اقلیم وجود

سال هاست که می گذرد
اما گاه تمام خاطرات
که غبار فراموشی به خود گرفته اند دوباره زنده می شوند
هنوز هم نشانه ها قلبم را به تپش می اندازد
هنوز هم رنگ به رنگ می شوم
نشانه ها منقلبم می کنند
گاهی جدایی هم کار ساز نیست
کاش می شد تمام خاطره ی بودنت را از خاطر برد
کاش می شد تمام حافظه ی بودنت را خالی کرد
کاش می شد!!!

گاهی وقتا

آدم یه چیزای با اهمیتی رو از دست میده

که دیگه قابل برگشت نیستن

مثل دوست داشته شدن...

مثل یه دوست خوب،یه همدم

از دستشون میده به خاطر یه سری اشتباهات ریزو درشت

که بعضیاش دسته خودش نیست و به هر حالتی پیش میاد

به هیچ صورتی هم نمیشه توجیهشون کرد ..خیلی بده

باعث میشه آدم از عمق وجودش احساس درد کنه

کاش قدر لحظه لحظه زندگیمون رو بهتر بدونیم .

"بـــــــودن"

گر بدین سان زیست باید پست
من چه بی شرمم اگر فانوس عمرم را به رسوائی نیاویزم
بر بلند کاج خشک کوچه بن بست
 
گر بدین سان زیست باید پاک من چه ناپاکم اگر ننشانم از ایمان خود، چون کوه
یادگاری جاودانه بر تراز بی بقای خاک!

"فــــــــریاد"

فریادی و دیگر هیچ .
چرا که امید آنچنان توانا نیست
که پا سر یاس بتواند نهاد.
***
بر بستر سبزه ها خفته ایم
با یقین سنگ
بر بستر سبزه ها با عشق پیوند نهاده ایم
و با امیدی بی شکست
از بستر سبزه ها
با عشقی به یقین سنگ برخاسته ایم
***
اما یاس آنچنان تواناست
که بسترها و سنگ ها زمزمه ئی بیش نیست !
فریادی
و دیگر
هیچ !

"اصـــرار"

ذهن مانند باغی است که در آن یا گل می روید یا علف هرز .

کاش از اول می دونستم تو ماله دیگرونی

                                    کاش از اول می فهمیدم تو با من نمیمونی

                                  کاش می فهمیدم که تو از عشق من گریزونی

.

.

.

از فکر و قلبم تو نمیری که به همین زودی

                                 تو اون فرشته پاکی که من فکر می کردم نبودی

میدونم هرجا که هستی با هرکسی نشستی

                                 به راحتی فراموشم میکنی تو به زودی

.

.

.

                                  با تو صادق بودم تو نفهمیدی

.

.

.

                                  کاش میدونستم از دنیای من دوری

                                  چه دروغای شیرینی به من میگفتی

 .

.

.

                                    با تو صادق بودم تو نفهمیدی

یاد تو شعرامو......... میسوزونه

تو

نمیدونی چقـدر

دلم واسه تو تـــنگه

مـن

نمیدونم چـرا

دلـت یه تیکه ســـنگه

تو

تو رفتی با کسـی

به من نمیـــــرسی یو

من

بگو چیکار کـــنم

این همه بی کسـی یو

منو ببخش که بـــــونه گیرم

اگه هنوز واســـت میمیرم

مــــنو بــبخش

اگه هنوز میخوام بهت بـــرسم

اگه هنوز واست دلوااااااااااپســـم

اگه میگم، به فکرم باش یکم

"من تنهام"

مانده در آستانه‌ی بهت

خیــــره و مــات

من هستم!

بر محیطِ حجمی

من هستم!

گاه ترک خورده

گاه ویرانه

آن ناگاهِ رویایی را چگونه است که نمی‌بینم‌ات؟!

که چه؟

دیوانه‌وار بر طبل بی‌عاری لحظه‌های خویش ضرب می‌گیری

برای توام شاید

یا لالایی خوابی گران که به گاه آمده است؟!

با تو بگویم؛

تاپ تاپ دل‌ات بی‌صداست

نگاه‌ات بی‌صدا

صدای‌ات بی‌صداست.

آن که غریب و نا‌آشنا می‌نگرد

نقل است در محفلی علمی در محضر یکی از علمای نجف فرعی

فقهی مطرح می شود،طلاب و روحانیون بحث می کنند، در این

میان روحانی جوانی از مریدان یکی از مراجع عالیقدر شیعه

که با احترام تمام مراد خود را " حضرت آقا " خطاب می

کرد،ورود به بحث کرده و می گوید :

"حضرت آقا چنین می فرمایند!"وعالم حاضر در مجلس بلا درنگ

میگوید :" حضرت آقا غلط می فرماید ! "   

مرید- که " حضرت آقا " را می پرستید - بی هوش می شود!

آب بر رویش می زنند و شانه هایش را می مالند تا به حال می

آید،عالم از او می پرسد : نظر شما چه بود؟مرید"حضرت آقا"

می گوید: " نظر حضرت آقا چنین است" و عالم باز میگوید :

"حضرت آقا غلط فرموده اند! "و مرید باز از حال می روداما

نه به آن شدت!او را به حال می آورند

و برای بار سوم عالم میپرسد:چه فرمودید؟و مرید آقا

میگوید:"حضرت آقا چنین فرمودند!"   

وعالم برای بار سوم می گوید:"حضرت آقا غلط فرمودند!" 

این بار روحانی جوان و مرید حضرت آقا از حال نمی رود و

سرش را پایین می اندازد.

عالم ربانی می فرماید : حال می توان به بحث و استدلال

علمی پرداخت، آنگونه که شما " حضرت آقا " می گفتید، نه

خود فکر می کردید و نه اجازه فکر به دیگران می دادید ،

با یک جمله (" حضرت آقا " چنین فرمودند!) دهان همه را می

بستید و مانع جریان و سریان فکر و اندیشه بودید،

حال می توانید بدون تعصب، نظر خود و مراد خود را بیان

کنید و نقد مخالف را بشنوید .

این پست مخصوص یکی از بهترین داداشای دنیاست...که خوبیاش حد نداره

فردا تولدشه...ولی من که کنارش نیستم تا تبریک بگم این آغاز دوباره ی معجزه ی زندگی رو

داداش گلم تولدت مبارک باشه

انشاالله ۱۲۰۰ ساله شی

و

همیشه همراه خانوادت بهترین لحظات رو بگذرونی

ببخش که بیشتر از این در توانم نیست

فقط میتونم بگم

"تولدت مبارک"

تاریخ تولد بهانه ایست تا فراموش نکنی آمدنت را.

می خوام بگم: دوسِت دارم! به پنجره ! به آسمون!

به این شب ِ اینه دزد! به تک درخت ِ کوچه مون!

می خوام بگم: دوسِت دارم! به تو! به اسم ِ نقطه چین!

به گریه های بی هوا! به کولی ِ کوچه نشین!

می خوام بگم: دوسِت دارم! به هر رفیق ُ نارفیق!

به شاعرای بی غزل! به جنگلای بی حریق!

میخوام بگم: دوسِت دارم! به قاتلم! به روزگار!

به اون کسی که میندازه به گردنم طناب ِ دار!

دنیای ما عوض می شه، تنها با این جمله ی ناب:

دوسِت دارم، دوسِت دارم، دوسِت دارم تو این عذاب!

می خوام بگم: دوسِت دارم! به بادبادک! به مدرسه!

به ترکه ی خیس ِ انار، کنار ِ درس ِ هندسه!

میخوام بگم: دوسِت دارم! به مرغ ِ عشق ِ بی قفس!

به جغد ِ پیر ِ بد صدا! به نی زنای بی نفس!

میخوام بگم: دوسِت دارم! به هر چی خوبه، هر چی بد!

به خونه های کاگِلی! به سیبای توی سبد!

می خوام بگم: دوسِت دارم! به بغض ِ تلخ ِ انتظار!

به بدترین فصل ِ سفر! به آخرین سوتِ قطار!

دنیای ما عوض می شه، تنها با این جمله ی ناب:

دوسِت دارم، دوسِت دارم، دوسِت دارم تو این عذاب!

  یغما گلرویی

الفبای درد از لبم می تراود

نه شبنم ، که خون از شبم می ترواد

سه حرف است مضمون سی پاره ی دل

 الف ، لام ، میم. از لبم می تراود

چنان گرم هذیان عشقم که آتش

به جای عرق از تبم می تراود

ز دل بر لبم تا دعایی بر آید

 اجابت ز هر یاربم می تراود

 ز دین ریا بی نیازم ، بنازم

 به کفری که از مذهبم می تراود

قیصر امین پور

هنوز بدرود نگفته ای

دلم برایت تنگ شده است

چه بر من خواهد گذشت

اگر زمانی از من دور باشی؟

....

هر وقت که کاری نداری انجام دهی

تنها به من بیندیش

....

من در رویای تو

شعر خواهم گفت

شعری درباره ی چشمهایت

و

دلتنگی

.... 

جبران خلیل جبران

 دلم برای کسی تنگ نشده ...... ولی شعرش خیلی به نظرم قشنگ بود

فاصله یه حرف ساده س ، بین دیدن و ندیدن
 بگو صرفه با کدومه ، شنیدن یا نشنیدن ؟
ما می خاستیم از درختا کاغذ و قلم بسازیم
 بنویسیم تا بمونیم پشت سایه جون نبازیم 

 اینه ها اونجا نبودن تا ببینیم که چه زشتیم
رو درخت با نوک خنجر « زنده باد درخت » نوشتیم

زنگ خوش صدای تفریح واسه مون زنگ خطر شد
 همه چوبای جنگل ، دسته ی تیغ تبر شد

 کسی معنی خطوط روی کنده رو نفهمید
از صدای اره برقی شونه ی درختا لرزید 
 فاصله یه حرف ساده س ، بین دیدن و ندیدن
بگو صرفه با کدومه ، شنیدن یا نشنیدن ؟
اگه حرفم رو شنیدی جنگل رو نده به پاییز
 کاری کن درخت باغچه تن نده به خنجر تیز

 با جوانه ها یکی شو ! قد بکش ! نگو که سخته !
 جنگل تازه به پا کن ! هر یه آدم یه درخته !

 

 

یغما گلرویی

حتی زمانیکه تردید داریم

قلب ما در یقین است

حتی زمانیکه به زندگی "نه" می گوییم

چیزی در درون ما "آری" میگوید،

فقط آدمها هستند که "نه" را می شنوند...

خداوند تنها "آری" می شنود...

"جبران خلیل جبران"

باور كن ،

 صدامو باور كن

صدايي كه تلخ و خسته ست

باور كن ،

قلبمو باور كن

قلبي كه كوهه ،اما شكسته ست

باور كن،

 دستامو باور كن

كه ساقه ي نوازشه

باور كن ،

 چشم منو باور كن

كه يك قصيده خواهشه

وسوسه ي عاشق شدن ، التهاب لحظه هامه

حسرت فرياد كردن اسم كسي با صدامه

اسم تو ، هر اسمي كه هست

مثل غزل ، چه عاشقانه ست

پر وسوسه ، مثل سفر

مثل غربت ،

صادقانه ست

باور كن ،

 اسممو باور كن

من فصل بارون برگم

مطرود باغ و گل و شبنم

درخت خشكي تو دست تگرگم

باور كن ،

 هميشه باور كن

كه من به عشق صادقم

باور كن ،

 حرف منو باور كن

كه من هميشه عاشقم 

 "ايرج جنتی عطايی"

از مرز خوابم می گذشتم

سایه تاریک یک نیلوفر

روی همه این ویرانه ها فرو افتاده بود

کدامین باد بی پروا

دانه این نیلوفر را به سرزمین خواب من آورد ؟

در پس درهای شیشه ای رویاها

در مرداب بی ته ایینه ها

هر جا که من گوشه ای از خودم را مرده بود م

یک نیلوفر روییده بود

گویی او لحظه لحظه در تهی من می ریخت

و من در صدای شکفتن او

لحظه لحظه خودم را می مردم

 بام ایوان فرو می ریزد

 و ساقه نیلوفر بر گرد همه ستونها می پیچد

 کدامین باد بی پروا

دانه این نیلوفر را به سرزمین خواب من آورد ؟

نیلوفر رویید

 ساقه اش از ته خواب شفافم سر کشید

 من به رویا بودم

سیلاب بیداری رسید

 چشمانم را در ویرانه خوابم گشودم

 نیلوفر به همه زندگی ام پیچیده بود

 در رگهایش من بودم که می دویدم

 هستی اش درمن ریشه داشت

 همه من بود

کدامین باد بی پروا

دانه این نیلوفر را به سرزمین خواب من آورد؟

"سهراب سپهری"

اي مهربانتر از من،

 با من

در دستهاي تو

به تماشا سوگند

و به آغاز كلام

و به پرواز كبوتر از ذهن

واژهاي در قفس است

حرفهايم مثل يك تكه چمن روشن بود

 من به آنان گفتم

آفتابي لب درگاه شماست

كه اگر در بگشاييد ،به رفتار شما مي تابد
و به آنان گفتم

سنگ آرايش كوهستان نيست

 همچناني كه فلز زيوري نيست به اندام كلنگ

در كف دست زمين گوهر ناپيدايي است

كه رسولان همه از تابش آن خيره شدند

پي گوهر باشيد

لحظه ها را به چراگاه رسالت ببريد

و من آنان را، به صداي قدم پيك بشارت دادم

و به نزديكي روز و به افزايش رنگ

 به طنين گل سرخ پشت پرچين سخن هاي درشت

و به آنان گفتم

هر كه در حافظه چوب ببنيد باغي

صورتش در وزش بيشه شور ابدي خواهدماند

هر كه با مرغ هوا دوست شود

خوابش

آرامترين خواب جهان خواهد بود

آنكه نور از سر انگشت زمان برچيند

 مي گشايد گره پنجره ها را با آه

زير بيدي بوديم

برگي از شاخه بالاي سرم چيدم گفتم

چشم راباز كنيد آيتي بهتر از اين مي خواهيد ؟

مي شنيدم كه بهم مي گفتند

سحر ميداند سحر

سر هر كوه رسولي ديدند

ابر انكار به دوش آوردند

باد را نازل كرديم

تا كلاه از سرشان بردارد

خانه هاشان پر داوودي بود

چشمشان رابستيم

دستشان را نرسانديم به سرشاخه هوش

جيبشان را پر عادت كرديم

خوابشان را به صداي سفر آينه ها آشفتيم

نفس باد صبـــا مشک فشــان خواهــد شـد

عالم پیـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــر دگربـاره جــــوان خواهد شـد

ارغـــوان جام عقیقی بـه سمــن خواهد داد

چشم نرگس به شـــــــــــــــــــــــــــــــقایـق نگران خواهد شد

این تـــطاول که کشیــد از غم هجــران بلبل

تا ســــراپرده گل نعـــــــــــــــــــــــــــــــــره زنان خواهــــد شد

گل عزیـــز است غنیــمت شمریدش صحبت

که به باغ آمـــــــــــــــــــــــــــــــد از این راه و از آن خواهد شـد

مطربا مجلس انس است غزل خوان و سرود

چند گویــــــــــــــــــــــــــــی که چنین رفت و چنان خواهد شد

حافظ از بهر تو آمد سوی اقلیــــــم وجود

قدمی نه به وداعـــــــــــــــــــــــــــــــــــش که روان خواهـد شد

شب عبـــــور شما را شـــهاب لازم نیست

                                    که با حضــور شما آفتـــاب لازم نیست

در این چمن که ز گلهای برگزیــده پر است

                                   برای چیــــدن گل ، انتـخاب لازم نیست

خیــال دار تو را خصـــــم از چه می بافد ؟

                                 گلوی شوق که باشد طناب لازم نیست

ز بس که گریه نکردم غرور بغض شکست

                                 برای غســل دل مــرده آب لازم نیست

کجاست جای تو ؟ - از آفتاب می پرسـم -

                                سـوال روشـن ما را جـواب لازم نیست

ز پشـت پنجــره بر خیـز تا به کوچه رویـم

                               برای دیــدن تصـــویر ، قاب لازم نیست

 من فكر مي كنم
هرگز نبـــوده قلــب من
اين گونــه
گرم و ســـرخ؛
احساس مي كنم
در بدترين دقايق اين شام مرگ زاي
چندين هزار چشمه خورشيد
در دلــم
مي جوشــــد از يقيــن؛
احساس مي كنم
در هر كنار و گوشه اين شوره زار ياس
چندين هزار جنگل شاداب
ناگـــهان
مي رويد از زميـن.

آه اي يقين گمشده، اي ماهي گريز
در بركــــه هاي آينــه لغزيـــــده تــو به تــو!
من آبگيـــــر صافيــــم، اينك! به سحر عشـــق؛
از بركـــــه هاي آينـــــــه راهــــي بــه مــن بجـــــو!

من فكــر مي كنم
هرگــز نبــــوده
دست من
اين سان بزرگ و شــاد؛
احساس مي كنـم
در چشم من
به آبشـــر اشك سرخـگون
خورشيد بي غروب سرودي كشد نفس؛
احســاس مي كنـــــم
در هر رگـــــم
به تپش قلــب من
كنــون
بيدار باش قافله ئي مي زند جرس.

آمد شبي برهنه ام از درچو روح آب
در سينــــه اش دو ماهـــي و در دســتش آينـــه
گيسوي خيس او خزه بو، چون خزه به هم.
من بانگ بر گشيــدم از آستان ياس:

(( آه اي يقين يافته، بازت نمي نهم! ))

كودكی كه آماده تولد بود نزد خدا رفت و از او پرسید:
می گویند كه فردا مرا به زمین می فرستی
اما من به این كوچكی و ناتوانی
چگونه می توانم برای زندگی به آنجا بروم؟؟
خداوند پاسخ داد:
از میان فرشــتگان بیشمارم
یكی را برای تــو در نظـــر گرفـــته ام.
او در انتظار توست و حامــی و
 مــراقب تو خواهــد بـــود.
كودك همچنان مـــردد بود و ادامه داد
اما اینجــا در بهشــــت، من جز خنـــدیدن
و آواز و شـــــادی كاری نــــدارم.
خداونـــــــد لبخند زد :
فرشـته ی تو برایت آواز خواهد خواند و
هر روز به تو لبخـــــند خواهد زد تو عشــــــق او
را احساس خواهی كرد و شاد خواهی بود.
كودك ادامــــــــه داد :
من چطــــور می توانم بفهمم
كه مردم چــه می گوینــــد در حالــــی
كه زبان آنها را نمــــی دانم.
خداونـــد او را نوازش كرد و گفـــت:
فرشــــته ی تو زیباترین وشـــیرین تریــــن
واژه هایـــــی را كه ممـــكن است بشــــنوی در
گوش تو زمزمــــه خواهــــد كرد و با
دقت و صبوری به تو یاد خواهد
داد كه چگونه صحبت كنی.
كودك با ناراحتی گفت:
اما اگر بخواهم با تو صحبت كنم چه كنم؟؟
و خـــدا برای این سئوال هــم پاســخی داشـــت!
"فرشـــته ات دستهای تو را در كنــــار هم
قرار خواهد داد و به تو می آموزد كه چگونه دعا كنی."
كودك ســــرش را برگـــرداند و پرســـــید:
شـنیده ام كه در زمین انسانهای بد
هم زندگی می كنند. چه كسی
از من محافظت خواهد كرد؟؟
خدا گفــت :
فرشته ات از تو محافظت
خواهــــد كرد حتـــی اگــــر به
قیمـت جانش تمام شود.
كـــــودك با نگــــرانی ادامــــه داد :
اما من همیشه به این دلــیل
كه نمی توانم تو را ببینم
غمگین خواهم بود.
خداوند لبــخند زد و گفــت :
فرشـــته ات همیشه دربــاره من
با تو صحبت خواهد كرد
اگرچه من همیشه در كنار تو هستم.
در آن هنگام بهشــت آرام بود
 اما صداهایی از زمین به گوش می رسید.
كــــودك می دانســـت كه بزودی
باید سفر خود را آغاز كند.
پس سوال آخر را به آرامی از خداوند پرسید :
خدایا اگر باید هـم اكنون به دنیا بروم
لا اقـــل نـــام فرشـــته ام را به مــن بــــگو.
خداونـــد او رانوازش كرد و پاسـخ داد :
نام فرشته ات اهمیتی ندارد

ولی می توانی او را "مادر" صدا كنی.

مادرم روزت مبارک