از هیاهوی واژه ها خسته ام
من سکوتم را
از اوراق سپید آموختم
آیا سکوت
روشن ترین واژه ها نیست؟
همیشه در خلوت
مرگ را مجسم دیده ام
آیا مرگ
خونسرد ترین واژه ها نیست؟
تا چشم گشودم
از چشم زندگی افتادم
شبی-شاید امشب-
زیر نور یک واژه خواهم نشست
نام خونسرد معشوقه ام را
بر حواس پنج گانه ام
خال خواهم کوفت.
و هم زمان
پایین آخرین برگ خاطراتم
خواهم نوشت:
پـــــــــایــــــــــــان
ضيافت مرگ...
براي انجام هر كاري نيازمند زمان هستيد و بدون آن هيچ كاري نمي توانيد انجام دهيد. زماني كه شايد به سادگي از دست داده ايد و مي دهيد ؛ زماني كه ثانيه به ثانيه و لحظه به لحظه شما را به سمت خانه مرگ مي برد و به ضيافت مرگ مي كشاند
چرا از مرگ می ترسید ؟
چرا زین خواب جان آرام شیرین روی گردانید ؟
چرا آغوش گرم مرگ را افسانه می دانید ؟
مپندارید بوم نا امیدی باز
به بام خاطر من میکند پرواز
مپندارید جام جانم از اندوه لبریز است
مگویید این سخن تلخ و غم انگیز است
مگر می ، این چراغ بزم جان مستی نمی آرد
مگر این می پرستی ها و مستی ها
برای یک نفس آسودگی از رنج هستی نیست ؟
مگر افیون افسونکار
نهال بیخودی را در زمین جان نمی کارد
مگر دنبال آرامش نمی گردید
چرا از مرگ می ترسید ؟
کجا آرامشی از مرگ خوشتر کس تواند دید
می و افیون فریبی تیز بال وتند پروازند
اگر درمان اندوهند
خماری جانگزا دارند
نمی بخشند جان خسته را آرامش جاوید
خوش آن مستی که هوشیاری نمیبیند
چرا از مرگ می ترسید ؟
چرا آغوش گرم مرگ را افسانه میدانید ؟
بهشت جاودان آنجاست
گر آن خواب ابد در بستر گلوی مرگ مهربان آنجاست
سکوت جاودانی پاسدار شهر خاموشی است
همه ذرات هستی محو در رویای بیرنگ فراموشی است
نه فریادی ، نه آهنگی ، نه آوایی
نه دیروزی ، نه امروزی ، نه فردایی
جهان آرام و جان آرام
زمان در خواب بی فرجام
خوش آن خوابی که بیداری نمیبیند !
سر از بالین اندوه گران خویش بردارید
در این دنیا که هر جا هر که را زر در ترازو زور در بازوست
جهان را دست این نامردم صد رنگ بسپارید
که کام از یکدگر گیرند و خون یکدگر ریزند
درین غوغا فرو مانند و غوغا ها بر انگیزند
سر از بالین اندوه گران خویش بردارید!
همه بر آستان مرگ راحت سر فرود آرید
چرا آغوش گرم مرگ را افسانه میدانید ؟
چرا زین خواب جان آرام شیرین روی گردانید ؟
چرا از مرگ می ترسید ؟
مرگ يعني پيوستن دو خط موازي به هم
مرگ يعني سكوت عقربه ي ساعت
مرگ يعني به آخرين نفس، قناعت
مرگ يعني سفر رفتن بدون عادت
مرگ يعني قفس كهنه را شكستن
مرگ يعني با تن رنجور پريدن
روز مرگم...
روز مرگم هر که شیون کند از دور و برم دور کنید
همه را مست و خراب از می انگور کنید
مزد غسال مرا سیر شرابش بدهید
مست مست از همه جا حال خرابش بدهید
بر مزارم مگذارید بیاید واعظ
پیر میخانه بخواند غزلی از حافظ
جای شیون به بالای سرم دف بزنید
خوشکلی رقص کند جمله شما کف بزنید
روی قبرم بنویسید وفادار برفت
ان جگر سوخته خسته از این دار برفت.
نه!
تقصير تو نيست
طالعم تنهاييست
دست و پا زدنم بيهودست
عاقبت تسليم قضا خواهم شد
تنها خواهم ماند
تنها خواهم رفت
توسني از چه عبث باز كنم؟
طالعم تنهاييست
در اتاقي بسته و با چشماني خيره به در
تنها خواهم رفت تا سوي ابد
كاش مي دانستي سخت است ولي
غلط از ناداني و بي درديت نيست
طالعم تنهاييست...
و نترسيم از مرگ...
مرگ وارونه يك زجه نيست
مرگ در ذهن اقاقي جاريست
مرگ در آب و هواي خوش انديشه نشيمن دارد
مرگ در ذات شب دهكده از صبح سخن مي گويد
مرگ با خوشه انگور مي آيد به دهان
مرگ در حنجره سرخ گلو مي خواند....
مرگ مسئول قشنگي پر شاپرك است
مرگ گاهي ريحان مي چيند
گاه در سايه نشسته است و به ما مي نگرد،
و همه مي دانيم
ريه هاي ازت، پر اكسيژن مرگ است.
بوسه بزن
شايد بياد بياوري
كجا مرا جا گذاشتي...
من در تنهاترين قبر اين شهر خفته ام
صداي كلاغها را مي شنوي؟
دارند برايم
فاتحه مي خوانند....!!
مرگ من روزی فرا خواهد رسید:
در بهاری روشن از امواج نور
در زمستانی غبار آلود و دود
یا خزانی خالی از فریاد و شور
مرگ من روزی فرا خواهد رسید:
روزی از این تلخ و شیرین روزها
روز پوچی همچو روزان دگر
سایه ای زامروزها، دیروز ها!
دیدگانم همچو دالانهای تار
گونه هایم همچو مرمر های سرد
ناگهان خوابی مرا خواهد ربود
من تهی خواهم شد از فریاد درد
می خزند ارام روی دفترم
دستهایم فارغ از افسون شعر
یاد می آرم که در دستان من
روزگاری شعله می زد خون شعر
خاک می خواند مرا هر دم به خویش
می رسند از ره که در خاکم نهند
آه شاید عاشقانم نیمه شب
گل بروی گور غمناکم نهند
بعد من ناگه به یکسو می روند
پرده های تیره ی دنیای من
چشمهای ناشناسی می خزند
روی کاغذ ها و دفتر های من
در اتاق کوچکم پا می نهد
بعد من، با یاد من بیگانه ای
در بر آئینه می ماند بجای
تا مویی، نقش دستی، شانه ای
می رهم از خویش و می مانم ز خویش
هر چه بر جا مانده ویران می شود
روح من چون بادبان قایقی
در افقها دور و پنهان می شود
می شتابند از پی هم بی شکیب
روز ها و هفته ها و ماه ها
چشم تو در انتظار نامه ای
خیره می ماند به چشم راه ها
لیک دیگر پیکر سرد مرا
می فشارد خاک دامنگیر خاک!
بی تو ، دور از ضربه های قلب تو
قلب من می پوسد آنجا زیر خاک
بعد ها نام مرا باران و باد
نرم می شویند از رخسار سنگ
گور من گمنام می ماند به راه
فارغ از افسانه های نام و ننگ
نمی دانم پس از مرگم که آید بر مزار من؟
که بنشیند به سوگ من؟
سیاه چشمی سیاه بر تن کند یا نه؟
تو را سو گند به جان دلبرت سوگند مرا هم یاد کن
آن شب که من در زیر خاک سرد تنهایم....
ای ستاره ها که بر فراز آسمان
با نگاه خود اشاره گر نشسته اید
ای ستاره ها که از ورای ابر ها
بر جهان ما نظاره گر نشسته اید
آری این منم که در دل سکوت شب
نامه های عاشقانه پاره می کنم
ای ستاره ها اگر به من مدد کنید
دامن از غمش پر از ستاره می کنم
با دلی که بوئی از وفا نبرده است
جور بیکرانه و بهانه خوشتر است
در کنار این مصاحبان خودپسند
ناز و عشوه های زیرکانه خوشتر است
ای ستاره ها چه شد که در نگاه من
دیگر آن نشاط و نغمه و ترانه مرد؟
ای ستاره ها چه شد که بر لبان او
آخر آن نوای گرم عاشقانه مرد؟
جام باده سرنگون و بسترم تهی
سر نهاده ام به روی نامه های او
سر نهاده ام که در میان این سطور
جستجو کنم نشانی از وفای او
ای ستاره ها مگر شما هم آگهید
از دو روئی و جفای ساکنان خاک
کاینچنین به قلب آسمان نهان شدید
ای ستاره ها، ستاره های خوب و پاک
من که پشت پا زدم به هر چه هست و نیست
تا که کام او ز عشق خود روا کنم
لعنت خدا به من اگر به جز جفا
زین سپس به عاشقان با وفا کنم
ای ستاره ها که همچو قطره های اشک
سر به دامن سیاه شب نهاده اید
ای ستاره ها کز آن جهان جاودان
روزنی بسوی این جهان گشاده اید
رفته است و مهرش از دلم نمی رود
ای ستاره ها، چه شد که او مرا نخواست؟
ای ستاره ها، ستاره ها ، ستاره ها
پس دیار عاشقان جاودان کجاست؟
در منی و اینهمه از من جدا
با منی و دیده ات بسوی غیر
بهر من نمانده راه گفتگو
تو نشسته گرم گفتگوی غیر
غرق غم دلم به سینه می تپد
با تو بی قرار و بی تو بی قرار
وای از آن دمی که بی خبر زمن
برکشی تو رخت خویش از این دیار
سایه توام به هر کجا روی
سر نهاده ام به زیر پای تو
چون تو در جهان نجسته ام هنوز
تا که برگزینمش به جای تو
شادی و غم منی به حیرتم
خواهم از تو...در تو آورم پناه
موج وحشیم که بی خبر ز خویش
گشته ام اسیر جذبه های ماه
گفتی از تو بگسلم... دریغ و درد
رشته وفا مگر گسستنی است؟
بگسلم ز خویش و از تو نگسلم
عهد عاشقان مگر شکستنی است؟
دیدمت شبی به خواب و سر خوشم
وه... مگر به خوابها ببینمت
غنچه نیستی که مست اشتیاق
خیزم و ز شاخه ها بچینمت
شعله می کشد به ظلمت شبم
آتش کبود دیدگان تو
ره مبند...بلکه ره برم به شوق
در سراچه غم نهان تو
سکوت زیباست!
وقتی تمام حرف ها از توصیف مهربانی تو عاجزند.
تو به من خندیدی و نمی دانستی
من به چه دلهره از باغچه همسایه
سیب را دزدیدم
باغبان از پی من تند دوید
سیب را دست تو دید
غضب آلود به من کرد نگاه
سیب دندان زده از دست تو افتاد به خاک
و تو رفتی و هنوز...
سال هاست در گوش من آرام آرام
خش خش گام تو تکرار کنان
می دهد آزارم
و من اندیشه کنان
غرق این پندارم
که چــــــــــــرا
باغچه کوچک ما سیب ندارد
زندگی هنگامه فریاد هاست
سر گذشت در گذشت یاد هاست
زندگی سوختن و ساختن است
بی جهت تجربه آموختن است
زندگی کهنه قماری بیش نیست
چه قماری که همش باختن است
زندگی واژه تلخیست که از آغازش
بسکه آزرده شدم چشم به پایان دارم
زندگی کردن من مردن تدریجی بود
آنچه جان کرد تنم عمر حسابش کردم
باز در کلبه تنهایی خویش...
عکس لبخندت مرا ابری کرد...
عکس تو خنده به لب داشت ولی...
اشک چشمان مرا جاری کرد...
" توانا ترین مترجم کسی است که سکوت دیگران را ترجمه کند!
شاید سکوتی تلخ گویای دوست داشتنی شیرین باشد "
عشق من وتو آه...
این هم حکایتی است
اما در این زمانه که درمانده هر کسی...
از مهربان شدن...
دیگر برای عشق و حکایت مجال نیست...
شعری که زندگیست...
یاد گرفتم عشق با تمام عظمتش سالها بیش زنده نیست
یاد گرفتم در عشق هیچ کس وفادار نیست
و یاد گرفتم در عشق هرچه عاشق تری تنها تری!
" ما از آن سوخته دلانیم ز کس کینه نداریم
یک شهر پر از دشمن و یک دوست نداریم "
" نظر یادتون نره! "
من اینجا بس دلم تنگ است...
هر سازی که می بینم بد آهنگ است...
بیا ره توشه برداریم، قدم در راه بی برگشت بگذاریم...
ببینیم آسمان هر کجا، آیا همین رنگ است؟!
اگر دورم ز دیدارت دلیل بی وفایی نیست
وفا آن است که نامت را همیشه زیر لب دارم
نگاهش می کنم شاید بخواند از نگاهم
ولی افسوس او هرگز نگاهم را نمی خواند
هر کس به طریقی دل ما می شکند
بیگانه جدا دوست جدا می شکند
بیگانه اگر می شکند حرفی نیست
از دوست بپرسید که چرا می شکند؟!...
من تمام هستی ام را در نبرد با سرنوشت