سیر تا پیاز نویسی های آقای میـــم

در ادامه ی تکمیل لیست کارهایی که حالم ازشون بهم می خوره باید اضافه کنم که متنفرم از آدمایی غرور و شخصیتشونو;کنار میذارن و آویزون آدمای دیگه میشن . یا یجوری ابراز علاقه می کنند که آدم  حالت تهوع می گیره. 

آدم باس صاف و سیخ راه بره ! واسه هیچ چیزی دله بازی(همون سبک بازی) در نیاره ! خیلی حرف نزنه  و یه سری کارای دیگه ! 

 بعد دوماه اومدم فقط همینو بگم ؟!!! 

هنوزم هستن این دخترایی که آرزو می کنند عاشق بشن و با دوستاشون در مورد شوهر و پفک و پیتزا و قد پسر شمسی خانوم و مهریه ی دختر اقدس خانوم و ماشین و مسافرت و مهمونی و بغل و بوس و عشق و کشک و این فیلم هندی بازی و دریا و ساحل و سینما و از این نوع چرتا پرتا حرف بزنن و آخرلذت و کاروبار و هدفشون از دنیا و زندگی خوش گذروندن وُ لبو و لواشک خوردن با عشقشون باشه و بس !

یا پسرهایی که کل خیابونای شهرو با ماشین متر میکنند و آهنگ های مسخره گوش می کنند و سیگار پشت سیگار .بعدشم افتخارشون به مخ زدنو و خالی کردن و کات کردن و یکی پشت یکی دیگه ترتیب دادن و لابد آخرشم آهنگ شبا کجایی آرمینو تو ماشینشون گوش دادنو.... ! 

حتما اصلا هم این دوتا گروه عقده های محبتی دوران کودکی شونو با این چیزا جبران نمی کنن !

میخام با شمشیرجومونگ هردوگروهو از وسط نصف کنم از بس مزرخرف ان x   

کجا رفیق !؟!... من خودم از کیلومتر پنج جاده ی نقطه چین و اتوبان سطرهای ننوشته آمده ام !!! 

این همه توقع  یک طرفه ای که از من برای خودت انگاشته ای به تعادل کدام کفه های ترازوی سبزی فروش های قدیمی حساب شده است ؟ بالا و پایین دارد برادر من !  رفاقتت ، معرفتت ...  

مرا که این همه رفیق انگاشته ای یک بار هم چشم هایت را ببند و باز کن و دوباره ببین ! چندبار آن تهِ تهِ دلت آنجا که هیچ کسی دسترسی ندارد به تک تک حرف ها و کارها و رفاقتت با آدم ها فکر کرده ای ؟به دیگران حق داده ای ؟

وقتی که باید باشی خاموشی ! غیب میشوی و رفاقت مورد نظر در دسترس نمی باشد . بعدش خدارحیم است یکجوری که نمی دونم چه جوری است درستش می کنی و به خیالت حل است . 

گاهی فکر می کنی ارزشت به این است که حتما باید مدیر و رییس و اوستا و اول و آخر و ختم مرتبت باشی که  دوست داشتنی تر به نظر برسی . نه نه ! ارزش تو بیش از این چیزهاست !ارزش همه ی ادم ها بیشتر این چیزهاست .خودت را به این چیزها و فکرها باخته ای ؟ اگر آدم ها دوستت نداشته باشند یعنی اینکه باخته ای ؟ 

 خود خودِ آرومت  بی دبدبه و کبکبه خیلی خیلی دوست داشتنی تر به نظر می رسد!

و من  نه شیرم و نه شاه شطرنج و نه کسی که غلط از کسی بگیرد . من همان ابله مغزی ام که همیشه دلش خر میشود و میبازد و چیزی نمی گوید که به کسی برنخورد

 من سلام و خداحافظم

اوف!  خیلی وقته اینجا سر نزدم . راستشو بخواید برعکس قدیما اصلا دلم واسه نوشتن تنگ نشده .نمی دونمم چرا !!! الانم نمی دونم اینجا چه غلطی می کنم ولی هر غلطی می کنم خیلی خیلی خوش... خوش چی ؟ نه ! خوشحال که نه !! خواستم بگم خیلی خیلی خوش اومدم که پس از مدتهای مدیدی (چیش :دی) پا به عرصه ی وبلاگنویسان گذاشتم. (من و هندونه های زیر بغلم )

والان وقت اونه که یه سلامی عرض کنم خدمت دوستانی که حقیر رو در لینک دوستانشان لحاظ داشتن و با آپ ما ، اراجیف مغز ما را می خوانند و سلام  وسلام وسلام به روی ماه همه ... 

شاید فکر کنید چون یه مدتی نبودم الان باید حرف واسه گفتن زیاد داشته باشم اما این کاملا اشتباس و دقیقا نمی دونم دیگه چی باید بگم و سخن کوتاه ،همه ی شما را به خداوند منان میسپارم . 

من :l

شما o-O

بهتون توصیه می کنم حتما ببینید . 

حتما حتما 

وقتی فیلمای شهاب حسینی رو می بینی انگار نه انگار که داری فیلم می بینی .انقدر توش زندگی می کنه .

معرکه بودی . مثل همیشه . بیشتر از همیشه  

همه ی آدما وقتی زیاد میخوابند احساس خوشبختی می کنند یا فقط من اینجوریم ؟ 

 البته بعضی وقتا که از خواب بیدار میشم یک وحشتی تمام قلبمو پرمیکنه که احساس می کنم وقتی من خواب بودم اتفاقای عجیبی واسه دنیا و ادماش افتاده واسه همین اگه ممکن باشه به همه جا سر میزنم  :)

یه کتاب روانشناسی خوندم از دیروز تا حالا همرو دیونه می بینم . 

مخصوصا خودمو ... 

اووووووووووووووووبممممممممممممممممممممم باااااااااااا اووووووووووووووووووووو 24684351318 قیژژژژژژژژژژژژژژژژژژژژژژژژژ 

ها ؟ 

چیه ؟ 

خودتم دیونه ای (زبون )

بقول یاس هرکی پرسید سلام چطوری ؟ جواب یک کلام ،دکوری  ... شکر !یعنی داغونی ممکن ه از زندگی هر آن ببری ....

اما قبلش میگه : زندگی نفس کش میخواد . هرمشکلی طرفت میاد .تو رو میکشونه به سمت خودش پاره نمی شی فقط کش میاد 

خـــــــب! دنیا خوبه ِ هم خشن . درد هرکسی قد جنبه شه ...

ولش کن

شماها چطورید دوستای مجازی من ؟

بعضی از آدما فکر می کنند که می تونند به خیلی از آدما کمک کنند . کمک که نه ! یه چیزی مثل ارتباطی که یک آدم مثلا معروف با طرفداراش داره . می فهمی چی میخوام بگم ؟ مثلا بعضی آدما هستن که فکر می کنند می تونند با نوشته هاشون یه سری آدما رو متحول کنند  یا...  یا اونقدر قدرت و انرژی دارن که بتونن دنیا رو عوض کنند .یه حس منجی گری خفیف و محدود !

 ذخیره ی انرژی اینجور آدما بعد از یه مدتی ته می کشه . بعد توی  یه دوره ای از زندگیشون می افتند که دیگه حتی از پس خودشون هم بر نمیان . اونقدر داغون میشن وُ میشن و میشن، که حتی دیگه از پس خودشونم بر نمیان . بگو خب ؟ 

یه سری از آدمام هستند که به فکر خودشونند . اینجور آدما فقط سعی دارند که خودشون رو درست کنند . اوناهم درگیری های ذهنی خودشونو دارند... وقتی کسی به اینجور آدما نگاه می کنه فکر می کنه آدمای خیلی ضعیفی اند  اما همین آدما درست تا آخرش بدون هیچ افت و چالشی به زندگی شون ادامه میدن . شاید بخاطر این باشه که سنگ بزرگ برنداشتند . بگو خب ؟ 

خب شماها جز کدوم دسته اید 

خدایا سلام...حال این روزهای ما که به ظاهر خوب است اما حال تو را از دست ما هنوز نمی دانم....خدایا دوباره سلام....گفته بودی سلامتی می آورد سلامت...آمده ام برای تشکر...اما بین خودمان باشد کمی در گوشی..!!شکرت که این روزها ما هنوز عوض نشده بودیم و قول و قرار هایمان با شما سر جایش بود،این شب ها و لحظه ها که زبانمان  با "لک صمنا" روزه می گشود،این روزها که با هر بار ماه عسل یادم می آمد چقدر از تو و شکر گفتنت دور بودم...که با هر قطره ی اشکم یادم می آمد که تو  را شکر کنم و فردا باز می شدم همان آدم قبلی..همان بنده ی ناشکر گناهکارت....آن وقت ما می ماندیم و شب های قدر....شب های یتیم شدن عدالت...شب های بی علی شدن....ما می ماندیم و دل دادن به دل خیابان های داغ تهران....می نشستی و تکیه می دادی به دیوار شانه های رفیقت...ما بین آدم هایی که می دانی یکی از آنها حتما دعایش می گیرد... و قرآن را سقفی می کنی روی سرت..تا حائلی باشد بین گناهانم و  تو.. بحق این قرآن....و باز دعا می کنی ..خدا؛این دیوار شانه های رفیق را از من سلب نکن...هرگز!

خدایا دلم سعادت می خواهد..سعادت روزه دار بودن که امسال چند روزی از من دریغ شد تا گوشم را بپیچانی که قدر سلامتی ام را بدانم...سعادت تغییر در قدر..رفیق بودن،آدم بودن،سعادت فلسفه ی حکمت و صبرت را دانستن...اصلا همه اش در یک کلام...سعادت بنده ات بودن....خدایا باز هم معذرت...معذرت در این روزهای پایانی...بابت تمام کارهایی که تو می دانی و من حتی فراموش کرده ام این به رویت نیاوردنم را....خدایا باز هم طبق معمول..دلم کمی از فضلت را می خواهد...و دستانت را تا جان بگیرد این دل یخ زده...همین!و تقدیر امسالم..و باز هم دل می بندم به الرحم الراحمینی ات....

منبع : از هفت دولت آزاد 

نشسته ای رو به روی من . نگاهت می کنم و یک لبخند از سر دلخوری می زنم ، اما طوریکه فقط خودم می فهمم  . یک لبخندی می زنی که بی اعتنایی از سرکولش می بارد .خوب می دانم. انگار حوصله ات سر رفته است.  به گوشی ات ور می روی . یک پیامک ارسال می کنی . به کی ؟خب معلوم است که من نمی دانم ! خودت بهتر می دانی  . دلم می گیرد . سرم پر از شک و سوال می شود. یعنی مرا دوست ندارد!؟! دیوانه ام می کند این سوال ها . این شکها و این دلهره ها ! جواب پیامکت آمد . عصبانی میشوم . حسود می شوم . دیوانه می شوم . اینبار با عصبانیت، نگاهت می کنم . از حالتم می فهمی  که ناراحتم . چه عجب این را فهمیدی !

میخواهی از این همه نگاه های معنادار من خلاص شوی . برای همین پرسیدی : 

_این ساعت رو امروز  خریدم . قشنگه ؟ 

_قشنگه . با کی رفتی خرید ؟

_با یکی از دوستام !

_قشنگه !!!

نگاه به ساعتت می کنی . معنی نگاه کردنت را می فهمم . 

صبر کن حرفهایم را بزنم بعد برو . مِن و مِن می کنم .گفتن بعضی حرفها خیلی سخته . باز هم من من می کنم . نمیشه گفت ... 

چایی ام را هورتی سر می کشم . چقدر سرد و بد مزه شده بود . چایی ات را که خورده بودی . بازهم پیامک امد . چایی ها چقدر زود سرد می شوند . ساعتت خیلی قشنگه ...

خستگی یک نعمت است .خستگی خیلی خیلی کمک می کند که جلوی خیلی چیزها گرفته شود . که  از افسردگی در امان باشید . جاهای خالی زندگی تان پر می کند . خستگی مثل یک واکسن عمل می کند ؛ دقیقا قبل از اینکه دلتان درهم بپیچد و از آن حالتهایی بهتان دست بدهد که خودتان ندانید چه مرگتان هست بلافاصله اثر می کند و می فهمید که وقتی برای این چیزها ندارید . 

خودم از اون دسته از آدمایی هستم که ترجیح میدم اونقدر خسته بشم که فکر و ذهنم بعد از فعالیت فقط نیاز به  استراحت داشته باشه .یا یه چیزی شبیه به این : پنجاه درصد کار پرفشار در عوض پنجاه درصد هم استراحت برای ریکاوری این خستگی ایجاد شده . 

و دقیقا متنفرم، تاکید می کنم متنفرم از شخصیت آدم هایی که منتظر دیگرانند تا لذت بردن از زندگی را برایشان بیاورند . خودتان که آدمید .دیگران مسئول شاد بودن شما نیستین . دیگران مسئول کمبود محبت های گذشته تان نیستند .  قرار نیست برای همیشه شبها  هرموقع که احساس تنهایی و افسردگی کردید یک نفر بیاید و شمارا نجات دهد . خودتان یک کاری بکنید . خودتان را خسته کنید . در اجتماع باشید .عضو گروه های خاصی باشید . دل مشغولی داشته باشید . بروید بیایید . بدوید ...  خودتان را خسته کنید . آدمی که خودش را خسته نکند از افسردگی می میرد x

به قول فیسبوکی ها : زگهواره تا گور حسش نبود . حکایت ماست نازنین !

+الان هرکاری میکنمکه بتونم یه چیزی بنویسم نمیشه. باور کنید رنگم قرمز شده.  اینم صداش :آییییییی

نمیاد لامصب 

شما یه چیزی بگید من رو نویسی کنم خوب شم :(

حوصله نوشتن ندارم 

فقط سلام X

ماه رمضان، ماه شناخت خدا ، ماه شناخت خود ، ماه شناخت رفقا ، آدما ...

آدما تنها موجوداتی هستند که ناخواسته و به مرور زمان کاری می کنند که  شخصیتشان برملا شود و درست وقتی که شناختیدشان یاد می گیرید که تقریبا در سه روز اول ازشان متنفر باشید، در سه روز بعدی نسبت بهشان بی تفاوت باشید و اگر زیاد زخم خورده باشید از این به بعد یاد می گیرید که دنیا و آدما همین اند. واقعا همین اند . و آنوقت به خودتان می گویید که هیچ توقعی از کسی ندارم و یک نفس راحت می کشید بعد در یخچال را باز می کنید و یک قلوپ از آن آب تگری را نمی خورید ، چون که روزه اید بعد مثل این دیونه هایی که همیشه به همه چیز زندگی می خندن،می خندید و در یخچال را می بندید و باز یادتان می آید که دنیا و آدما همین اند . تق x 

نمی دونم چی میخوام بنویسم . اینجوری شروع کردن خیلی خز شده .احتمالا میدونید که هرکی دلش گرفتس اینجوری شروع می کنه . خودم همیشه بدم می اومده از این اندوه های وبلاگی . از اینایی که میان می نویسند بعد رفتنت  عطر تنت از این خونه نرفت یا نمی دونم نبودنت را با بغض پر می کنم و با گریه خالی ...یا اصلا هر کوفت و زهر مار غمگین دیگه ای . 

اصلا خودمم غلط می کنم بنویسم . این حرفا یعنی چه ؟ 

هی دلم تو که نمی دونی چته ! هیس x

اینکه خدا همیشه و همه جا هست شکی نیست ! اما توی محدوده یِ معنویِ مغز ما، خدا در بعضی  از مکانها و زمانها  بیشتر حس میشه ...

لابد اینو تجربه کردید که وقتی به قبرستون می ریم حضور خدا پررنگ تر یا ملموس تره . اما وقتی به یک مهمونی یا یکی از همین عروسی هایی که یک شبش هزار شب نمیشه پا میگذاریم شاید و فقط شاید خدا را کمرنگ تر بینیم !...

و در اینجا مسئله این است که آیا خدا در بعضی مکانها کمتر وجود داره یا نه ؟

که به نظر من برخلاف بعضی ها باتوجه به درکِ ایمانِ معنویِ محدود ما آدمها خدا در بعضی مکانها و زمانها کمتر وجود داره و البته بالعکس . 

مثل ماه رمضون

ماه رمضان، ماه خدا ،ماه سحر و ربنا، مبارک ...

  

کاش می شد زندگی اسقاطی بعضی از آدما هم طرح تعویض داشت 

میرفتن پسش میدادن و یه نوشو می خریدن 

+خیلی خوابم میاد حوصله بیشتر نوشتن ندارم . 

+خدایا تو خوب میدونی داری چیکار می کنی اما ما آدما نه ! خیلی چیزارو بذار به حساب نفهمیمون ...

امروز صبح تویِ مدرسه فوتبال یکی از بچه ها همینجور دوان دوان، هن هن کنان به سمتم می دوید و می گفت : آقا ، آقا ، آقا . . . 

مثل این مرغای دریایی که میگن : غا ، غا ، غا . . .

گفتم :چیه؟ چیزی شده ؟ چرا ساکتی ؟ 

آب دهنشو قورت داد و  : آقا شما  استقلال رو بیشتر دوس داری یا پرسپولیسو ؟

_هیچکدومشون . طرفدار تیم ملی ام . 

_ ولی من می دونم که شما طرفدار استقلالید 

یه نگاه عاقل اندر سفیهی بهش انداختم و گفتم : از کجا می دونی دقیقا ؟

_چون اگه طرفدار پرسپولیس بودید دیونه بودید ؟ حالا طرفدار کدوم تیم هستین آقا ؟ 

_ درست حدس زدی عزیزم، حالا برو سرتمرینت

بعدم مثل فرفره دوید قاطی بچه ها و داد و بیداد که آقا استقلالیه 

بچه های این دور زمونه حق انتخاب نمیذارن واسه آدم  که :) وتو می کنن آدمو :دی 

سیرابیای فسقلی :دی