باران می آمد
مردمان در خواب خانه
از آبِ رفته به جوی ... سخن می گفتند ،
همهمه ی یک عده آدمی در آسمان نمی گذاشت
لالایی آرامِ آسمان را آسوده بشنوم ...
اصلا بگذار این ترانه
همین حوالیِ بوسه تمام شود!
من خسته ام
می خواهم به عطرِ تشنه ی گیسو و گریه نزدیکتر شوم ،
کاری اگر نداری ... برو !
ور نه نزدیکتر بیا
می خواهم ببوسمت .
شب خرداد به آرامی یک مرثیه
از روی سر ثانیهها میگذرد
و نسیمی خنک از حاشیه ســـبز پتو خواب مرا میروبد
بوی هجرت میآید:
بالش من پر آواز پر چلچلههاست
صبح خواهد شد
و به این کاسه آب
آسمان هجرت خواهد کرد
هله عاشقان بشارت که نماند این جدایی
برسد به یار دلدار بکند خدا خدایی
به مقام خاک بودی سفر نهان نمودی
چو به آدمی رسیدی هله تا به این نپایی
تو مسافری روان کن سفری بر آسمان کن
تو بجنب پاره پاره که خدا دهد رهایی
نفسی روی به مغرب نفسی روی به مشرق
نفسی به عرش اعلاء که ز نور اولیایی
منگر به هر گدایی که تو خاص از آن مایی
مفروش خویش ارزان که تو بس گران بهایی
به صف اندرا تنها که سپندیار وقتی
در خیبر است برکن که علی مرتضایی
صنما تو همچو شیری من اسیر تو چو آهو
به جهان که دید صیدی که بترسد از رهایی
همگی لبالب از تو به خدا بنالم از تو
ز همه جدام کردی ز خودم مده جدایی
هیچ وقت نمی توانی چیزی را که قرار است
از دست بدهی، نگه داری.
تو فقط قادر هستی چیزی را که داری،
قبل از آن که از دستت برود،
عاشقانه دوست داشته باشی!
دردی که آن را بی پرده تحمل می کنی یا
دردی که به خاطر ناراحت نکردن
کسی که دوستش داری توی دلت
پل استر
بیا حواسمان را پرت کنیم
مال هرکس دورتر افتاد
عاشق تر است .
اول خودم ،
کیکاووس یاکیده
- نه دوستم نداری. وقتی کسی را دوست داریم
خوشی اش را می خواهیم نه رنجش را.
-وقتی کسی را دوست داریم
تنها یک چیز را می خواهیم:
عشق را، حتا به قیمت رنج
-پس تو به عمد مرا رنج می دهی؟
ایتالو کالوینو
حافظ از جور تو حاشــــــــا که بگرداند روی
من از آن روز که در بند توام آزادمـــــــــ
بجوئید تا بیابید