شعر من ...

 

شعر من حرف من است..

حرف من خستگی سینه ی پر درد من است..

شعر من حرف دلیست

که در آن چشمه ی جوشان محبت جاریست..

پس دریغا که در این دور جفاکار فلک

به جز از جورو ریاکاری ها...

به جز از خدعه و نیرنگ و دروغ

نشود عاید من چیز دیگر!

و دو چندان افسوس بر دل زار خودم...

که در این قتلگه انسان ها

هم چنان منتظر است..

تا که فریاد رس غم هایش بار دیگر رسد از راه

شاخه ای از گل سرخ

نفسی گرم تر از تابش خورشید

و صدایی که:

... " بیا با من باش"...

باران بهشتی ...


بوی باران می اید ...

                                                 بوی امید به زندگی ...

بوی تولدی دوباره ...

                                                 بوی مهربانی خداوند ...

آه... ای معبود من!

چه بهشت زیبایی شده است

                                                 این مناظر باشکوه طبیعت ...

چقدر این طراوت گل ها و برگ های درختان

                                                 دیدنی می شود ...

ترنم روی گلبرگ ها

                                                 همچون نگینی پرفروغ می درخشد ...

پروانه ای رنگارنگ با ناز و عشوه

                                                 روی گل ها می نشیند ...

قاصدک ها عاشقانه ،

                       در این فضای دل انگیز

                                                  در بین گل ها و شاخه های درختان می رقصند ...

آه ...

آواز محبت آمیز پرندگان عاشق

                                                 که درک طبیعت را زیباتر می کنند ...

خدای دلم ...

 

خدای من...

ای یگانه معبود زیبای قلبم ........

دلم تنها تو را می خواهد

                       تمام وجود و هستی ام بهانه ی مهربانی تو را مي كند ...     

نوای تپش قلبم

                                          تجلی خواندن نام توست ...

نفس های ارام وجودم

                                          متبلور هستی زیبای توست ...

شوری در دلم

                                    خواستن مطلق تو را برایم یاداور می کند ...

نوری در دیدگانم

                                    عظمت بی کران تو را برایم متجلی می کند ...

اه... ای پروردگار من

در گذر فراز و نشیب های زندگیم

                                                     تنها تویی همه کسم ...

در موج های پر تلاطم دریای دلم

                                                      تنها تویی پناهم ...

می خواهم که در تقویم روزهای حیاتم

                                        ذکر و یاد تو در همه ی لحظاتش جاری باشد ...

می خواهم که در لحظه ی سپیده ی هر روز دنیایم

                                         ترنم امید و توکل به تو روی گلبرگ دلم ساکن شود ...

ای زیباترین امیدم ...

من فقط به تو احساس نیاز می کنم

                                         ای خالق زیبایی ها ...

به بال های ایمانم

                                         نیروی محکم تری عطا کن

تا با عشق و قدرت افزون تری

                                         به سوی تو پرواز کنم...

قاصدک


قاصدک!

هان ، چه خبر اوردی ؟

از کجا ؟ وز که خبر اوردی ؟ ...

خوش خبر باشی ....

اما ... ،

گرد بام و دل من

بی ثمر می گردی ...

انتظار خبری نیست مرا ...

نه زیاری و نه زدیاری ...

برو انجا که بود چشمی و گوشی با کس

برو انجا که تو را منتظرند ...

اخر چرا به دور من تنها می گردی ؟! ............

فصل عشق

 

پاییز هم از راه رسید ..

طبیعت رنگین و باشکوه خداوند

                        که هر فصلش امیخته به رنگ و بوی خاصی است

                                                                      مرا دچار حیرت کرده است !!!

پاییز فصل عشق است ..

                                         فصل دل کندن است ...

فصل برگ های طلایی ..

                                         فصل غم درختان از دوری ...

آه ... که صدای دل نشین خش خش برگ ها

                                         چه زیبا و لذت بخش است ...!

چرا که نوای دل انسان های شکسته دل است ...

برگ های زرد و زیبا

                        که دیگر رنگ و حالی به رویشان نمانده

                                                            و خسته و افسرده اند ..

به ارامی ...

از شاخه ی درختان که سال های مدید همراه انها

                                                       در همه ی لحظات هستی ..

در باد .. باران .. طوفان .. گرما .. سرما.. و گردباد

                                                       یار و همپای وفادار انها

و در لحظات به یاد ماندنی غم و شادی

                                                   همدل و مجنون دلسوز لیلی بوده اند می ریزند ... !!

و این لحظه ی جدایی

                                                   چه غم انگیز است ...

و باز ... مدت ها بعد ...

شکوفه ها و برگ هایی زیباتر و عاشق تری

                                جای یار قدیمی را در قلب درخت می گیرند

                                                                 و برای او ترانه ی عاشقانه می سرایند ...

با او پیمان عشق و وفاداری می بندند ... !

اما افسوس ...

افسوس که درخت غم دیده و سالخورده نمی داند

                                          که روزی می رسد که این یار و همدم او هم

                                                                                    او را ترک می گوید .. !!

او بی خبر است و باز هم به انها 

                                              دل می بندد ...

او مجبور است ...

                                               مجبور است به این ساز دنیا برقصد ... !!

درخت هر زمان با امید و لذت بیشتری

                                   هم نفس دلرباتری را

                                                       برای گذر لحظات قشنگ زندگیش می پذیرد..

و نگین محبت و صمیمیت را

                                     به او هدیه می دهد ...

چه دردناک است ...

که دل کندن برگ ها از درخت

                                                 به اختیار او نیست ...

آه ... که چه دلی دارد

                                                این درخت زمانه ... !!!

در حالی که انسان ها

                                               از غم و شکستگی او بی خبرند ...

گفتنش سخت است ولی

جدایی ...

                      ساز این دنیای بی وفاست ... !

چه زیبا و لذت بخش است

                                            دل بستن ...

و چه سخت و دردناک است

                                            دل کندن ...

 

کویر بی باران ...


مهدی کجایی؟!

نمیدانم از کدامین دردم برایت بگویم؟! ...

                                    شاید تو خود دنیایی از درد باشی ...

گویا درد و غصه ی من

                                    در برابر دل پر درد و آه تو

قطره ای باشد

                                   در برابر دریایی خروشان !!

تو کجایی آقای من ..؟!

در کدامین نقطه ی این دیار

                                  قدوم مبارکت را نهاده ای .. ؟

شاید غریبانه ..

در کویری نگران حال ما هستی

                                 و اشک بر چهره ی نورانیت داری ...

میدانم مولای من ...

دل مهربانت از گناهان بندگانی که باید

                                 یار و منتظر تو باشند به درد امده است ...

و چشمان نازنینت از آلودگی این دنیای فانی

                                 پر از قطرات اشک شده است ...

آری!

چشم آلوده کجا

                               و دیدن دلداری چون تو کجا ... ؟!

بیا که جهان بی تو رنگ و معنایی ندارد ..

                   بیا که با نبود تو زمستان یا بهار فرقی ندارد ..

                                    بیا که تقویم بی تو هیچ زمانی قشنگ نیست ..

عطر خوش بوی هر گلی

                                  در بوستان دنیا

                                                        همچون نسیم از نفس تو می بارد ...!

تو نقطه ی عشقی ای آخرین نفس حق !

ای یوسف زهرا ...

                              چه می شود آن شب که علم برداری ... !!

ای مسیحای حق ...

                             این جمعه هم نیامدی و

                                                                        آغشته به اشک انتظارم کردی ..

                            باز هم نیامدی و ..             

                                                                         به غزل شدن دچارم کردی ..

امان از هجر بی پایانت ای مهدی...

              بی تو خزان گرفته بهار زندگیمان ....

                                  بیا و آب بده به باغچه ی انتظارمان ...

                                                بیا ... همین بس که دلم تنگ است برایت ...



این روزها ...


این روزا عادت همه رفتنو دل شکستنه

                                          درد تموم عاشقا پای کسی نشستنه

این روزا عشق بچه ها یه صفحه آشفتگیه

                                         گردای روی آینه ها فقط غم زندگیه

این روزا درد عاشقا فقط غم دیدنه

                                        مشکل بی ستاره ها یه شب ستاره چیدنه!

این روزا کار گلدونا از شبنمی تر شدنه

                                        آرزوی شقایقا یه شب کبوتر شدنه

این روزا آسمونمون پر از شکست بالیه

                                        جای نگاه عاشقت باز تو اتاقم خالیه

این روزا کار آدما دلای پاکو بردنه

                                        بعدش اونو رها کردنو به دیگری سپردنه

این روزا کار آدما تو انتظار گذاشتنه

                                        ساده ترین بهانشون از هم خبر نداشتنه

این روزا سهم عاشقا حسرتو بی وفاعیه

                                        جرم تمومشون فقط لذت آشناعیه

این روزا توی هر قفس یکی دو تا قناریه

                                        شبا غم قناریا تو خواب خونه جاریه

این روزا چشمای همه برق نیازو شبنمه

                                       رو گونه ی هر عاشقی یه قطره بارونه غمه

این روزا درد بچه ها بازی چرخ و فلکه

                                       قلبای مثل دریامون پر از خراشو ترکه

این روزا عادته گلا مرگ رو بهونه کردنه

                                       کار چشای آدما دل رو دیوونه کردنه

این روزا تنها چارمون شاید پرنده مردنه

                                       رو بوم پاکه آسمون ستاره رو شمردنه

این روزا آدما دیگه تو قلب هم جا ندارن

                                       دیگه تو دلاشون یه قطره دریا ندارن

این روزا فرش کوچه ها تو حسرت یه عابره

                                       هر جا یکی منتظر دردودل یه مسافره

این روزا قصه ها همش قصه ی دل سوزوندنه

                                       خلاصه ی حرفا همه پر زدنو نموندنه

این روزا درد آدما فقط غم بی کسیه

                                       زندگیشون پر از حسرتو دلواپسیه

این روزا درد آدما چترای باز تو بارونه

                                      چشمای خیسو ابریشون هم پای رود کارونه

این روزا دوستا هم دیگه با هم صداقت ندارن

                                      یه وقتا توی زندگی همدیگرو جا میذارن

جنس دلای آدما این روزا سختو سنگیه

                                      فقط توی نقاشی ها دنیا قشنگو رنگیه ...

                                 

         

مهتاب دلم

ََ

دل من یه بغض کهنه داره

                                                  که در هیچ لحظه ای آروم نداره

دردای دلم اوج بی پایانی داره

                                                  طوری که هیچ کدوم اول و آخر نداره

اشکای چشمام تموم شده

                                                  دیگه بیزار از دیدن دنیا شده

وجودم از ناامیدی لبریز شده

                                                  دلم از بودن دیگه خسته شده

نگاهم سرشار از دلتنگیه

                                                  سکوتم از بی قراریه دله

مهتاب دلم بی فروغ شده

                                                  چون از ماه امیدش جدا شده

کوچه ی دلتنگی


در کوچه ی دلتنگی قدم می زنم ...

                              غباری از غم بر زمین و زمان نشسته است !

پرنده ای بر شاخه ی درختی مات و مبهوت است! ...

                             ناگهان صدایی مرا به خود می خواند ... !!

سر به آسمان بلند می کنم

                            آوایی وجودم را از آرامش سرشار می کند ...

من دعوت شده ام

                           برای گفتگو با کسی که مثل هیچکس نیست !

                           و دلتنگی مرا به وسعت رهایی می برد ...

من دعوت شده ام

                          برای صحبت با کسی که غبار از پنجره ی دلم می شوید !!!

و پرنده ی خوش آواز اجابت را ،

                          بر بام دلم پرواز می دهد ...!

و این چنین است که غنچه ی اذان ،

                          بر گلدسته ها می شکفد و من به اقامه ی نماز دعوت شده ام...

طبیعت عاشق ...!


ََآسمان دلش گرفته است،

                                          چراکه خورشید در حال غروب کردن است ...

چه غم انگیز است هنگامی که،

                               خورشید در حال پنهان شدن است

                                                                  و آسمان در حال دلتنگ شدن ...!

همراه با شقایق های عاشق

                                           بر بلندای کوهی نشسته ام ...

و به دریای مواج زیبا نظاره می کنم ...

                             که چگونه سرخی شفق،

                                                         آن را همچون الماسی درخشان کرده است !!!

دریا عشق پاک من است ..

                          زیرا که نمادی از عظمت پروردگار می باشد ...

دست های بلند باد,

                              گیسوان دریا را نوازش می کند ...

دریا بی قرار می شود،

                              و عاشقانه باد را نگاه می کند ...

امواج به آرامی،

                             دریا را در آغوش می کشد ...!

و آرامشی بس دلنشین بر فضا حاکم می شود ...

آنقدر محو این مناظر باشکوه هستی

                                                        و جلوه ی زیبایی پروردگارم گشته ام ...

که متوجه اشک های شوقی که،

                                                       نااختیار از دیدگانم جاری می شوند نشدم ...

سرخی شفق

                           هستی خود را

                                                       به ظلمت شب هدیه می دهد ...

درحالی که خیره به افقم

                                                      سر به سوی آسمان می سایم ...

حال ستارگان پرنور آسمان

                                                      در حال هویدا شدن اند ...

ستارگان درخشان

                                                      با نهایت عشق و ایمان،

با چشمک زدن خود به دنیا سلام می کنند ..

                                                      و وجود خود را ابراز می نمایند ...

آه ... خدای من!!!

چه زیبا و عاشقانه است،

                                                     این دنیای دلبستگی ها ...

این نهایت عشقیست که پروردگارم،

                                                     در دل آفریدگان خویش نهاده است ...

و ...

        عاقبت همه ی انسان ها

                                           همانند کبوتری عاشق

                                                                         به سوی او پرواز می کنند ...

                                                                                                                      ...

آسمانی ...

 

کاش می شد

برای باران نامه نوشت ...

و ان را کنار گلدان شمعدانی گذاشت ...

کاش هیچ کس

                     برای احساس

                                            مبلغی تعیین نمی کرد ...

و احساس را

                   با گران ترین قیمت نمی شد خرید ...

کاش می شد

الفبای درد را نوشت ...

کاش می شد

مثل درختان با تمام وجود

                                   دست ها را به سوی اسمان دراز کرد ...

و از خدا خواست

                                   که همه ی انسان های زمین خوشبخت باشند ...

اسمانی بودن سخت نیست ...!

باور کنید...

مهدی جان بیا ...


از فراق هر قدر که بنویسم شاید لحظه ای کم نگردد ...

ولی می ترسم ..

می ترسم آن لحظه که از وصال می خواهم بنویسم ،

تا قلم بردارم ببینم که وقت هاست که گذشته و تمام گردیده ...

درون قبرم گل سرخی به نشانی قلب سوخته ام بگذارید

و در مقابل چشمانم پارچه ای سفید و عطرآگین قرار دهید..

تا همگان بدانند که یار من هم چون یاس پاک و عرفانی بود ...

تنها برای تو می نویسم ای حجت حق ...

              

                  اللهم عجل لولیک الفرج

اشک غم


اشک من هم چون برگ خزانیست

که از درختی غمناک

با آرامشی بس دلنشین

بر زمین می ریزد و در پی آن اشکی دیگر...

در لحظه ی پا گذاشتن انسان ها

بر روی این برگ های سراسر غم

و بلند شدن آهنگ دلنواز

خش خش برگ ها دل من می شکند!

هم چون نوای خرد شدن آن ها...

گویی هیچکس صدای شکستن

این قلب تنها را نمی شنود... !

انتظار

 

همراه شقایق های عاشق روی پشته ای از انتظار نشسته ام..

و خیره به افقم تا شاید تو را ببینم ..

من از احساس یک کودک وام گرفته ام

و خود را معطر به

یاسمن هایی از اهالی بهشت کرده ام ..

خورشید را دردست هایم پنهان ساخته ام

و با سبدی از ستاره و سوار بر نور به پیشوازت می آیم ...

بگو ازکدامین جاده می آیی

تا چشمانم را سنگ فرش قدوم مبارکت کنم... ؟!

 

اللهم عجل لولیک الفرج

باران اشک


 

آسمان بارانیست!

                                        اشک من هم جاریست...

شاید این ابر که می نالد و می گرید

                                                             از درد من است... !

آخر ابر هم از دلم باخبر است... !!

 

شاید او می داند که فرو خوردن اشک قاتل جان من است..

 

من به زیر باران از غم و درد خودم می نالم... 

 

اشک خود را که نگه می دارم با یه بغض کهنه!

 

من رهایش کردم

                                   باز زیر باران

 

من به زیر باران اشک ها می ریزم...

 

همگان در گذرند...

 

باز بی هیچ تامل در من

                                         سر به سوی آسمان می سایم..

من نمیدانم

                                         صورتم بارانیست یا آسمان بارانیست... !!!

فانوس



رفتم و در پیچ و تاب جاده ناپیدا شدم

کاش می شد تا بگویم بی جهت رسوا شدم..

روشنی بخش نگاهم شمع فانوس تو بود!

ان هم از کف رفت و من چون ظلمت شب ها شدم..

در میان جمع یاران بودم ولیکن ای دریغ،

زیر باران غمت بی همدم و تنها شدم...

ترنم باران

کنار پنجره روی طاقچه ی اتاقم نشسته ام...

پنجره باز است و

نسیم ملایمی صورتم را به آرامی نوازش می کند و زیباتر از آن،

قطرات باران است

                                       که بر بال نسیم سوار شده بر روی گونه هایم می لغزد!

                                                                                             و صورتم را خیس می کند...

 

در تمام طول عمرم بویی لطیف تر وزیباتر از بوی باران را استشمام نکرده ام...

بوی طراوت و شادی

                                     بوی زنده شدن و حیات دوباره...

و صدای باران را کمی بادقت می توان از در زدن هایش بر کانال کولر

و اجازه گرفتن برای ورود لمس کرد...

و در حیات خانه قشنگ ترین چیزی که توجه هر بیننده ای را به خودجلب می کند

دانه های گرد و ریز باران است،

                                      که در زیر نور ماه هم چون مروارید از صدف آسمان فرومی ریزد..

و چه بگویم از محبت و مهربانی باران...!!!

اوآنقدر باگذشت و بی ریاست که برای هیچکس استثنا قاۀل نشده

و همگان را از رحمت بی کرانش بی نصیب نمی گذارد...

حتی بر روی خار نیز فرو می ریزد ! با اینکه...

                                                    در برخورد با خار تن لطیفش زخمی شده

باز هم بر آن می بارد... و او را سیراب می کند!

نمیدانم با شنیدن کلمه ی باران چه چیزی در ذهنتان متجلی می شود؟!

باران! تنها واژه ای است که در آن تمام لطف و رحمت خداوند نهفته است..

و با باریدنش رحمت خداوند را

                                                    در اذهان خفته بیدار می سازد!

و زیباترین توصیف را برای باران می توان در شعر سهراب یافت:

واژه ها را باید شست

                                                    واژه باید خود باران باشد...

چتر ها را باید بست

                                                    زیر باران باید رفت...

فکر را، خاطره را، زیر باران باید شست

 

                             زیر باران باید چیز نوشت، نیلوفر کاشت

 

                                                         با همه مردم شهر زیر باران باید رفت... !

ای معبود من ...

 

در شگفتم!!

که چرا هیچ مهربان ادمی در این کره ی خاکی نیست

                                                                         که دردم را بفهمد؟!

چرا هیچ پاک سرشتی نیست که

                                                                          بر ایمانم بیفزاید؟!

چرا هیچ مشفق درد آشنایی نیست که

                                                                          یاری ام رساند؟!

چرا آن کس که من خواستار اویم

                                                                         در زمین نیست در آسمان است؟!

چرا او صدایم را می شنود لیکن،

                                                                                     این انبوه مردم نمی شنوند؟…

آه… ای معبودمن!

من مرغک اسیری هستم

                                                  که در قفس تنگ دنیا بال بال می زنم…

من مرغک اسیری هستم

                                                  که درهاله ی گناه اسیر و گرفتار گشته ام…

من مرغک اسیری هستم

                                                  که در پی یاری خدایی و دلسوز هستم…

که دلسوخته در راه عشق معنوی باشد

                                                  و از شنا کردن در دریای عشق الهی خسته نشود.. !

و مرا نیز با خود به اوج اسمان ها ببرد

                                                  و بال های ایمانم را به سمت معبود واقعی به پرواز درآورد..

تا از این زندان تنگناک و گناه الود دنیوی رهایی یابم

                                                  و طعم شیرین زندگی را با عشق الهی بچشم… !