باش
تو که باشی فرقی نیست....
دیوار حسادت هر چند بلند
هوای بدفهمی هرچه مه آلود
پنجره بدببنی هر چقدر گرفته
بوی دلگیر کج خلقی هرچه تند
گذشتنی خواهند بود....
تو که باشی فرقی نیست....
دیو بودن
آدم بودن
سنگدل بودن
بی تفاوت بودن
با گذشت خواهند شد....
چشمان تو را نه مه ،
نه تیرگی پنجره ،
نه آجری دیوار
مانع نیست
اگر هم باشد تنها قطره ای آب کافی است
خود میداند چگونه بشوید ، بشکند ، ببرد....
تو که باشی فرقی نیست....
روزهای یکنواخت
ساعتهای تکراری
دقایق خستگی
ثانیه های تنهایی
گذشتنی خواهند بود....
+ نوشته شده در جمعه هفدهم آبان ۱۳۹۲ ساعت 2:3 توسط ديو ساده دل
|
آنقدر شکسته ام که دیگر شبيه آدم ، حيوان يا حتي گياه نيستم ، شايد ديوم كه هنوز درد دلهای ساده ام ، بودنم را پنهان مي کند....
