namin pareho ang movie. muntik na akong umiyak. sya naman ay halos nakatalukbong na sa kanyang jacket. hehe. kyot.

surprise pala 'to kaya di ko alam ang mga plano nya. sobrang saya ko nung nagsimba kami sa church sa Greenbelt. sobrang tagal ko nang di nakakapagsimba dahil usually pumapasok ako sa office the last few Sundays para mag-overtime. very timely din dahil birthday ko at marami akong pinagpapasalamat. :)

after the mass, we headed to Greenbelt 5 and he said, "remember when you said you wanted to try dining in these restaurants? well today's the day." (not verbatim) NKKLK! kaya pala pinasuot nya ako ng polo. mukha yata kasi akong gusgusin pag everyday look ko lang. lols.

at syempre hello? english mode nako sa mga waitresses.. "erm, excush meh, can i take a look at your menu?" ooooooohhhhhh shalaaaaaaaa! inisa-isa namin ang mga restaurants para matignan kung alin ang magandang kainan bilang minsan lang ito sa buhay. chos! agaw eksena ang Baked Oyster Florentine na nakita ko sa menu kaya dito na kami nag-gow for gold!

Promise ang shunga ko lang sa mga utensils. Pano ba kasi walang kutsara. dalawang tinidor at dalawang knives. So ano ba to? Hihiwa lang ba kami nang hihiwa? walang pagsubo ng kanin na magaganap? Ano 'to? Paki-explain.

Ganyang ganyan ang reaction ko. Pero syempre hindi ko na yun pinahalata sa mga waiters bilang social climber nga ako di buh? So ako naman tiis ganda lang kunwari poised na poised. Ang mga ibang tables naman, hello, mga executives ingles nang ingles! at may mga madam na madam na pwedeng jowain para sa kanyang yaman! chos!

Appetizer

Baked Oyster Florentine

This one tastes good especially the burnt part of the cheese. The oyster itself tastes kinda bland though. Baked scallops in Dampa tastes better, in my opinion.

Main Course

Grilled Chicken

Their grilled chicken tastes really good. Don't be fooled by the small serving because it can definitely make you super full!

Seared Ahi Tuna

I've had other Tuna dishes before and what I don't like is the malansa taste of it. But Zuni's Seared Ahi Tuna is deeeeee-lish! Their veggies are equally delicious, I ate all of them!!! :D What you see on top of the tuna are mangoes and tomatoes. Super sarap!

I googled Zuni when I got home and we were so lucky to pick one of the best restaurants in GB5. This place is a must-try and the price is not THAT expensive. I'd even say it's affordable. :D


---
Our night ended with a stroll along the streets of Makati with our favorite KFC crushers. This was definitely one of the best birthdays ever! :D :D :D Thank you Baabaa! I love you! :)

Digression sa Prequel at Sequel ng Prequel ng Wimpy Kid

(continuation ng Ang Sequel nung Prequel ng Wimpy Kid)

asus. parang di naman madrama ang buhay ko. pag sinusulat ko exage ang drama epek pero parang di naman ako nagdrama masyado in my 23 years of existence. hahaha!

as kids it may be hard for us to understand why bad/unfortunate things happen. i'm glad i chose to follow the rules and be practical rather than taking everything in my hands. just like any other events in our lives, OUR STRUGGLES ARE BOUND TO END. just when we think we hit our lowest low and it seems like there's no hope for us, we are most definitely wrong. i guess it helped that i'm extremely ambitious that i'm naturally full of hope. lols. i get disappointed most of the time but whatever, it feels good to be daydreaming, yeah?

i never dwelt on sad moments coz it ruins my mood, my perception of things, and my relationship with people. i feel like i am missing a lot in life if i'm pissed, or sad, or frustrated, or depressed. imagine people around you having fun, but you can't join them because you're wallowing in all negativity? sometimes it wonders me of other people's emotional state. are they really sad? or do they just like the idea of being sad? IT SUCKS. hahahaha! come on. really? nakaka-stress kaya maging malungkot. tuhmuh?

EPILOGUE:

after more than a decade, tatay ko, ayus na. nanay ko, unstable. lols. nakakalurkey lang ang twist of fate sa buhay nya. wala naman ako hinanakit, dahil... ewan. LOL. eventually kasi parang di nako naging close. parang civil lang lahat. so kung ano man ang trips nila, kiburlah na me. pero ok kami ng tatay ko dahil sya ang nagmamanage sa mga usaping eskwelahan ng tatlong kapatid ko. bumabawi sya ngayon. :)

kung gano ka-strikto ang lolo/lola ko nung high school, ganun naman sila kaluwag nung college. parang pekpek ng pokpok lang sa luwag. hahahaha! i guess nakita nilang dalisay at busilak ang aking puri at dangal. pinagpipilitan nila akong uminom ng alak nung college nako. pag may HS reunion at gagabihin ako, binibigyan pa nila ako ng pantaxi. panatag na ang loob nila dahil inassume nila na natuto nako. yun ang akala nila. charot! syempre natuto naman ako no. mga 40%. choz! they never failed to pray for me lalo na nung college. syempre shushunga shunga ako sa programming bilang hindi ko naman talaga linya yun nung una kaya muntikan nang bumagsak. hehehe. and it feels really good when i hear them say that they're proud of me. imagine, sila ang kontrabida sa buhay ko ng high school di ba? hahahaha! i call them Mommy and Daddy, btw. love ko sila nang major major.

pedophiliacs. ay wala nako balita sa kanila. inisip ko nga dati na sana makita ko sila ulit para magkatikiman, este, makita ko kung gano na sila ka-chaka ngayon! mga ulupong sila! wahahaha! uy infaiirrrr, borta sila that time ha. kaya lang niyurakan nila ang musmos kong isip. lumaki tuloy akong malibog. charot!

tita and cousins. nasa Texas na sila ngayon. :( kakamigrate lang nila nung January and i really wanted to go with them. sabi ko kahit sa luggage na nila ako isilid. nakaranas sila ng financial crisis the last few years and masaya ako na ako naman ang nakatulong sa kanila. love na love ko talaga sila. :D

family sa mother side. ganun pa rin. ang gulo pa rin nila. hehehehe. may mahjong pa rin everyday. na-abolish na ang bingo, pusoy dos, etc. lols.

awa ng Diyos, gumraduate naman ako nang matiwasay. ngayon, turn ko naman para tumulong kela Mommy and Daddy. they're old now. but they're still supportive as ever. all my relatives who have been really generous during the time that i needed help in whatever, i visit them every once in a while to let them know that i don't and i will never forget them and what they've done. i don't earn a lot, but i guess it's enough that i get to let them feel how thankful i am.

wala pa akong ipon until now NKKLK!!! pero di naman ako siguro pababayaan ni Lord dahil sa mabuting dahilan naman napupunta ang mga kinikita ko. ewan ko ba, nasasanay na yata ako na hindi nag-aalala na ma-short ako sa budget dahil alam kong hindi naman ako pinapabayaan ni Lord. lagi syang nagpapadala ng mga mauutangan ko! CHAAAAAAAR! hahaha. joke lang yun ha, baka mamaya akalain nyo umuutang ako talaga sa iba. hehehehe. :D defensive much? LOL.

oh pano, ate Charo? hanggang dito na lang ang liham ko. at kung mapick-up man to ng MMK, pwede lagyan nyo ko ng tatlong leading men? pwede si JM De Guzman (dapat lagi syang naka-smile sakin), Jake Cuenca (ang tanging suot nya lang lagi ay briefs, nothing more, pwedeng less pa), at Gerald Anderson (dapat scruffy look sya dito sa role na 'to. parang sa Catch Me I'm In Love)? Please? I will reprise my role in the story. Madaming kissing scenes at bed scenes. Focus tayo dun sa child molestation pero ako pa rin ang gaganap sa batang ako.

Lubos na gumagalang,

JC

Ang Sequel nung Prequel ng Wimpy Kid

(continuation ng Prequel ng Wimpy Kid)

ah kaya pala.

wala kasing tumutulong sakin sa assignments at projects. madalas kasi magbrownout samin pag gabi. ako na lang nagsisindi ng kandila at mag-aaral sa may bintana. ngayon naintindihan ko na kung bakit ganun. kung bakit ako lang mag-isa. ngayon naintindihan ko rin na madalas ako lang naiiwan sa bahay. sa iba pala sila tumitira ng droga. hindi tuloy nila nalalaman yung mga nangyayari sakin. hindi tuloy nila nahuli yung barkada nilang tumabi sakin sa kama habang nag-aaral ako. hindi nila narinig ang sinabi nyang "ok lang 'to". hindi nila tuloy kami nahuli na nagsesex. hindi nila tuloy kami nahuling umulit pa sa ibang pagkakataon. bilang siyam na taong gulang, ano ba ang malay ko sa tama at mali? bilang siyam na taong gulang, ano ba ang laban ko? bilang siyam na taong gulang, ano ba namang maulit yung nangyari sakin nung 4 years old pa lang ako? nangyari na yun dati. yung kapitbahay namin sa Maynila. ganun din naman. pamilyar na yung ganung eksena. baka ganun naman kasi talaga dapat maranasan ng isang bata. ewan.

constant pa rin ang paglipat lipat ng tirahan. pero ako na lang mag-isa. maraming kamag-anak ang nag-effort na patuluyin ako sa bahay nila para madisiplina at ma-guide nang husto. lolo at lola ko kasi nasa Maynila pa nagtatrabaho, so pinaalaga nila ako sa kapatid nila. may culture shock pa sa simula dahil iba yung nakalakhan ko sa mother side. para kasing araw araw may burol sa bahay eh. parang pagcor. mahjong, tong-its, pusoy, bingo. sumasali ako dun at nananalo. kaya minsan di nako pinapasali. sayang daw kasi ang Tong na makukuha nila sa mga patron. nagbabasketball na lang ako sa maliit na ring ko sa garden.

nung nalipat ako sa mga kapatid ng lolo, natuto akong magsuot ng tsinelas kahit sa loob ng bahay. ipapako daw kasi nila yung paa ko sa tsinelas pag nahuli akong nagpapaa. nahuli din akong naglalaro ng playstation pag lunch break at after class kaya tinanggalan nila ako ng baon na pera. baon na pagkain na lang.

pagtuntong ko ng first year high school, bumalik ako sa pamilya ko sa mother side. pero iba na ang gawi ko sa buhay. ayoko na yung ingay ng mga sugarol. ayoko na sa makukulit kong kapatid dahil hindi ako makapag-aral. sobrang baba ng marka ko sa klase. pano. ako nagbabantay sa mga kapatid kong nagsisimula nang maging makulit. lahat kasi busy sa mahjong. nanay ko di mahanap kung asan. ay. ilang buwan na pala syang istokwa sa kugn saan saan. so ako na ang hindi busy. umiiyak akong tumawag sa Maynila para kausapin ang lolo at lola ko na palipatin nako sa Tita ko (father side) para kasama ko mga ka-close kong pinsan. hindi ko kasi alam kung estudyante ba ako o babysitter nung mga panahon na yun. nasa tabi ko yung ibang tao sa bahay habang nasa telepono. pilit nila akong pinagse-stay at sinasabing hindi daw ako gusto dun sa kabila dahil magiging pabigat lang ako. hindi ako naniwala. kelangan ko talagang umalis dun.

nasunod naman at nakalipat ako ng bahay. marangya ang pamilya ng Tita ko. yung asawa nya kasi engineer sa Abu Dhabi. may playstation sa bahay. may dance revo. may PC. may roller blades. may katulong. may kotse. may sari-sarili silang kwarto lahat. kapalit ng pagse-stay ko dun, syempre kelangan kong tumulong sa mga gawaing bahay. nakakahiya naman. binibigyan rin ako ng Tita ko ng pinaglumaang damit ng mga pinsan ko. wala akong kabinet. may carton lang akong pinaglalagyan ng lahat ng gamit ko. pag naggogrocery, sinasama din naman nila ako. binibilhan din ako ng chips, mga isa o dalawa. ayus na yun kesa sa wala. masaya ako dito kasi may sistema. kasi may disiplina. kasi natuto akong magpakumbaba. kasi natuto akong mangarap nang matayog. syempre maraming beses na mararamdaman mo na outsider ka. na sabit ka lang. na hindi lahat ng nakukuha ng pinsan mo, eh makukuha mo rin. pero sobrang bait ng pamilyang 'to kaya't mahal ko sila.

di naglaon, nagretire na ang Lolo ko sa Maynila. bumalik na sila sa probinsya at kinuha nya na ako nang tuluyan. di ko akalain na mararanasan ko ang batas militar sa 21st century. ang anumang sabihin nya ay batas sa bahay at sa buhay ko. hindi mo magagawang magdahilan kung ayaw mong makarinig ng "hijo de puta", "pesteng yawa", "walang kwenta" and the likes. hindi naman sya namimisikal. maliban sa isang beses na nalimutan kong i-lock ang gate. halos masira ang pinto ko sa kwarto nung makita nyang hindi locked ang gate. pinagbuksan ko naman at pupungas-pungas pako ng mata. nagsisisigaw na sya at hinatak nya ko sa gate at tinanong kung bakit di ko nasara. sabi ko nakalimutan ko. sinikmuraan nyako nang pagkalakas lakas. halos lumabas ang small and large intestines ko. di naman ako naiyak.

ako rin ang naatasan magpakain ng mga manok nya sa umaga 7AM. at sa hapon 4PM. literal na amoy tae yung mix nung feeds. kakamayin mo yun dapat. na-master ko na ang teknik sa pakikipagpatintero sa mga tandang maiwasan lang na matuka. lampas animnapu ang bilang ng manok sa bakuran namin. mahal na mahal yun ng Lolo ko. pag gabi, pag may kakaibang tunog kang naririnig galing sa bakuran, kelangan lumabas at icheck kung ayus lang ba mga manok. isang beses hinayaan ko lang yung pagaspas na narinig ko. pagkaumaga, natagpuang patay ang tandang. sumabit kasi sya sa isang kahoy habang nakatali yung paa nya dun. pinagalitan na naman ako at ako yung naghukay at naglibing dun sa manok. mas mahal nya talaga ang mga manok nya.

bilang teenager, lahat ng posibleng rason ng pagrerebelde ay meron ako. pero ayoko lang. kung maglalayas ako, san ako pupunta? ano kakainin ko? pano ako mag-aaral? gunggong na nga ako sa bahay, gagawa pako ng isa pang katangahan. di bale na. di naman ako alipin dun. may mga inaatas lang sakin na mga responsibilidad. mga 87 yata ang responsibilidad ko. biro lang. di ko na binilang. ganun ang paraan ng lolo ko kahit sa mga anak nya. saka, nakakapag-aral ako nang maayos dun. may typewriter din dun. tahimik. maliban sa tilaok ng manok. at tahol ng aso. at huni ng mga kuliglig. at ang malakas na hilik ng lolo ko. tahimik na yung iba. oo.

Itutuloy.

Ang Prequel ng Wimpy Kid

Sobrang close ako sa parents ko nung bata ako. Ang eskwelahan ko nung grade 2 ay sa Jose Rizal Elementary School sa Pasay. Umuuwi ako sa bahay ng lola ko sa Ignacio St. since malapit lang sa school. Sinusundo ako ng tatay ko gamit ang motor nya pauwi sa inuupahan naming bahay sa San Andres Bukid. Pag hindi ako nasusundo, asahan mong hahagulgol ako hanggang sa pagtulog. Tatay ko nagtatrabaho sa Motorhaus. Nanay ko yata nagtatrabaho nun sa Masagana. Pero nung mga panahong Grade 2 ako, nagtetrain syang maging Japayuki sa agency ng landlady naming tibo. Ay. So since tibo sya, half-landlord half-landlady sya. May syota din syang Japayuki. May ultraman silang lampshade na sumisindi at namamatay sa pamamagitan ng palakpak. Astig. May Nintendo ako nun. Solo ko lang. Only child eh. Enjoy ako laruin yung binabaril yung ibon gamit yung light gun ng NES habang nakaupo sa bean bag na kulay maroon.

Pag nasa kwarto ako, madalas ako pinapalabas kasi may "meeting" daw sila nina Mama, Papa, at Tita Sally (ang aming half-landlord half-landlady). Maglaro daw ako ng NES sa baba. Pero minsan nagda-darts ako. Pero di ko alam pano laruin. Tinatapon ko lang nang walang poknat sa board para dumikit. Minsan binabawasan ko ng laman ang bean bag. Kakagigil ng styro balls eh.

Lumipas ang taong yun. Nabuntis ang nanay ko!!! Tatay ko ang ama syempre. Di na ako nagulat. Pero nagulat ako na nabuntis sya. Ediba nga magJajapan sya? Nakikita ko pa nga sya nun nagpapractice ng sayaw eh. Ang ending, hindi na sya natuloy. Bumalik kami ulit sa probinsya. Di ko lam bakit. Ang tanging constant sa bawat taon namin ay kelangan naming lumipat ng lokasyon. Di naman kami tulisan para magpapalit palit ng tatambayan. Nag-kinder ako sa Day Care Center sa Purok 3 Baranggay 41 sa probinsya namin. Kalagitnaan ng taon, sa Maynila ako nag-aral. Nung Grade 1, sa Don Juan Amado Araneta Elementary School naman ako pumasok, balik na ulit sa probinsya. Public School 'to. Public School kung saan section 4 ako dahil paunahan pala ang enrollment dun! Swerte mo kung may stage mother ka or stage father. Bibo yung mga yun eh. Atat. O edi enrolled agad ang mga chikiting. Grade 2, nasabi ko na sa taas. Uulitin ko pa ba? O sige, uulitin ko... nasa taas. Hehe.

Grade 3, este, Level 3 na ang tawag dahil private school nako. Hello. Nirekwes ko sa isang lolo ko sa tuhod (sa mother-side) na pag-aralin ako sa private school para makasama ko ang pinsan (father-side) kong may kaya sa buhay. Natapos ang taon, wala naman kaming natanggap na sustento. Wala na palang trabaho mga magulang ko sa mga panahong 'to. Di ko alam bakit. Di ko din alam na required pala yun sa mga matatatanda para mabuhay sila at mabuhay kaming mga anak nila. Speaking of anak, nanganak na pala si Mama. Ang puti ng kapatid ko. Mestizo. Pogi. Edi sya na. Madaming beses ko palang nakikita sa kwarto nina Mama at Papa na may kandila at foil pagkatapos nilang mag "meeting". Bakit kaya sila tahimik pag nagmi-meeting? Sa eskwelahan maingay ang meeting eh. Sumunod pala sa probinsya si Tita Sally. Pinasalabungan pa nga nya ako ng Rain Malt Soda. Di ko nagustuhan. Pinaubos ko sa kaklase ko. Nalasing yata. Ihi nang ihi. Ewan. Ano ba meron sa Rain Malt Soda?

Grade 4, oo grade na ulit, dahil balik Don J ako. Shortcut na yung Don J. Ganun talaga tawag. Section 1 nako kasi mataas naman grades ko. Pero lagi lang akong Top 3 sa klase. Yung Top 1 kasi namin, tita nya yung adviser namin at dun sya sa kanila tumitira. Sya pa nga minsan nagchecheck ng mga tests eh. Yung Top 2 namin, matalino lang talaga sya. Nanakawan ako ng bente pesos. Pinalo ako ng walis ng tatay ko dahil nawala nga. Pinahanap ko sa kaklase ko. Sabi nya, bumili daw ako ng itlog. Anong koneksyon? Edi nadagdagan lang yung nawala sakin na pera? Sabi nya, sira, malalaman natin kung sino kumuha ng bente mo, sabi nya. Bumili ako. Pinatong nya sa plato at pinagulong gulong. Inexpect ko na may lalabas na pangalan. Pero hindi pala ganun. Stinir lang talaga ako ng kaklase ko. Wala na yung bente at nabasag lang yung itlog kakagulong.

Level 5. C'mon. Balik private school kung saan more than anything else, dapat maayos ang penmanship. Pinag-aral nako ng Lolo at Lola ko. Father-side yun. Level 5B ako kasi transferee. Kaso nagbuo sila ng new section. Tawag nila Gem class. Section daw yun ng mga gifted children. Isa isa kaming tinawag sa library para isalang sa ibat ibang test. Parang mutants lang sa X-Men. Nakuha ako. Ako lang yata nakuha sa 5B. Baka sabihin mong, "ikaw na!!!". Hays. Oo ako na talaga! Joke. Biro lang. 'to naman. Masaya sa Gem class. May sarili kaming TV sa classroom. At dun kami sa bagong building. May sarili kaming stockroom. At special ang lesson plan namin. Nanganak ulit si Mama sa taong 'to. At sa unang pagkakataon, di ako nagtransfer ng eskwelahan nung Grade 6. Dun nako nag-graduate. Sa Onyok Velasco gym yata yung graduation namin. Class Adviser ko nung Grade 5 yung naghatid sakin sa entrance ng graduation ceremony dahil hindi dumating mga magulang ko.

Exage. Di naman di dumating. Na-late lang sila ng 30 minutes.

Gumraduate ako. Inantay lang yata ng Lolo't Lola ko na tumuntong ako sa tamang edad para sabihin nila sakin lahat. Tamang edad na yata ang 11 years old. Alam ko na siguro ang right and wrong. May ideya na siguro ako sa morality and ethics and the rules ang gray areas that come with it. Ako na daw ang dapat bubuhay sa mga kapatid ko. Sabi nila, ako daw ang magiging breadwinner. Di yun naturo sa Spelling class namin kaya di ko na-gets. Sinabi nilang adik ang mga magulang ko. Apat na taon na silang nalululong sa droga at malayong makarecover ang mga ito. Si Tita Sally ang nagpasimula ng lahat. Pero nasagasaan sya ng trak nung bumalik sya sa Maynila. Sumalangit Nawa.

Itutuloy.

Snapshots v.01

These pictures were taken months ago. I never got the time to post it here. Hehe. I apologize that they are so microscopic for a photo, but I think that's how far my phone app can go. I'll try to find out how to adjust the resolution next time. :)
EDIT: Apparently, size is bigger than I initially expected. Hehehe. So here are the resized images. Please bear with a newbie like me. ^_^

Sunset at White Moon restaurant

Luneta

Starbucks - Intramuros

Intramuros

50 Things You Might Want to Know About Me

hallerrrrrr! i'm back. (gaya gaya kay tita trench hahaha!). bilang ni-tag ako ng Dyosa sa 50 Facts About Me, maglilista na din ako. yaan nyo na magfifeeling lang ako na may gustong makakilala sakin. wahahaha! eto na.



50. Mahilig ako sa action movies. Kung saan may habulan, barilan, espadahan, conspiracy theories, etc.

49. Mahilig ako sa Italian food. Gusto ko ang sauce sa pasta ko ay real tomatoes. shalaaaaa!

48. Marunong ako sumayaw nang konting konti lang. :D

47. Mahilig ako sa acting-acting. Naisipan kong sumali sa theater guild nung college pero nagbackout agad ako nung pinagbenta kami ng tickets sa isang play na ang bida ay si Wowie De Guzman.

46. Mahilig ako kumanta pero walang hilig ang kanta sakin. Pag gabi na at tulog na lahat ng tao, saka ako magyouyoutube at kakanta nang pagkalakas lakas. hahaha!

45. Gusto ko magtravel pero takot ako sa turbulence sa eroplano. Pag nagkaka-turbulence na, iniisip ko magkacrash na ang eroplano at napapadasal ako. hahaha!

44. Isa sa mga pinakamasayang travel na nagawa ko ay nung mag-Eurotrip kami sa Paris, Rome, at Spain.

43. 19 years old ako nung natanggap ako sa una kong trabaho. Nagskip kasi ako ng Prep kaya advanced ako ng 1 year.

42. Honorable Mention ako nung gumraduate nung High School.

41. Nakatanggap ako ng scholarship sa DLSU.

40. Paborito ko ang Math nung elementary at high school pero bopols nako nung college. hehehe. grade ko sa calculus 1 at 2 ay 59.9 at 60.4, respectively. pasado ang 59.9 dahil binabaan ng prof ang passing score. swerte! LOL.

39. Hindi bumababa ang average ko ng 87 nung elementary at high school pero nung college eh wala na akong pakialam basta umabot ako sa 2.0. haha. (0.0 lowest, 4.0 highest)

38. Hindi ako nahilig sa computer games. School-bahay lang ako nung grade school and high school.

37. 7PM ang curfew ko nung high school. Bawal ako lumagpas, or else, sa labas ako ng gate matutulog. Disciplinarian at authoritative ang nagpalaki sakin kaya bawal pumalag. Heheheh.

36. Religious Coordinator ako ng Student Council nung high school. Amen!

35. Parang babae ang handwriting ko. Kung ang Hogwarts ay School of Witchcraft and Wizardry, ang grade school ko naman ay School of Penmanship. lols. Maraming lalake sa school na namin na mas maganda pa ang sulat.

34. Hindi ako lumaki sa aking mga magulang. Lolo's and Lola's boy ako.

33. I'm a leftie. Pero di ako nangangaliwa. sabehhhh??? LOL.

32. Hanggang salita lang ang panglalandi ko. Wholesome na wholesome ako sa personal. CHING!

31. Na-expose ako sa M2M sex sa edad na 4. Kaya ganito ako ngayon marahil.

30. Nainlove ako isa kong Chinese friend pero hindi ako nanligaw kasi mejo strict ang parents nya sa mga hindi Chinese kahit na Chinese ang apelyido ko. ayoko nang bumuo ng Mano Po part 6 no!

29. Turn off ako sa taong madumi ang kuko sa kamay at paa.

28. Ayokong nagshoshortcut sa text at sa kung saan man. Naiirita ako pag nakikita kong ginagawang O ang zero.

27. I am the eldest. I have 3 younger brothers.

26. Ako nagpapaaral sa mga kapatid ko.

25. Never ako nagkaron ng branded na gamit hanggang sa gumraduate ako ng college.

24. Ambisyoso ako. Madami akong pangarap.

23. Wala pa akong savings. LOL.

22. Mapasensya ako sa tao. Hindi ako mabilis magalit. Pag mainis man ako, mga 1 minute lang. Hehe.

21. Ayokong ginagawang kumplikado ang mga issues sa buhay. Para sakin, dapat simple at magaan lang ang pagdala natin sa buhay. Pag may problema, wag iwasan, kumprontahin at resolbahin. "let's get this over with" ang motto ko sa mga bad vibes. hehehe. or pwede ring "kiburlah" na.

20. I have a tendency to shove my opinion down people's throats. Paminsan sobra ang pagiging madaldal ko. I need someone to tell me to stop. Sana in private para di naman ako mapahiya. wahahahaha!

19. Tahimik lang ako pag bago ang mga kasama. I don't wanna come off as feeling close.

18. Mabilis lang ako patawanin.

17. Hindi ako usually matatakutin. Pero mabilis ako magulat. hehe.

16. Takot ako sa matataas na lugar. Pero sinusubukan ko at least once sumakay sa mga nakakalulang rides.

15. Takot ako sa ahas at anumang reptiles.

14. Hindi ako pisikal na tao. Hindi ako kailanman nasangkot sa sapakan, tadyakan, rambol, sabunutan, sampalan, kurutan. Pinaka-bayolente kong nagawa ay binato ko ng unan ang pinsan ko. LOL.

13. Hindi normal sakin ang sobrang tahimik. Pag tahimik nako, ibig sabihin may problema. Kahit sabihin kong ok lang ako. Hehehehe.

12. Mabilis lang ako maka-getover sa bad vibes. tatahimik lang ako ng ilang minuto tas ok nako.

11. Ayoko sa sobrang EMO. I can say that I am a good listener, pero pag paulit ulit kang nag-eemo ng iisang problema, di bale na. Saka na tayo mag-usap.

10. I am a Kyla fan. Nung lumabas ang Hanggang Ngayon, humanga ako sa kaibahan ng boses nya among other artists. Yun din ang unang beses na nakarinig ako ng Pinoy na nag-a-RNB.

9. Guilty pleasure ko ang Pop songs.

8. Pero pinaka-idol ko sina Jason Mraz, John Mayer, James Morrison, at Adele.

7. Adik ako sa mga TV Series. Ilan sa mga sinusubaybayan kong series ay: True Blood, Chuck, Modern Family, Fringe, House, Grey's Anatomy, Lie To Me, Royal Pains, Gossip Girl, Glee, The Walking Dead. Dati ko ring nasubaybayan ang: Heroes, Dollhouse, Greek, Jericho, Traveler, Prison Break, Flash Forward, One Tree Hill.

6. At 5'11", I used to weigh 125 lbs. 26" yata ang waistline ko nung gumraduate ako ng college. Awa ng Diyos, ngayon I weigh approximately 165 lbs na. :D

5. Puro puti ang briefs ko. May isa akong gray boxer briefs.

4. Lagi puno ang bulsa ko. Left pocket: Panyo, selpon. Right pocket: Coin purse, Lip balm. Back pocket (left): Gatsby oil control POWDER (wahahahaha!). Back pocket (right): Wallet.

3. I have hyperhidrosis kaya I don't like being under the sun for so long coz I sweat a lot.

2. Tamad ako usually. Sleepyhead. Pero pag sinipag ako, OC ako. hehehe.

1. I love Baabaa very very much. He's amazing.

Sweet Surprise

Who says Valentine's Day is going to be over without a surprise? Wait 'til someone shows up at your gate at 11pm, calls you, asks you to meet him outside and gives you this:




I now have an office barong! Hehehe. I am not the-receiver-of-gifts kind of guy, it still sorta feels awkward coz a simple letter could've totally made my day, but this one is MAJOR! hahaha! Thank you, Baabaa!

I love you. Mwaaaaaah!





Slight palpak: Sobrang laki nung Barong sakin hahaha. Babalik pa kami to exchange it for a smaller size. Hehe.






- Posted using BlogPress from my iPhone

ang haba na naman ng post na 'to pero happy valentines hehe!

Disclaimer: Ang korni nang post na 'to. Proceed with caution. Wag kang magsusuka pagtapos, binalaan kita, ginusto mo yan. hahahahah!

nagkakasabay na kami noon sa isang body and fitness thread sa isang pinoy forum. dati pa lang, mataas na tingin ko sa kanya. idol na idol ko sya pag nagpopost kasi laging may pagka-intelektwal pero alam mong hindi naman nagyayabang. nakakaintimidate nga lang at sya yung tipo ng poster na hindi ko kaya biru-biruin baka magalit. kras ko naman sya nang slight dahil jan. hehehe. may mga beses nagkakasabay kami sa pag-online. nagpost ako ng tanong sa aking workout program dahil parehas naman kami ng pinupuntahang gym. umasa naman ako na sana siya ang sumagot sa tanong ko. makalipas ang ilang refresh ng page, eh aba, nagreply nga. kinilig ang betlog ko nang very very light. ahahaha! pero itong si koya, parang wala man lang ka-amor amor kung magreply. prim and proper. ang cold cold. lalo tuloy ako na-intimidate. suplado much ha? irita avila akey. sa ganda kong to. char. hahahaha!

dumaan ang buwan, nanawa ako sa pinoy forum na yun. sa mga sites na tulad nun, ang mga tao ay nabubuhay sa anonymity and pretenses. sa impluwensya na aking kaibigan, napadpad ako sa blogger. dito ko nakita ang bago kong tambayan. at least dito, mga totoong tao talaga ang nakakasalamuha ko, face-less man ang iba, pero at least alam mong totoong nageexist sila. hehe. gulo ba? basta yun na yun.

tadhana yata na makita ko ulit si koya dito sa blogger. sya pa ang unang follower ko. hehe. impernes naman sa kanya, hindi nya ako sinupladuhan at todo welcome naman sya sakin. ako naman, intimidated ulit lalo pa't senior citizen na sya sa blogger. charot. hahaha! di naglaon, inimbitahan ako sa isang grupo --- ang engkantos. mejo shushunga shunga ako nun at talagang nagfill out ako ng application form at sinend sa Diyosa at kay supladong koya na senior citizen na din pala sa grupo. char ulit. hahaha!

binigay ni MB ang number ko kay koya at dahil sya ang naatasan na kitain ako, kami na ang magkatext. pero sa araw na dapat eh magkikita na kami ay biglang di natuloy dahil "busy" daw sya. TSE! ayaw pa ako kitain? haller???? nanuod na lang ako ng sine... imbyernadette sembrano.

sa kalagitnaan ng movie tinext ako ng Dyosa at inimbitahan ako sa isang inuman. at dahil fan na fan ako ng biglaang lakad, flylaloo aketch sa cubao. NAKAKALURKEY! hindi pa ako napadpad sa cubao nang gabi, maliban sa isang beses na nanuod ako ng concert sa Araneta Coliseum! lols. iniisip ko na kung ano ang kahihinatnan ko, murder? holdap? rape? CHING. pero nalurkey ulit ako, ang buong akala ko ay comedy bar ito.. but wait, napansin ko na puro lalake ang mga customers! waaaaaaa! nasa gay bar ba ako!?!? nanginig ang buong kalamnan ko.. pero wala nako nagawa.. sabi ko keribels na, madilim naman.

napag-alaman ko na pupunta din pala si supladong koya para humabol. tumaas ng mga 2millimeters ang aking kilay. ang arte arte ha, ayaw pa ako kitain. tse! maya't maya ay dumating na nga ito si koya. dahil ms. congeniality aketch, kibur na sa pagkasuplado ni koya in the past. mega smile and usap na ako sa kanya bilang magkatabi naman kami. habang natatawa ako sa stand up comedians sa stage, nakikita ko sa peripheral vision ko na panay ang sipat ni koya sa akin ha. but no, kiburlah ang beauty ko. taken na ang heart ko for papa johnny cursive and papa lukayo. hahaha at talagang dalawa sila? LOL. i swear, crush ko kagad ang infectious laugh ni papa johnny at ang cutie pie cutie pie na si papa lukayo. hahahaha!

natapos ang gabing yun, nagkatextan ulit kami ni koya. itago natin sya sa pangalang Mu[g]en. lols. text text... text text... text text... text text... teka, parang nagiging sobrang acquainted na kami ah. masyado naman kaming sweet sa isat isa.. "kumain ka na?", "hintay kita umuwi." ang mga linya ni koya. nung una eh wala naman akong malisya dahil nasa mga panahon akong ang kelangan ko lang eh mga kaibigan. hindi ako naghahanap ng kung ano mang lovelife. pero nung mejo nagiiba na ang pakiramdam ko eh tinext ko sya ng ganito, "pansin ko lang parang masyadong sweet ng mga texts mo, ganyan ka ba sa lahat ng kaibigan mo?" hahahhaa. malay ko ba kung ganyan lang talaga sya. nagreply sya ng napakamakabuluhang.. "sa'yo lang". ayiiiiiiiii! PAK na PAK!

i told him that we take things slow. i don't wanna rush into things like i did the first time. he agreed.

as i look back, inisip ko na yung taong intimidated ako at dati hindi ako pinapansin dun sa body and fitness thread sa isang forum eh syang magdadala sakin sa Antipolo para panoorin ang paglubog ng araw, syang magsosorpresa sa akin sa ground floor ng opisina, syang magdadala sakin sa banchetto, syang magtatanong kung kumain na ba ako, syang mag-aalala pag may sakit ako, syang iintindi sa lahat ng problema ko, syang magiging savior ko sa maraming bagay, syang unang boses na naririnig ko sa umaga, huling boses na naririnig ko bago ako matulog, syang yayakap sakin pagmatutulog, syang nanakaw ng halik habang ako'y tulog, syang magkukumot sakin at syang gumigising sa akin araw araw.

hanggang ngayon paminsan di pa rin ako makapaniwala na sya na pala yun. yung humawak sa kamay ko sa bus, sa fx, sa mcdo, sa UN Avenue noong October 15, 2010 kung saan nagsimula ang lahat.

halos apat na buwan na ang nakakaraan ang bilis bilis lang! haykentbelibet! haylabet! hahaha. gaya ng mga long walks namin pauwi, kahit mag-amoy usok at mangati ako pagdating sa bahay, sobrang saya ko lang sa apat na buwang nagdaan.

baabaa, sana eh umabot tayo hanggang sa pagtanda para di mo na aalahanin ang pwesto mo sa home of the golden gays ahahaha. ako na mismo ang mag-aalaga sayo poreber. :D kahit suplado ka, mahal na mahal kita.

Happy Valentine's Day, my Joms, my Mu[g]en, my Baabaa! mwah mwah mwah tsup tsup tsup! hehehe.

Ito yung alay kong kanta para sayo. Tanggalin ko na lang maya-maya alang alang sa kahihiyan. Post ko 'to dahil ito ang balentayms gift ko para sayo. (yuck, kapal ko wahahahahahaha!)

libre lang mangarap, managinip ka habang gising!

when we were kids, we build our dreams from the games we play. we diagnose our playmates with our toy stethoscopes and dream someday we'd become bad-ass surgeons. we cut leaves into pieces and put them under our plastic microscopes and dream someday we'd be world-renowned scientists. we type random, non-sensical words on our keyboards and dream someday we'd revolutionize the world with our web inventions. kids as we were, we create the biggest and wildest of dreams. we hold on to it and eventually BE it.

yeeesss, gara ng intro. angas. syet. hahaha! bilang hobby ko na ang mag-hiatus weekly, ngayon na lang ulit ako nakapagblog. hehe. mejo marami ako mga naiisip na ibblog ko dapat kaso wala lang time para icompose. kung tungkol saan ang blog entry na 'to, bukas ko na sabihin.

ching! eto na. sa next paragraph. dali, scroll down.

towards the end of 2009, i accidentally stumbled on one of Jason Magbanua's works which totally floored me. i can't remember what's the first video I ever saw, but one that stuck to my mind was Camille Prats' wedding video. I... as gay as it may sound.. have a thing for weddings. I have been planning out my own wedding for the longest time and dreamt of giving a perfect wedding for my perfect wife. inisip ko na ang theme. inisip ko na ang entourage. dapat kakaiba. inisip ko na ibibigay ko ang dream wedding ng magiging wife ko. dahil alam ko sa babae, sobrang meaningful nitong moment na 'to. i wanna give her that. when we're old and gray, isa ito sa mga magagandang memories na babalikan namin.

(straight muna ako sa last paragraph, excuse me na lang sa mga kumakain! wag kayong intrimitida mga teh! hahahaha!)

videography, my new fascination. it's amazing how we can capture (in motion) the priceless moments in our lives. put a musical score. tweak and edit. aaaaaand.... tsaraaaaan! haha. stig! last year, pinangarap kong makagawa din ng ganung obra. pero mukhang imposible kasi malamang sobrang mahal ng mga equipment na ginamit dun at isa pa hindi naman ako film major o di kaya'y may alam na kahit ano sa video editing.

until. i saw this video of Erwan Heussaff around June of 2010. it's just a home video of him (with his sister Solenn) cooking a Canadian dish called, Poutine. hey, i have to start somewhere right? maybe this is a good starting point for me as a total noob. i think it's pretty easy to do this. well, i hope so. hahaha!

Poutine - Canadian Drunk Food from erwan heussaff on Vimeo.

i'm not sure what video editing software he used but upon researching, i found out that he was just using a Panasonic Lumix DMC-GF1 point-and-shoot camera in this video. *light bulb* wow, ang dating far-shot sa videography, aba, abot kamay na! heheheh. alam ko meron nang GF2 na nilabas ang Panasonic pero mukhang ayos nako dito sa GF1.


kinonsulta ko yung isang tropa ko na potograper at agad naman nyang binara ang idea ko. hahaha. sabi nya, bumili na lang ako ng DSLR na may HD video recording at gamitan ng malulupit na lenses para sulit ang investment. sabi ko naman, gusto ko yung may out-of-focus blur blur epek. sabi nya, tanga sa lens lang yun. sabi ko naman, tanga bakit nagresearch ako sa youtube yung GF1 lang yung may blur blur epek. sabi nya, tanga maniwala ka sakin. sabi ko, tanga bahala ka. LOL.


mahabaging ate at koya, eto po ang itsura ng GF1. sana'y may magsponsor. hahahaha! joke.

dapat last year pa ako bibili nito pero inuna ko ang kalandian at bumili ng iphone4. so sana makapag-ipon nako this year para dito. aaralin ko na din ang iMovie dahil bopols pa ako dun. at kung may mga pagkakataon sana maka-attend ako ng klase about video editing. meron ako nakita nung isang araw sa Power Mac Center na naghohold ng classes pero tapos na yata.


pasensya na mga friends, sadyang ambisyoso lang talaga ko. hahaha! libre naman mangarap. pag ako gumaling at magtagumpay, libre na ang wedding coverage nyo! gagawan ko kayo ng ala-Maggie Wilson at Victor Consunji pre-nup video. yiiiiii! kakaexcite! hahaha!

Sariwa, Mainit-init Pang Mga Kathang Isip

Petsa: January 15, 2010.
Ano: Tatlong beses akong nagising sa mga talaga namang nakakamanghang, nakakakilig, at nakakapanindig balahibong mga panaginip.
Lokasyon: Sa kama ni Baabaa.

Panaginip Number 1: Umaga, naglalakad ako sa park nang biglang magring ang selepono. Take note my friends, mukhang sa ibang bansa ang park na 'to dahil kakaiba ang mga dahon dahon na nakikita ko. lols. Agad ko itong sinagot at spokening dollars ang nasa kabilang linya.

Me: Haller?
Caller: Hi, is this JC?
Me: Yeah, hu u? (char)
Caller: This is Lauryn Hill.
Me: (wtf?) O... k... What can I do for you?
Lauryn Hill: You see, I have this friend who has a Filipino boyfriend who doesn't speak English. Can you teach him a bit of English so they'd understand each other?
Me: Sorry, but I don't have time for that. Don't worry, I'm sure her boyfriend knows how to do hand gestures and whatnot. Uhm, are you really Lauryn Hill? Can you sing a verse of any of your songs?

-End-

Reaksyon: At bakit ko naman mapapanaginipan si Lauryn Hill aberrrr? I remembered looking into the music library of Joms 2 months ago and saw her there. Pero sobrang delayed naman. lols.

Panaginip Number 2: Jake Cuenca asked me out on a date. Syet, ako naaaaaaaa! HAHAHAHA! We were in a bar and he asked me if we could go some place else. I got in his car and we drove around sa isang village until we reached a clubhouse. It was already daylight and I asked him where are we going. He just said we were going to a place called "Break In". Teka teka teka naman. Kinabahan ako. Hindi ako ang nagpapabreak in no? Pero si Jake Cuenca na 'to, so keri na! Char! lols.

Pumasok kami sa clubhouse at umakyat papunta sa top floor. Merong gym na ang pangalan pala ay "Break In". Hmmmmm i'm sure puro beki ang mga parokyano dito. lols. Hindi kami pumunta sa gym, instead, meron isang maliit na door which leads to the rooftop. Hindi ito rooftop ng parang sa buildings ah.. Roof talaga sya ng bahay. Yung patriangle at made of bricks. Dun lang kami nahiga at tumingin sa langit nang magkahawak kamay. *hawi ng hair*

-End-

Reaksyon: Nagising ulit ako nang natatawa at nakikilig. Ginising ko si Baabaa para ikwento at tinanong kung nagselos ba sya. Kiburlah ang mokong dahil naisip siguro nyang imposible naman mangyari yun. Sabi ko naman, naku watch me, i'm gonna get him. CHAROT! hahahahah!

Panaginip Number 3: Hinahunting ako ng mga agents dahil sa intel na alam ko tungkol sa isang bagay. Takbo ako ng takbo pero hirap ako sa pagkaripas. Bakit ganun? Ang bagal bagal kong tumakbo talaga sa panaginip. Kainis. Anyway, may nakapagtip sa kanila kung saan ako nakatago nung minsang magtungo sila sa isang probinsya.

Parang ako yata ang nag-assume sa identity ni Jason Bourne. Ang daming agents ang humabol sakin hanggang sa makabangga ko ang isang kamag-anak. Sabi, may alam daw syang pwede kong pagtaguan pansamantala. Pumunta kami sa isang bahay sa kalagitnaan ng palengke. Pagdating ko andun na ang mga iba naming kamag-anakan. Nagcecelebrate ng Pasko. haha ang labo. Tas nag-iba na ng setting. Wala na yung mga agents na humahabol sakin. Pasko na daw kasi.

-End-

Reaksyon: Malamang dahil ito sa pagkahilig ko sa mga spy-action movies kaya ganyan. Ilang beses na rin ako nanaginip ng takbuhan pero ito lang yata ang takbuhang panaginip na hindi ako nahuli. hahaha. taena.



ok... habang tinatype ko ang pangatlong panaginip, napagtanto ko na walang kwenta ang blog entry na 'to. wahahahaha. oh well, bahala na kayo magsayang ng oras. LOL.

Ito Ang Blog Entry-ng May Direksyon, Organisado, Planadong-planado at Hindi Gaanong Mahaba Ang Title.

January 6, 2011 7:15 AM

Touchdown, Manila. After 9 days of being out of town, back to reality na. Wala pa ako masyadong tulog dahil 2:30am ako nagising para maaga sa airport. Nagbreakfast nang napakarami at nagbus agad patungong office. Pumasok ako sa elevator at dun ko lang napansin na amoy bagaheng domestic pala ako. LOL. ano ang amoy bagaheng domestic? ito ay ang amoy ng samutsaring pasalubong ng mga taga-probinsya sa mga taga-Maynila. dilis, tuyo, otap, bagoong, piaya, patola, tandang na pansabong, inahing gagawing tinola, daing, lechon, lechong paksiw na nilagay sa kalderong binalutan ng packaging tape, at kung ano ano pa. pagsama-samahin mo lahat yan at yan ang aking fragrance of the day. parang gusto kong maglaho nang parang bula sa loob ng elevator na talaga namang naramdaman ko ang poot ng mga kasabay ko sa aking nagmumurang amoy. naghilamos at nagpabango at kalauna'y nawala na rin. salamat sa aircon na tumulong sa pagdisperse ng amoy. LOL.

January 6, 2011 ~6pm

Officemate 1: Uy, 9 degress daw sa Baguio ngayon!
Officemate 2: Tara! Baguio tayo bukas.

(aligagang tumakbo papunta sa akin)
Officemate 1: JC, Baguio daw tayo bukas.
JC: errrr, wala na akong pera.
Officemate 2: Libre kita.
JC: ok.

Walang pinaglagyan ang contemplation, meditation, reflection, at discernment sa panahong iyon. Hindi na nag-abala pa ang brain cells upang gawin ito dahil naniniwala sila sa kasabihang, "Buti pa ang mga biglaang lakad, natutuloy".

Problema #1: Syempre, may plano with Baabaa. Bulilyaso, patay.
Problema #2: Gastos na naman.
Solusyon sa Problema #1: Move to tonight ang plano. Aprub!
Solusyon sa Problema #2: Wala.

Hindi pa umiinit ang mga paa ko sa kaMaynilaan ay lalakwatsa na naman. Ni hindi ko pa nga nakausap ng matino ang mga tao sa bahay. haha!

January 7, 2011 6pm

Napag-alaman kong kumuha pala ang isang kaofficemate ko ng bus ticket nung gabi. Na-bully sya nang walang kalaban laban, sya na ang nauto para bumili ng ticket. hahaha! Bus ticket, check! Backpacks, check! Funds for the trip, check! Itinerary, unknown. Accommodation, none. "Come What May" ang subject ng email na nagcicirculate sa apat na taong nangahas umakyat ng Baguio nang walang kaplano plano.

January 7, 2011 11:15pm

Tumungo na ang grupo papuntang Baguio. Di makatulog nang maayos. Dumating ng alas kwatro y media ng madaling araw. Hanglamiiiiiiig. 13 degrees C. Humigop ng mainit na Lomi sa isang karinderia sa tabi tabi kasama ang mga basag na basag na mga manginginom. Burnham Park. Mines View. Good Shepherd Convent. Camp John Hay.

January 8, 2011 ~9am

Breakfast at Mile Hi Diner sa Camp John Hay nang biglang tumamlay ang mood. Hindi ko alam kung sadyang nabagot ang isa naming kasama sa pagkain nya or talagang sumama ang pakiramdam nya. Nagsink-in na ang pagod at puyat sa amin. Oh no! (di aktwal na reaksyon dahil lowbat na) May return ticket na kami mamayang gabi. Pano yan? (Sa panahong ito, lupaypay na ang isa naming kasamahan. Nakatulog habang nakasandal sa pader. Buti naisipan nyang lunukin yung kinakain nya bago mawalan nang malay at pansamantalang humimlay.)

Naisip naming kumuha ng hotel para may pahingahan, ihian, taehan, hilamusan, paliguan kami. Agad agaran naming tinawagan ang Victory Liner upang magparebook. Bawal via phone. Kelangan bumalik sa terminal. Sa puntong ito, natatae nako. hahahahaha! Sing lakas ng pananampalataya ko sa Diyos ang kapit ng call of nature kaya buti naman. Ngunit, anong petsa na, wala pa kaming hotel. Mabuti naman at may tumulong na taga Tourism office at nakahanap kami ng hotel. From 11-2pm, wala kaming ibang ginawa kundi matulog. hahahaha! Ang mga sumunod na eksena ay pawang mga pagsasayang lang ng oras at hindi na kelangan aksayahan pa ng panahong idetalye. Wala na kami halos napuntahan.

Reason #1: Sumakit ang tyan ni Officemate #2. At napag-alamang meron syang Dyspepsia. Nagpapabili ng froyo (Frozen Yogurt). shala!
Reason #2: Tatanga tanga sina Officemate #1 at Officemate #3 at pumunta ng Baguio nang walang mga karampatang kasuotan. Nakatsinelas ang gaga. Walang extra shirt ang gago. Ayun, pumunta pa ng SM Baguio para mamili.
Reason #3: Natulog na naman ako. hehe. Natakot na baka masira din ang tyan ko, nagpabili na rin ako ng Yakult with live Lactobacillus casei Shiroti strain.

Nagdinner kami sa Nevada Square ng bandang 9pm. Sa mga oras na 'to, nanginginig na ang intestines ko sa sobrang lamig. Hindi na nag-abala ang sipon ko para tumulo dahil alam nyang maninigas din sya paglabas. Walang kwenta ang kinain naming inihaw na mga seafood. Nahiya naman ang rubber sa pagkakunat ng pusit at pork barbecue. Nagpakamatay na ang mga porcupines sa hiya sa dami ng tinik ng bangus at tilapia. Traumatic ang experience na yun. Malala pa nito, pinapalabas sa TV ang Bench Blackout underwear fashion show. Napapatingin ako sa mga magaganda at seksing babae! CHAROT!

Infairness sa mga taga-Baguio, dami kong nakitang cutiepie. (Message Text Alert: "Baabaa, ang mata ha?") wahahahaha! Good boy ako no. Behave. Prim and proper. Dalisay. Conservative. Virginal. [insert thunderstorm here]

Lumipat na kami ng bar upang uminom. Reggae ang banda. Feeling adik ang lahat. Nakakaisang baso pa lang kami, isang kalunos lunos na pangyayari ang naganap. Uuwi na raw si Officemate #2. Repeat performance ang stomach trouble. Hindi nya na-anticipate na pagkatapos ng dyspepsia, eh talaga namang magtatae sya. Malas. Bilang proxy boyfriend, sinamahan ko sya bumalik sa hotel. Hindi na kami nakabalik pa. Naiwan ang dalawang tatanga tangang kasamahan na nagsususuka kinaumagahan. Hahaha!

January 9, 2011 8am

10:15am ang alis ng bus. Nagbibreakfast pa lang kami. Mamimili pa kami ng last minute pasalubong. O, edi Amazing Race Baguio ang naganap. Bumili ng strawberries, lengua, t-shirt, tumingin-tingin ng walis tambo, walis tambong maliit, sarong, shawl, at kung ano ano pa. Alas diyes nang kami ay nakapagcheckout. Dumating sa terminal ng 10:10am. Host: "Come what may" group, you're the last team to arrive (Amazing Race). char char lang.

January 9, 2011 3:30pm

Welcome back to myself. Eto na. Manila na talaga. Iwas out of town muna. haha!

Congratulations! Umabot ka na sa dulo ng post na 'to. Salamat at pinagtyagaan mong basahin ang blog entry na 'to. Wag maghuhugas ng mata pagtapos, baka mapasma.

It's a wrap yow!

Happy New Year!

Wooohoooooo!!! Are you happy New year? Char! Wala lang.

Excited talaga ko sa 2011 dahil may kapangitan ang early and mid 2010 ko. Nararamdaman kong this year is my year. Bukod sa obvious reason na rabbit talaga ang chinese zodiac ko. Lols. May sinasabi pala si Bloiggster tungkol sa ginagawa daw ng rabbit na di ko nagets. Ano kaya yun? Im sure mahalay na naman yan. Chos! Hahahahaha!

Nakakatuwang makapag New Year ulit dito sa probinsya after 7 years. It's great to see my old folks na gising until 12mn. Dati 8pm tulog na. Haha. Dami din naming handa! Mga 3. Char. Panalo ang chicken ala king on toasted bread ni Auntie! Pano, inspired sa pagkapanalo ni Witney sa Master Chef US. lols.




Bilang 2011 na, gagawa ako ng New Year's resolution! O ha? Aminin nyo, wala ni isang nakaisip nyan. Ako lang! Unique! Bagong bago! Hahahahah! Chusera.

1. Magtitipid nako. Totoo na to. Wala pa akong naiipon hanggang ngayon so mejo naaalarma na ang aking future.

2. Magsisipag na sa trabaho. Di nako malelate masyado. Siguro mga 3 times a week nalang ako malelate. Effort.

3. Magiging disiplinado nako. Lalo sa pagwoworkout, sa pagbili bili ng kung ano ano, at pagmanage ng oras.

Tatlo lang ang resolution ko bilang laking effort na yan. Tiis ganda muna sa 2011 mga teh. Ayoko mag live life to the fullest this year dahil inassure ako ni Jay Sean na sa 2012, "It ain't the end of the world ohhhhh". Ang bilis ko maconvince. Lols.




- Posted using BlogPress from my iPhone