قصایدو تراث

عذرا علی سطور الاتیه لان ولست اتساهل بثور ه سیدی و مولای ابا عبدالله ولاکن کواجب لتصحی الضمایر تطاولت بامثال کربلا اعلم ونعلم لون کلنه نفدی الروح لاتضاهی بما کرث امامنا لاجل نصره الدین

دمه عینای کتن چلمزن عبرات

لجل احسین ابکربه ابلامعین

یضج ابصوت ویلی فزوا یا نیام

صیحه ابضمایر ما فزت امن اسنین

شیلو اسیفو کم النصرت الایتام

ذبوا عن حرم لا ابکربله لاصفین

یدوی الصوت ویه ابهلتک  عاشور

یدوی اولا اجا ناصر و لا امعین

چان الصوت مو بس لاجل زینب

چا لیش اعله المنبار بس نصیح یحسین

طفل احسین چان انذبح عطشان

الیوم اطفا ل تذبح بلملایین

مو انه الی اصیحن یحسین لبیک

لیش الیوم ما اسمع صرخت احسین

لیش الیوم ما اطلب انه الثارات

مو بس المجالس تدوی یحسین

عذرا امامی ما عرفنه الیوم

صرخه اطفالک و اسیاط الملاعین

اصیح ابصو ت انی الیوم لبیک

 لاکن ما ااشوف اتطایرت چفین

عذرا سیدی ابجریان الدموم

عذرا سیدی لو چنه غافین

عذرا سیدی لو چنه غافین

    تاهت احروف الکلام اوضاعت مضامین الوصل

   جف الحبر لعد احضان الورق

     او نسه نفسه ابهمسه من شاطی الوصال

راحت افکاره البعید  وابعد ابوصف الطریق

ضاقت اسطور الچانت اتانی  لوعات الحلم 

اتشرد ت وضلت ابوادی النقاط

 عندما یاتی الربیع تتفتح السنابل اعلی الْغَضْبَانِ
 
 والارض تَفْرُشُ بساطها الاخضر مستقبلتا ضیوفها
 
 تغرد علی غَضْبَانُ المطله علی نافذتی العصافیر
 
 مبشرة بعرس قریب
 
 تملاء الازهار النسیم بعطرها وَ تَتَنَفَّسَ الارض صعیدا
 
 یرجع الامل لِقَلْبِ طِّفْلِ یتیم
 
 ذَهَبَ الشِّتَاءُ الْغَارِسَ ذَهَبَ بالامه
 
 کان خریفه الماضی آخَرَ خریف عُمَرَ ابیه
 
 یتذکر فرحته عِنْدَ یتلقهوا ویضمه الی صَدْرِهِ الحنون
 
 تنکسر عِبْرَةً بِصَدْرِهِ وتتساقط الدُّمُوعَ
 
 یتاسئل ویتاسئل مَا کان ذنبی لَا حَرَّمَ
 
 مِنِ الْحَنَّانِ والامل واتعایش مَعَ الْحِرْمَانَ
 
 وَ مَا ذَنْبُ ابی عندما تلقی شضایا ما زرعه الْحِرْمَانَ
 
 وَ مَنْ المستفید ؟

الدهر کل مایمر بینه ،نتاسف  عله المر

اوننسه الحلو  منهن ویاه هم ننسه المر

مر مو مراره ابهچرتک ویه الندم من مر

یقضی اسنین  العمرهم اوجبل من هم

           *************

ماطاف من الرمن لا لا تضنه ا یعود

والچان طرفه خضر یابس صبح ای عود 

والمای لو طافه الزمن عذب ونقی ما ایعود

والمشربه بار اویبس جاروجبل له الهم

  اتامل السَّمَاءِ لانها تذکرنی بِلَوْنٍ عینک
 
 تارتاَتمضی بقلبها سحابتاَ کقطرة شَوْقَ
 
 تعکر نفاء لونهاوتارتاَ ضیاء شَمْسٍ ظفائرک
 
 تزیدها صَفَاءُ وبریقا وتمضی عینای باحثتنا
 
 علی صورتک بین سطور الذکریات
 
 وَ لَا تَجدُ الَّا النَّدَمِ

 جَفَّ الْحَبِرَ وانکسر الْقَلَمُ
 
 بَاتَتْ أَسْطُرِ الْعَبَرَاتِ ترثا
 
 وَ الْحُرُوفِ لَبِسْتَ ثیاب الْحَزَنَ
 
 ترثی شیخا جَعَلَ لَهَا رَوْحُ وَ مَعَنَا
 
 تشابکت عندما انکسرالقلم
 
 وَ صَارَتْ تتخطی الْخُطُوطَ بحزنا وَ الم
 
 انحنت بعبرتا واشتبک الْغَزْلُ
 
 وسارعت تهوی عِنْدَ مَا هوی
 
 سَلِمَتْ مِنْ بعید مِنْ اغاصی النُّزَّلِ

                                               الفاتحه علی رُوحَ الْمَرْحُومَ مَلَّهُ فَاضِلِ سکرانی

نور نار الکون وابعد لی الظلام

بسمه ابیوم التجافی بشفافک عذاب

سار بیک الضعن اومن عندی هام

الفکر والصبر من عندی همینه  ارتجل

برکان  من هم اوثگل ابکل خطوة بعد

من سمانه ابعدشمس اوباتت بلتراب

سمائنا بَاتَتْ بِلَا قَمَراً ینیرها 

والضلام مَعَ الظُّلْمِ تخاوا بُرْهَةً                                   

 عِنْدَنَا النُّجُومِ الاتی کنا نتمناها  

بالافق البیعد بَاتَتْ خافتتاُ لاترا

عِنْدَنَا بَهْجَةٍ الطفوله عِنْدَ الصُّبْحِ اختفت                                   

عِنْدَمَا البسمه سَرِقَت مع طُلُت الْفَجْرِ                                                                                    

وَ بَاتَتْ تتلائلاه الدُّمُوعَ علی الوجنات عندنا      

  دُرٍّ یتجلی معا الخیانه دهر بعد دَّهْرِ 

  وقدنسینا مع الامس حلاوة التمر

 انحنت عندنامِنْ الهُمُومِ اظهرا کاننا            

 افتننی بریق عیناها عِنْدَ  الملتقی
 وتسارعت دقات الْقَلْبِ ببهجتا تلقانی
 
 تَزْدَادُ انفاسی بُرْهَةً وتتباطی کلزمان
 
 کان اللقی قَدْ کان محشر ا بلاهوان
 
 لیت عَمِلَتْ مِنْ قِبَلِ هاذا صَالِحاً
 
 لکی لَااکن عِنْدَهَا مَهْبِطُ الراس    اتمنی النسیان

  عندما رأت وجهک الشمس خجلت استحیاء

 والسماء بسطت بساط الظل علی العبادوابشرت

 تبشرت الارض مبتسمه بقدومک

 انطفت لهیب الفتنه بقلب فارس

 واهتزت ارکان الظلم فی اقصی الارض

قد اتی وعد الله الذی بشر بقدومه کل الرسل

ابارک لکل الشعوب کافه مولد نبینا نبی الرحمه ونسئله ان یرفع الفتن بین شعوبنا المسلمه

اهنی وابارک مولد خاتم الرسل محمد(ص) ونجله الامام جعفرالصادق(ع)

حیران انه ابفرقتک هایم مع اسنینی

دوم اتنطرها الطلتک ماحسبت ناسینی

ناسی آیام المضت اوناسی بعد الوعید

تندم ابفعالک اوتعتذر اوباچره هم اتعید

تحسدنی علی مامضی وبلمره تواسینی

اتحسب الفات انقضی اوتنسه مدامع عینی

ملیت، من الی یهب مل من

وابخطا وهبه ایصح ابصوت مل من

یهب شنهو المال امنین مل من

العطا من ربه والمنه علیه

لون ربی ینسینی انا من

صدگ لا ما انساه انا من

انسه الروح من تنسه انامن

وضل واعی لوجفن اغمض الیه

اغمض عین والثانی ترابه

چن مجنون والجنه ترابه

قربک نار والجنه ترابه

احرگ شوق ا وصالک علیه

ترا ما مات من وسد ترابه

وابک من نسه حبک ترابه

طان ابطین من مدمع ترابه

وسره برض الجفاه انهرجریه

انظر الساعات العمر المرن تباه

ابحسره اتامل کلامک واصیح آه

اتامل کلامک اوما فات وسلف

انظر الی چان عندی او الضاع اوتلف

احسب ایام المضت ماهن کثیر

بینهن ایام الت ابوقت القصیر

بینهن آیام بانت کلسراب

اوبینهن ایام ذکراهن ترا ضیم اوعذاب

الیوم ذن لیام صارن لی مناه

ضایع امن اسنین علی درب المتاه

اوبکل خطا اتحسر عله ماضینه

اتحسره واتامل هم نتواصل بعد 

بس خطا مو من عند الدرب البعد

الگلب لو یبعد لا ما ایحس بلقرب

ایتوه من عندک او لا یرسی ابدرب

ایتوه او یبعد یخی او لا تتامل لقاه

شته وصلک هم ابیوم ایسلم للربیع

ابورد الشوق هم نفرشه  الطریق

ابیومهه البهجه اتعم  ساحات الفریق

اوکل زقاق ابعطر جیتک یتعطر یزف

صار عدنه الغایب اوالغیبه انتهت

او کل ارکان الظلم تشل تنهد تطیح

تشفه اگلوب الفاقده اوکل عاشق جریح

ابیوم وصلک یقائم اتگوم ام الشهید

تهلهل وتصیح دم ابنی ماراح ابهدر

الیوم لازم ینتخی اویانه القدر

قارت اعیونی امن الدمع گد ماانهمر

یمته صلک هلشته اصبح طویل

اخبرک بیه بعدک اشصار او سده

جسد خاوی واهموم فرگه اتوسده

خاب ظنی بیک اوفرحت العده

چان ظنی انته افضل لا اهم

تجرح اید التمد لجلک ابلا ندم

تجرح اوفوگ الجرح اترشه ابملح

الیحب گال عوفه بس اگلیبی یلح

یوم یندم ، الیوم لازم اتساعده

صل ربیت ابشته قاسی بلردان

 بعد ما حس الدف اوذاگ الامان

لدغ لدغه اوعض ساعد، الساعده

شراب مستیم افزا زخود بیخودم  گردان                               زدنی شَرَابٍ وانسینی کی لَا انساک

به وقت مستیم بگشا ،دری عاشقم گردان                              افْتَحْ لی بَابُ اهدینی لکی القاک

زخیل ناکسان دون ، جدا بودم رها گشتم                              لیس الدنیا مسعای وَ لَسْتَ لَهَا

مرام آ دمیت را ،تو یادم ده والهم گردان                                 اسلکنی طریق هُوَ اک لکی اهواک

مرا جایی در این وصل عاشقی ده                                     اعطنی مِنْ کرم وصلک مکان کلعشاق

جدا تاکی ، جفا تاکی خطاتاکی                                          وانسینی مَنْ لَا یشتاقک وَ لَا یهواک

مرا زین جمع خطاکاران رهاگردان رها گردان                             ابعدنی بیعدا مِنْ , مَنْ لَا یشتاق

                                                                                  واخطینی خُطًا العاشقین دُونَ فِرَاقٍ 

جاعل اشباکی بلهوه اتصید السراب

ویتلذذ  ابلو عتی یحب لیه العذاب

چان ذاک الظن بیه والیوم الکل خاب

احرث ابرض بور و احصد  بس التراب

اسگی ابدمع ا لجفن اتامل تعطی الثمر

 ارض صبخه اوتزید  الملح ابکل یوم الیمر

ضاع تعبی او ضاعت منی اسنین العمر

ضاح حتی الحلم و اصبح کلسحاب

امست تنادی اوتحن بجفاک حتی الروح

لولا هاذه الامل من الجسم هم اتروح

کل ساع تجرحنی شکل واتزیدبیهااجروح

 لیش ابملح فوگ الجرح اتزید الجرح المای

اتبع  سراب امحبتک عطشان طالب مای

و انتم سماکم مطر وعلیه تحرم المای

تسعی الهلاکی صرت و تقسم چذب بلروح

بسمک اخط عبرات الشعرانه اصف بعدک

اتخطی نسیان الزمن وانسه وصف بعدک

اتامل الجای ابشغف واحضن نسیم المار

امشی ابشوگک کل درب لون حصاده مار

اولا انزل انه ابنزل خاوی ابوصف بعداک

انسل منی الجسم و اصبح غریب اوصاف

مامن غیرک یحن ویعطی للشفاء اوصاف

هلساع انته الدوا و الداء هم بعدک

آه یا طببی، العمر امضی وسار اسنین

واصبح خلیلی مبتعد اوترباله هل العینین

مرسال منه لا یمر بس صوته دو ی الحین

یدو ی ویحکی المضی اوبوصف  وصف بعدک

امضی واتناشد صعب کل مایمر وصفاک

تجری ابعبره دمع کل عین من وصفاک

اصفی انه ابلوعتی لاغیر بس وصفاک

غافل ترانی ابمحنتی اوعاجز ترابعدک

اتنطر ک ویه کل فجر امضی ابحد طلات العصر

ضاع منی احساب الزمن او طا ف من عندی العمر

مل منی او من محنتی مل منی حتی الصبر

مل او لاکن الکل یهون ، یصعب علی  بعدک

مااعتب انه عل الجفن لو امطر اوسال اسیول

اولا اعتب انه علی الفکر لو تاه اوضل ایجول

او لون صار الحمل هم یتکتل علی اتلول

عتبی  علی هاذ القلب شوما انفطر بعدک