یادگاری...
زن خیلی دیرش شده بود هیچ چاره ای جز اینکه این مسافت کوتاه و با ماشین بره
نداشت بالاخره دم پارک ایستاد و به ماشین های رهگذر که از تو خیابان رد می
شدند مسیرش و می گفت کسی سوارش نمی کردبالاخره یه ماشین پیکان
قدیمی بوق زد و نگه داشت آبجی راهی که تا میدون نیست دیرم شده خیلی
ترافیک لعنتی دست از سر تهران بر نمی داره تمام جاهای کیفش و گشت فقط ۱۰۰
تومان پول داشت-آقا ببخشید چقدر میشه؟-۱۵۰ تومان آبجی زن دوباره همه
جای کیفش وگشت دوباره و دوباره اما چیزی پیدا نمی کرد-۱۰۰ تومان بیشتر خورده
ندارم-عیب
نداره پول خرد زیاد دارم ، می دونید پسرم دیشب قلکش وشکسته و ما
هم همه اش
وریختیم تو داشتبرد ، حالا حالا ها از ان پول خرد راحتم این جمله انگار
قلب زن و شکوند حالا نمی شد بچه ات امشب قلکش و می شکست. زن دیگه
هیچ چاره ای نداشت دست کردتو گوشه کیفش و یک ۵۰ تومانی تا نخورده را
برداشت روش نوشته بود « عیدی پدر سال ۱۳۶۸» اون آخرین عیدی بود که از پدر
گرفته بود و از خرداد همون سال دیگه پدر نداشت.این آخرین باری بود که به اون نگاه
می کرد چون دیگه رسیده بود به میدون۱۵۰ تومان و داد وسریع پیاده شد-به آبجی ۱۵۰تومان که
دیگه خرد دیگه
از این خرد تر هم مگه پیدا میشه، کاش همه مثل
شما پول خرد نداشته باشن زن سریع شروع به حرکت کرد وارد پیاده رو شد و
هراسان به سمت کوچه رفت دیگه کاملا در حال دویدن بود.رسید به خونه کلید و
انداخت تو در هول شده بود دیگه اونقدر قلبش تند می زد که اگر کسی از کنارش رد
می شد می تونست صدای قلبش و بشنوه نیمه های در چادرش و از سر انداخت
صدای ضعیف یه ناله می اومد دوید و مادر و از روی تخت بلند کرد همسایه راست
گفته بود مادرش از روی تخت افتاده بود و برادرش خونه نبود.
