چند بغض به یک گلو؟؟؟

به دیدارم بیا هرشب ، به دیدارم بیا هر شب

دراین تنهایی ِ تنها و تاریک ِ خدا مانند 
دلم تنگ است
بیا ای روشن ، ای روشن تر از لبخند 
شبم را روز کن در زیر سرپوش سیاهی ها
دلم تنگ است
بیا بنگر، چه غمگین و غریبانه
در این ایوان سرپوشیده ، وین تالاب مالامال
دلی خوش کرده ام با این پرستوها و ماهیها
و این نیلوفر آبی و این تالاب مهتابی
بیا ای همگناه ِ من درین برزخ
بهشتم نیز و هم دوزخ 
به دیدارم بیا ، ای هم گناه ، ای مهربان با من 
که اینان زود می پوشند رو در خوابهای بی گناهی ها
و من می مانم و بیداد بی خوابی
در این ایوان سرپوشیده ی متروک
شب افتاده ست و در تالاب ِ من دیری ست 
که درخوابند آن نیلوفر آبی و ماهیها، پرستوها
بیا امشب که بس تاریک و تنهایم 
بیا ای روشنی ، اما بپوشان روی
که می ترسم ترا خورشید پندارند
و می ترسم همه از خواب برخیزند
 و می ترسم همه از خواب برخیزند
و می ترسم که چشم از خواب بردارند
نمی خواهم ببیند هیچ کس ما را 
نمی خواهم بداند هیچ کس ما را 
 و نیلوفر که سر بر می کشد از آب 
پرستوها که با پرواز و با آواز
و ماهیها که با آن رقص غوغایی
نمی خواهم بفهمانند بیدارند.
شب افتاده ست و من تنها و تاریکم
و در ایوان و در تالاب من دیری ست در خوابند 
پرستوها و ماهیها و آن نیلوفر آبی 
بیا ای مهربان با من !
بیا ای یاد مهتابی !

می خواهم بنویسم...

از پینه دوزی که سوزنش ،

جیبی را می دوزد

که چشمان کودک فالگیر به آن دوخته شده

از نقاشی که هنر را سر چهارراه به دو سکه می فروشد

از دوستت دارم هایی که از سر تعارف بر زبان می آیند

و از خونِ بیچارگانی که در شاهرگ زمین لخته شده

اینجا

مادربزرگ با قصه های خودش می خوابد

دل ها از محبت زیاد تَرَک می خورند

و سکوت اتاق ها ،

صدا را در حنجره خفه می کند

اینجا آفتاب ، مرده است

یادت باشد دستانت را ها کنی

اینجا هیچ دست گرمی دستانت را لمس نخواهد کرد...

(از نظر های زیبای دوست خوبم زهرا)

هرچه بیش تر انسان ها را میشناسم سگ ها رابیشتر ستایش میکنم

به خاطر شروع درس و دانشگاه یه مدتی اونقدر غرق دنیای واقعیمون بودم که فرصت نشد به دوستای مجازیم سر بزنم.خواستم از  دوستای گلم که تو این مدت فراموشم نکردن و بهم سر میزدن تشکر کنم.

واقعا ممنونشونم.

بی معرفتا هم ..............................! (خودشون میدونن جای خالی رو با چه جمله ای پر کنن)

راستی میخوام عنوان وبم رو عوضش کنم.خوشحال میشم تو انتخاب یه عنوان خوب در رابطه با سبک وبم راهنماییم کنین

شب و روزتون شکلاتی...

هرگز به آدم ها نخند !!

به سرآستین پاره ی کارگری که دیوارت را می چیند و به تو می گوید ارباب ، نخند !
به پسرکی که آدامس می فروشد و تو هرگز نمی خری ، نخند !

به پیرمردی که در پیاده رو به زحمت راه می رود و شاید چند ثانیه ی کوتاه معطلت کند ، نخند !

به دبیری که دست و عینکش گچی ست و یقه ی پیراهنش جمع شده ، نخند !

به دستان پدرت...

به جارو کردن مادرت...

به راننده ی چاق اتوبوس...

به رفتگری که در گرمای تیر ماه کلاه پشمی به سردارد...

به راننده ی آژانسی که چرت می زند...

به پلیسی که سر چهار راه با کلاه صورتش را باد می زند...

به جوانی که قالی پنج متری روی کولش انداخته و در کوچه ها جار می زند...

به بازاریابی که نمونه اجناسش را روی میزت می ریزد...

به پارگی ریز جوراب کسی در مجلسی...

به پشت و رو بودن چادر پیرزنی در خیابان...

به زنی که با کیفی بر دوش به دستی نان دارد و به دستی چند کیسه میوه و سبزی...

به هول شدن همکلاسی ات پای تخته...

به مردی که در بانک از تو می خواهد برایش برگه ای را پر کنی...

به اشتباه لفظی بازیگر نمایشی...

نخند ...
نخند که دنیا ارزشش را ندارد ...

که هرگز نمی دانی چه دنیای بزرگ و پر دردسری دارند:

آدم هایی که هر کدام برای خود و خانواده ای، همه چیز و همه کسند.

آدم هایی که برای زندگی تقلا می کنند...

بار می برند...

بی خوابی می کشند...

کهنه می پوشند...

جار می زنند...

سرما و گرما را تحمل می کنند...

و گاهی خجالت هم می کشند

خیلی ساده ... نخند دوست من!!!

هرگز به آدم ها نخند

خدا به این جسارت تو نمی خندد ؛ اخم میکند.

روزانــه هزاران انســان به دنیــا می آینـــد ...

امــا نسل " انســانیت " در حال انقــراض است . . .!!

و

دو کلمه حرف مهربون می خواد

نه به شکل ِ دوستت دارم ، یا بی تو می میرم

نه از این حرفای کلیشه ایی و رواج پیدا کرده دروغین امروزی  نه ! 

ساده ، شاید مثل  ...  دلتنگ نباش  ، فردا یه روز دیگه ست ...

                                           رسم آدم هایش عجیب است... 

                                    اینجا گم که بشوی,

                                      بجای اینکه دبنالت بگردند, فــــــرامــوشـــت میکنند...

                               زیاد که خوب باشی, زیــــــادی میشوی...

                            زیاد که دم دست باشی,تــــکــراری میشوی...

                              زیاد که بخندی,برچسب دیــــــوانــــــگــــــی میخوری...

کودکی به پدرش گفت: «پدر، دیروز سر چهارراه حاجی فیروز را دیدم

بیچاره! چه اداهایی از خودش در می آورد تا مردم به او پول بدهند،ولی

پدر ، من خیلی از او خوشم آمد ، نه به خاطر

اینکه ادا در می آورد و می رقصید ، به خاطر اینکه چشم هایش خیلی

شبیه تو بود ...»

از فردا،مردم حاجی فیروز را با عینک دودی سر چهارراه می دیدند ...

از دست دادن کسیه که دوستش داریم...

اما حقیقت اینه که:

گاهی وقتا از دست دادن خودمون،

و از یاد بردن اینکه کی هستیم،

و چقدر ارزش داریم،

از همه دردناک تره.............

به قول حسین پناهی:

می دانی ، یک وقت هایی باید روی یک تکه کاغذ بنویسی "تـعطیــل است"

و بچسبانی پشت شیشه ی افـکارت، باید به خودت استراحت بدهی، دراز بکشی دست هایت را زیر سرت بگذاری به آسمان خیره شوی و بی خیال ســوت بزنی،
در دلـت بخنــدی به تمام افـکاری که پشت شیشه ی ذهنت صف کشیده اند، آن وقت با خودت بگویـی :

بگذار منتـظـر بمانند ...