درد دل عشق

     

                      رفتم مرا ببخش و مگو او وفا نداشت 
                                           راهی بجز گریز برایم نمانده بود
            این عشق آتشین پر از درد بی امید 
                                                در وادی گناه و جنونم کشانده بود
     رفتم که داغ بوسه پر حسرت ترا 
                               با اشکهای دیده ز لب شستشو دهم 
         رفتم که نا تمام بمانم در این سرود 
                                        رفتم که با نگفته بخود آبرو دهم 

     رفتم ‚ مگو ‚ مگو که چرا رفت ‚ ننگ بود
                     عشق من و نیاز تو و سوز و ساز ما 
                                              از پرده خموشی و ظلمت چو نور صبح 
                                                                        بیرون فتاده بود یکباره راز ما
            رفتم که گم شوم چو یکی قطره اشک گرم 
                                                       در لابلای دامن شبرنگ زندگی 
                     رفتم که در سیاهی یک گور بی نشان 
                                             فارغ شوم ز کشمکش و جنگ زندگی 
    من از دو چشم روشن و گریان گریختم
                             از خنده های وحشی طوفان گریختم 
                                                   از بستر وصال به آغوش سر هجر 
                         آزرده از ملامت وجدان گریختم 
ای سینه در حرارت سوزان خود بسوز
                         دیگر سراغ شعله آتش زمن مگیر
                                   می خواستم که شعله شوم سرکشی کنم
                                                       مرغی شدم به کنج قفس بسته و اسیر 
روحی مشوشم که شبی بی خبر ز خویش
                          در دامن سکوت بتلخی گریستم
                                         نالان ز کرده ها و پشیمان ز گفته ها 
                                                       دیدم که لایق تو و عشق تو نیستم

  

  هی فلانی!

  آنقدر آسمان دلت بگیرد که با هزار شب گریه چشمانت، 

  باز هم آرام نگیری…

آيـينـه پرسـيــد که چـرا ديــر کرده است ؟ نکند دل ديگري او را سير کرده است ؟

       بیا وقتی برای عشق هورا میشکد احساس 

      به روی اجتماع بغض حسرت گاز اشک آور بیندازیم

      بیا با خود بیاندیشیم اگر یک روز تمام جاده های عشق را بستند ...

     اگر یکسال چندین فصل برف بی کسی آمد ...

     اگر یک روز نرگس در کنار چشمه غیبش زد ، اگر یک شب شقایق مرد ...

     تکلیف دل ما چیست !!؟

     و من احساس سرخی میکنم چندیست

     و من از چند شبنم پیشتر خوابم ، نزول عشق را دیدم

     چرا بعضی برای عشق دلهاشان نمی لرزد ؟

     چرا بعضی نمیدانند که این دنیا به تار موی یک عاشق نمی ارزد

     چرا بعضی تمام فکرشان ذکر است و در آن ذکر هم نیز یاد خدا خالیست !!!

     و گویی میوه اخلاصشان کال است

     چرا شغل شریف و رایج این عصر روجّالی است

     چرا در اقتصاد راکد این مکاره بازاران صداقت نیز دلالیست ؟

   کاش میشد لحظه ای پرواز کرد      حرفهای تازه را آغاز کرد

         کاش میشد خالی از تشویش بود        برگ سبزی تحفه درویش بود

               کاش تا دل می گرفت و می شکست       عشق می آمد کنارش می نشست

                     کاش با هر دل دلی پیوند داشت        هر نگاهی یه سبد لبخند داشت

                            کاش لبخند ها پایان نداشت         سفر ها تشویش آب و نان نداشت

                                   کاش میشد ناز را دزدید و برد      بوسه را با غنچه هایش چید و برد

                                          کاش دیواری میان ما نبود         بلکه میشد آن طرف تر را سرود

                                                 کاش من هم یک قناری میشدم      در تب آواز جاری میشدم

    آی مردم من غریبستانیم       امتداد لحظه ایی بارانیم

             شهر من آنسو تر از پرواز هاست        در حریم آبی افسانه هاست

                        شهر من بوی تغزل میدهد          هر که می آید به او گل میدهد

                                  دشتهای سبز ، وسعتهای ناب          نسترن ، نسرین ، شقایق ، آفتاب

                                           باز این اطراف حالم را گرفت             لحظه پرواز بالم را گرفت

                                                       میروم آنسو تو را پیدا کنم            در دل آیینه جایی وا کنم 

         سلامتي اونايي كه درد دل همه رو گوش ميدن.اما معلوم نيست خودشون كجا درد دل ميكنن!

         سلامتي اون دلي كه هزار بار شكست.ولي هنوز شكستن بلد نيست!!

         سلامتي اونايي كه تو اوج سختي و مشكلات به جاي اين كه تركمون كنن.دركمون ميكنن!!

         سلامتي رفيقي كه تو رفاقت كم نذاشت ولي كم برداشت تا رفیقش کم نیاره ...!!!!

         سلامتی رفیقی که روزی میاد سر خاکم و من نمیتونم به احترامش پاشم ولی خاک زیر پاشم!!!!!

  عرض سلام و ادب دارم خدمت همه دوستان خوب و گرامی و همه کسانی که همیشه به این حقیر لطف و محبت  کرده و با حضور گرم و صمیمی شون مرحمی میشن بر زخم های این دل غمگینم و بر خودم وظیفه میدونم مراتب تقدیر و تشکرمو خدمت همه عزیزان تقدیم کنم و پوزش بطلبم از اینکه نتونستم پاسخگوی محبتشون باشم و بهشون سر بزنم انشاا... که به بزرگی خودشون عفو می فرمایند

خداوندا در این سال جدید ... دل من و خانواده ام ... همه دوستان و آشنایانم ... و تمامی بندگانت را چنان در جویبار زلال رحمتت شستشو ده که :

هر کجا تردیدی هست ایمان 

هر کجا زخمی هست مرهم  

هرکجا نومیدی هست امید

و هر کجا نفرتی هست عشق 

جای آنرا فرا گیرد . آمین ...

      پیشا پیش فرا رسیدن سال جدید را خدمت همه دوستان گلم و خانواده ای محترمشون تبریک و تهنیت عرض مینمایم انشاا... در پناه خداوند متعال سالی سرشار از موفقیت داشته باشید 

تو مثل راز پاییزی و من رنگ زمستانم

چگونه دل اسیرت شد قسم به شب نمیدانم

تو مثل شمعدانی ها پر از رازی و زیبایی

و من در پیش چشمان تو مشتی خاک گلدانم

تو دریایی ترینی،آبی و آرام و بی پایان

و من موج گرفتاری اسیر دست طوفانم

تو مثل آسمانی مهربان و آبی و شفاف

و من در آرزوی قطرهای پاک بارانم

نمیدانم چه باید کرد با این روح آشفته

به فریادم برس ای عشق من امشب پریشانم

تو دنیای منی بی انتها و ساکت و سرشار

و من تنها در این دنیای دور از غصه مهمانم

تو مثل مرز احساسی قشنگ و دور و نامعلوم

و من در حسرت دیدار چشمانت رو به پایانم

تو مثل مرحمی بر بال بی جان کبوترها

و من هم یک کبوتر تشنه باران درمانم

بمان امشب کنار لحظه های بیقرار من

ببین با تو چه رویایست رنگ شوق چشمانم

شبی یک شاخه نیلوفر به دست آبیت دادم

هنوز از عطر دستانت پر از شوق است دستانم

تو فکر خواب گلهایی که یک شب باد ویران کرد

و من خواب تو را میبینم و لبخند پنهانم

تو مثل لحظه ای هستی که باران تازه می گیرد

و من مرغی که از عشقت فقط بی تاب و حیرانم

تو می آیی و من گل می دهم در سایه چشمت

و بعد از تو منم با غصه های قلب سوزانم

تو مثل چشمه اشکی که از یک ابر می بارد

و من تنهاترین نیلوفر رو به گلستانم

شبست و غم مهتاب و مرغان سفر کرده

و شاید یک مه کمرنگ از شعری که میخوانم

تمام آرزوهایم زمانی سبز می گردد

که تویک شب بگویی..دوستم داری تو .. میدوانم

غروب آخر شعرم پر از آرامش دریاست

و من امشب قسم خوردم تو را هر گز نرنجانم

به جان هر چه عاشق توی این دنیای پر غوغاست

قدم بگذار روی کوچه های قلب ویرانم

بدون تو شبی تنها و بی فانوس خواهم مرد

دعا کن بعد دیدار تو باشد وقت پایانم

دوست داشتم يك نفر از من مي پرسيد

چرا نگاه هايت آنقدر غمگين است ؟ چرا لبخندهايت آنقدر بي رنگ است ؟

اما افسوس ... هيچ كس نبود هميشه من بودم و من و تنهايي پر از خاطره .

آري با تو هستم .. با تويي كه از كنارم گذشتي... و حتي يك بار هم

نپرسيدي چرا چشم هايت هميشه باراني است!!!؟؟؟

بر سر سنگ مزارم بنویس : 

شبی از پشت یک تنهایی غمناک بارانی ،

 تو را با لحجه گلهای نیلوفر صدا کردم

تمام شب برای با طراوت ماندن باغ قشنگ آرزوهایت دعا کردم

پس از یک جستجوی نقره ای در کوچه های آبی احساس

توراازبین گلهایی که درتنهایی ام رویید با حسرت جدا کردم

و تو در پاسخ آبی ترین موج تمنای دلم گفتی

دلم حیران و سرگردان چشمانی است رویایی

و من تنها برای دیدن آن چشم 

تو را در دشتی از تنهایی و حسرت رها کردم

همین بود آخرین حرفت و من بعد از عبور تلخ و غمگینت

حریم چشم هایم را

بر روی اشکی از جنس غروب ساکت و نارنجی خورشید وا کردم

نمیدانم چرا رفتی ؟ نمیدانم چرا  شاید خطا کردم !!؟

و تو بی آنکه فکر غربت چشمان من باشی

نمیدانم کجا ؟ تا کی ؟ برای چه ؟

ولی رفتی و بعد از رفتنت باران چه معصومانه می بارید

و بعد از رفتنت یک قلب دریایی ترک برداشت

و بعد از رفتنت رسم نوازش در غمی خاکستری گم شد

و گنجشکی که هرروز از کنارپتجره بامهربانی دانه برمیداشت

 تمام بالهایش غرق در اندوه غربت شد

و بعد از رفتن تو آسمان چشم هایم خیس باران بود

و بعد از رفتنت انگار کسی حس کرد

       من

      بی تو

           تمام هستی ام 

                       از دست خواهم داد

                           از دست خواهم داد

                              از دست خواهم داد