مرسی از لطفتون ولی درس دارم وقت اینترنت ندارم

میام...میام

فعلا

 طراح: Denis Mas

مواد و ابزار لازم:
۱٫ تعداد قاشق یکبار مصرف
۲٫ بطری آبمعدنی بزرگ(۳ لیتری)
۳٫ چسب مخصوص پلاستیک
۴٫ کاتر و سیم چین
۵٫ سرپیچ، سیم و لامپ

طرز ساخت: ابتدا باید ته بطری را با کاتر در بیاورید.

حال می‌بایست با حوصله و سلیقه و مطابق عکس‌ها قاشق‌ها را بچسبانید.

هنگامی که به بالای بطری رسیدید می بایست قسمت نهایی را به شکل زیر ساخته و به بدنه اصلی متصل نمایید. و در پایان سرپیچ را به بدنه حباب متصل کنید.

چرا عاقلان را نصیحت کنیم؟

بیایید از عشق صحبت کنیم

تمام عبادات ما عادت است

به بی‌عادتی کاش عادت کنیم

.چه اشکال دارد پس از هر نماز

دو رکعت گلی را عبادت کنیم؟

به هنگام نیّت برای نماز

به آلاله‌ها قصد قربت کنیم

چه اشکال دارد که در هر قنوت

دمی بشنو از نی حکایت کنیم؟

چه اشکال دارد در آیینه‌ها

جمال خدا را زیارت کنیم؟

مگر موج دریا ز دریا جداست؟

چرا بر «یکی» حکم «کثرت» کنیم؟

پراکندگی حاصل کثرت است

بیایید تمرین وحدت کنیم

«وجود» تو چون عین «ماهیت» است

چرا باز بحث «اصالت» کنیم؟

اگر عشق خود علت اصلی است

چرا بحث «معلول» و «علت» کنیم؟

بیا جیب احساس و اندیشه را

پر از نُقل مهر و محبت کنیم

پر از «گلشن راز» ، از «عقل سرخ»

پر از «کیمیای سعادت» کنیم

بیایید تا عینِ «عین القضات»

میان دل و دین قضاوت کنیم

اگر سنت اوست نوآوری

نگاهی هم از نو به سنت کنیم

مگو کهنه شد رسم عهد الست

بیایید تجدید بیعت کنیم

برادر چه شد رسم اخوانیه؟

بیا یاد عهد اخوت کنیم

بگو قافیه سست یا نادرست

همین بس که ما ساده صحبت کنیم

خدایا ! دلی آفتابی بده

که از باغ گلها حمایت کنیم

رعایت کن آن عاشقی را که گفت:

بیا عاشقی را رعایت کنیم

قیصر امین پور

قصه ای دور اجاقی ساده بود

شب که میشد نقشها جان میگرفت

روی سقف ما که طاقی ساده بود

میشدم پروانه خوابم می پرید

خوابهایم اتفاقی ساده بود

زندگی دستی پر از پوجی نبود

باری ما جفت و طاقی ساده بود

قهر میکردم به شوق آشتی

عشقهایم اشتیاقی ساده بود

ساده بودن عادتی مشکل نبود

سختی نان بود و باقی ساده بود

قیصر امین پور

پا بـــه پای کــــودکی هــایــــم بیـــا

کــفــــش هایت را به پا کن تا به تا

قــاه قـــاه خــنـــده ات را ســـاز کن 

باز هـــم با خــنده ات اعــــجاز کن.

پا بکـــوب و لج کن و راضــی نشو 

با کســــی جـــز عشق همبازی نشو

بچه های کوچــــــه را هـــم کن خبر 

عـــاقــلی را یــک شب از یادت ببر

خـــــالــه بازی کــن به رسم کودکی 

با هــــمان چـــــادر نــــماز پــولکی

طـــعـــم چای و قــــــوری گلدارمان 

لـــــحــــظه های ناب بی تکرارمان

مــــادری از جـــنـــس باران داشتیم 

در کــــــــنارش خواب آسان داشتیم

یا پدر اســـــــــطوره دنــــــــیای ما

قـــــهرمــــــان باور زیبــــــــای ما

قصه های هـــــر شــب مادربزرگ 

ماجـــرای بزبز قـــندی و گــــــرگ

غصه هرگز فرصت جولان نداشت 

خــنده های کــودکـــی پایان نـداشت

هر کسی رنگ خودش بی شیله بود 

ثروت هــــر بچه قـــــدری تیله بود

ای شریــک نان و گـــردو و پنیر !

هـــمکلاسی ! باز دســــــتم را بگیر

مثـل تــو دیگر کسی یکرنگ نیست 

آن دل نــازت برایم تـــنگ نیست ؟

رنگ دنـیایـــت هــنوزم آبی است ؟ 

آسمــــان بـــــاورت مهـتابی است ؟

هـــرکجایی شــــعر باران را بخوان 

ســـاده بــاش و باز هــم کودک بمان

باز بـاران با ترانه ، گـــــــریه کن !

کودکی تو ، کـــــود کانـــه گریه کن!

ای رفــیـــق روزهای گــرم و ســرد

ســـادگــی هــایم به سویــم بـاز گرد! 

(تا اخرش بخونید بعد قضاوت کنید)

پیش از این ها فکرمیکردم خدا                                          خانه ای دارد میان ابر ها

مثل قصر پادشاه قصه ها                                                خشتی از الماس و خشتی از طلا

پایه های برجش از عاج و بلور                                           بر سر تختی نشسته با غرور

ماه ، برق کوچکی از تاج او                                              هر ستاره ، پولکی از تاج او

اطلس پیراهن او ، آسمان                                               نقش روی دامن او ، کهکشان

رعد و برق شب طنین خنده اش                                       سیل و طوفان نعره توفنده اش

دکمه پیراهن او ، آفتاب                                                    برق تیغ و خنجر او ، ماهتاب

هیچ کس از جای او آگاه نیست                                         هیچ کس را در حضورش راه نیست

پیش از این ها خاطرم دلگیر بود                                          از خدا دز ذهنم این تصویر بود

آن خدا بی رحم بود و خشمگین                                         خانه اش در آسمان دور از زمین

بود ، اما در میان ما نبود                                                    مهربان و ساده و زیبا نبود

در دل او دوستی جایی نداشت                                           مهربانی هیچ معنایی نداشت

هر چه میپرسیدم ، از خود ، از خدا                                       از زمین ، از آسمان ، از ابر ها

زود میگفتند : این کار خداست                                            پرس و جو از کار او کاری خطاست 

هر چه میپرسی ، جوابش آتش است                                   آب اگر خوردی ، عذابش آتش است

تا ببندی چشم ، کورت میکند                                              تا شدی نزدیک دورت میکند

 کج گشودی دست ، سنگت میکند                                       کج نهادی پای ، لنگت میکند  

تا خطا کردی ، عذابت میکند                                                 در میان آتش ، آبت میکند ...

با همین قصه ، دلم مشغول بود                                            خواب هایم ، خواب دیو و غول بود

خواب میدیدم که غرق آتشم                                                در دهان شعله های سرکشم

در دهان اژدهایی خشمگین                                                 بر سرم باران گرز آتشین

محو میشد نعره هایم ، بی صدا                                            در طنین خنده ی خشم خدا ...

نیت من ، در نماز و در دعا                                                    ترس بود و وحشت از خشم خدا

هر چه میکردم ، همه از ترس بود                                           مثل از بر کردن یک درس بود

مثل تمرین حساب و هندسه                                                 مثل تنبیه مدیر مدرسه

تلخ ، مثل خنده ای بی حوصله                                              سخت مثل حل صدها مسئله

مثل تکلیف ریاضی سخت بود                                                مثل صرف فعل ماضی سخت بود

تا که یک شب دست در دست پدر                                          راه افتادم به قصد یک سفر

در میان راه ، در یک روستا                                                    خانه ای دیدم ، خوب و آشنا

زود پرسیدم : پدر اینجا کجاست ؟                                           گفت : اینجا خانه ی خوب خداست !

گفت : اینجا میشود یک لحظه ماند                                          گوشه ای خلوت ، نمازی ساده خواند

با وضویی ، دست و رویی تازه کرد                                           با دل خود ، گفت و گویی تازه کرد

گفتمش ، پس آن خدای خشمگین                                         خانه اش اینجاست ؟ اینجا ، در زمین ؟

گفت : آری خانه او بی ریاست                                               فرشهایش از گلیم و بوریاست

مهربان و ساده و بی کینه است                                             مثل نوری در دل آیینه است

عادت او نیست خشم و دشمنی                                            نام او نور و نشانش روشنی

خشم ، نامی از نشانی های اوست                                       حالتی از مهربانی های اوست

قهر او از آشتی شیرین تر است                                              مثل قهر مهربان مادر است

دوستی را دوست ، معنی میدهد                                           قهر هم با دوست ، معنی میدهد

هیچ کس با دشمن خود قهر نیست                                        قهری او هم نشان دوستی است ...

تازه فهمیدم خدایم این خداست                                             این خدای مهربان و آشناست

دوستی ، از من به من نزدیک تر                                             از رگ گردن به من نزدیک تر

آن خدای پیش از این را باد برد                                               نام او را هم دلم از یاد برد

آن خدا مثل خیال و خواب بود                                                چون حبابی ، نقش روی آب بود

میتوانم بعد از این ، با این خدا                                              دوست باشم ، دوست ، پاک و بی ریا  

میتوان با این خدا پرواز کرد                                                   سفره دل را برایش باز کرد

میتوان درباره گل حرف زد                                                     صاف و ساده ، مثل بلبل حرف زد

چکه چکه مثل باران راز گفت                                                 با دو قطره ، صدهزاران راز گفت

میتوان با او صمیمی حرف زد                                                 مثل یاران قدیمی حرف زد

میتوان تصنیفی از پرواز خواند                                                با الفبای سکوت آواز خواند

میتوان مثل علف ها حرف زد                                                 با زبانی بی الفبا حرف زد

میتوان درباره هر چیز گفت                                                    میتوان شعری خیال انگیز گفت

مثل این شعر روان و آشنا                                                     " پیش از این ها فکر میکردم خدا ... "

قیصر امین پور  "

اولین باری که تقلب کردید یادتونه؟؟؟؟

در کل تقلب چیزه خوبی نیست چون من هر وقت تقلب کردم به هیچ جا نرسیدم

به استرسش نمی ارزه

شما هم تقلب نکنید