بهم گفت کمى از حال و روزت بگو
و من سکوت کردم و
سکوت کردم و سکوت کردم ،
اونقدر سکوت کردم که مطمئن شدم چیزى رو از قلم ننداختم!
بعضی حرف ها را نباید زد
بعضی حرف ها را نباید خورد
بیچاره د♥ل چه می کشد میان این زد و خورد !
شاید برایت عجیب است این همه آرامشم !
خودمانی بگویم ؛ به آخر که برسی ، دیگر فقط نگاه میکنی . . .
از این شب های بی پایان،
کویر انگار روییده...
به رنگ آتشی سوزان تر از هرم نفسهایم،
تو آیا آسمان امشب برایم اشک می ریزی؟
کویر آرزوهایم تو جاری کن
|
در انعكاس آينه هاي بي اعتنا در سايه سار درختان بي عبور سنگيني سيه گفتار من را ادراك نيست حرف از نسل كلافه واژه هاي بي صدا جملات دردآميز نافذ در اذهان نسل سكوت در اوج عدم توازن نسل گريه هاي شبانه در اتاقكي تاريك و بي هوا وامانده در روياهاي غبارآلود محبوس در قافيه هاي شعر خاطرات آخرين لبخند نسل باران هاي اسيدي فرياد هاي زنگ زده عشق هاي خيالي كودكان جنگ زده نسل توهم و دودهاي غليظ بي محابا هشيش و ماري شيشه و سرنگ و اشك خدا نسل سوخته نسل من نسل بي اعتنا به گذر زمان پيش رو سايه ي مرگ پشت سر آه و درد قرباني يك اشتباه بازيچه ي دست هوتيان ملول تسليم خواست فاجران كور مغز پيچيده در كهنه اي كه به هرجا رود نسل من در دلش مرده آسودن از ياد برده شاد بودن سر بايد كشيد جام جان تازه خون تازه به رگها بايد ريخت برآنم كه در آخر اميدي دهم واهي است هر واژه كه آيد به قلم واژه نمي خواهم سكوت تنهايي قفس افكار ناهنجار انس گرفته ام ديگر...
 |
زندگی،یعنی بازی.
سه،دو،یک...
سوت داور.....
بازی شروع شد...!
دویدی،دست و پا زدی،غرق شدی،نجات پیدا کردی،
خیانت کردی، دل شکستی،عاشق شدی،
بی رحم شدی،مهربان شدی،
بچه بودی؛بزرگ شدی،پیرشدی
سوت داور....
زندگی را باختی یا بردی،
اگه بردی خوش بحالت اگر هم که باختی،
اشکاتو پاک کن همسفر گاهی باید بازی رو باخت،
اما اینو یادت باشه باز میشه زندگی رو ساخت
|
بیا ای خسته خاطر دوست!
ای مانند من دلکنده و غمگین
|
این روزها همه در حال قدم زدن هستند؛
|
در پایان نگاه یک انتظار
در لبخند ها و اشک های بعد انتظار
در پرواز بسوی اوج بعد لبخند ها
در سقوط امید در نهایت اشک ها
در دلهای گرفته پر اندیشه
در دلهای رهای بی اندیشه
در نهایت افق چشم های مرده
در درخشش مهر چشم های زنده
در عدل بی پایان نابوده
در ظلم همیشه مهمان نا نموده
در وصال عاشقانه دلها
در فراق جانگداز نادلها
در روشنی صبح های آغاز
در تاریکی عصر های پایان
در دنیایی که همه درستی اش نادرست است
و در جهانی که غرق در اشتباه است
انسان زندگی می کند
زندگی ای که زندگی نیست
بودنی که بودن نیست
اما هست!!
|
با چهره ی زرد آمده ام ، کو مردم؟
|
گاهی سنگ های شکسته را میبینم
با خود میگویم هر سختی ای شکستنی ست
قطره آب را می نگرم
چه سخت خود رابه سنگ می کوبد
بله او میداند
آمدنش به کدامین هدف است
اما ما....!!!؟!!!
هدف را در لابه لای کاغذی می پیچیم
ودر گنجه تاریک رها میکنیم
به دنبال آزادی در بسته های سر بسته
در بقالی ها می گردیم....
حال که باید تغییر را خرید
میگوییم تمام شده
وباید همین جا ماند... تا کی خود را وادار به فراموشی کنیم
اینجا دگر مرداب فراموشی ست
وخواب دریا را قطره ای نمی شکند
جوانه ها هم در آرزوی باران خشکیدند
پس باید باران شد
|
وقتی برگها با یار عزیزشان ، درخت وداع می کردند
فکر می کردم: چرا برای هر سرسبزی یک برگ ریزان نوشته شده ؟
این نقش مرگ توی پاییز برای چیست؟
وقتی در زمستان تا آن روز زیبا دی ماه را تا نیمه می شمردم
فکر می کردم: روز زیبای من هیچ به آخر خواهد رسید ؟
این رویای شاهانه ام هیچ پاک خواهد شد؟
وقتی بلبل های بهار بازگشته تک تک در باغ می خواندند
فکر می کردم : ابر سفید بهار خواهم شد من ...
در پاییز و در زمستان زندگی نخواهم کرد من...
وقتی شد روزی که : زمین خورده ،زخمی شده و دوباره ایستادم
فهمیدم که: من آن کسم که هیچ ناراحت نشده تا ستاره ها می رسم
من آن کسم که دیگر زندگی در پاییز و زمستان را یاد گرفته ام
|
