بـعـضـی هـا گـریـه نـمـی کـنـنـد !
امـا از چـشـم هـایـشـان مـعـلـوم اسـت
کــه اشــکـی به بــزرگــی یــک ســکـوت
گــوشــه ی چــشـمـشـانـشـان بـه کــمـیـن نـشـسـتـه . . .
خدایا عاشقم عاشقترم کن
سراپا آتشم خاکسترم کن...
جمعی بودیم هوای غم میخوردیم
در فصل گرسنگی به سر میمردیم
چون سیر شدیم دور گشتیم ز هم
ای کاش در آن گرسنگی میمردیم
بزن باران که امشب مست مستم
حکایت نامه عشقم رو بستم
بزن سازی بر آن چشمان مستم
حکـــــــــــــــــــــایت من…
حکایت کسی بود که عاشق دریا بود اما قایقـــــــــی نداشت…
دلباخته سفر بود اما همسفـــــــــــــــــر نداشت…
حکایت کسی بود که زجر کشید اما ضجـــــــــــــــــه نزد…
زخم داشت اما ننالیــــــــــــــــــــــــــد…
گریه کرد اما اشک نریخــــــــــــــــــــت…
حکایت من حکایت کسی بود کـــــــــــــــــــــه…
پر از فریاد بود اما سکوت کرد تا همه ی صداها را بشنــــــــــــــــود…
سلام دوستاي گلم
