بہ ؏شق تو ؛غزل هستم. . .ꕥ

زوב مـے شـڪنَمـ ...

امّــــآ

نآجــــور مـے بُـرمـ !!

فقــَط یــکـ ضمـےـر تنهــآست؛

کــﮧ هیچــکَس نمــےــفهمـَد،

امواج  ِ زندگی را با آغـ ـوش  ِباز پذیرا باش ،

حتی اگر گاهی تـُو را به قـَعـر  ِ دریا بـبَرَد....

                 آن ماهی ای ڪه همیـشـﮧ بـَر آب می بینی

                                      مُرده است......!

خیلی دوس دارم اَدا خوبا رو دَر آرما...

         ماه امشب خیلی قشنگه...

                                       خیلی...

                  وَ این یعنی ساده میتونم حسّت کنم...

چه خوش روزی بُوَد روز جدایی

اگر با وی نباشد بی وفایی

اگر چه تلخ باشد فُرقَتِ یار

در او شیرین بُوَد امّیدِ دیدار

خوش است اندوه تنهایی کشیدن

اگر باشد امیدِ باز دیدن

چه باشد گر خورم صد سال تیمار

چو بینم دوست را یک روز دیدار

اگر یک روز با دلبر خوری نوش

کنی تیمار صد ساله فراموش

نه ای دل تو کمی از باغبانی

نه مهر تو کم است از گلسِتانی

نبینی باغبان چون گل بکارد

چه مایه غم خورد تا گل برآرَد

به روز و شب بود بی خورد و بی خواب

گَهی پیراید او را گَه دهد آب

گهی از بهر او خوابش رَمیده

گهی از خار او دستش خلیده

به امّید آن همه تیمار بیند

که تا روزی بر او گل بار بیند

نبینی آن که دارد بلبلی را

که از بانگش طرب خیزد دلی را

دهد او را شب و روز آب و دانه

کند او را ز عُود و ساج خانه

بدو باشد همیشه خرم و کَش

بر آن امّید که بانگی کند خُوَش

همیشه تا برآید ماه و خورشید

مرا باشد به وصل یار امّید

مرا در دل درخت مهربانی

به چه ماند؟ به سرو بوستانی

نه شاخش خشک گردد روزِ سرما

نه برگش زرد گردد روزِ گرما

همیشه سبز و نغز و آبدار است

تو پنداری که هر روزش بهار است

تو را در دل درختِ مهربانی

به چه ماند؟ به گلزارِ خزانی

برهنه گشته و بی بار مانده

گل و بر گش برفته, خار مانده

منم چون شاخ تشنه در بهاران

تُویی همچون هوای ابر و باران

نبرّم از تو امّید, ای نگارین

که تا از من نبُرَّد جان شیرین

مرا تا عشق صبر از دل براندَست

بدین امّید جان من بماندست

نسوزد جان من یکباره در تاب

که امّیدت زَنَد گَه گَه بَر او آب

گر امّیدم نماند وایِ جانم

که بی امّید یک ساعت نمانم

...

 بارونُ      

                 باز تنها و دلتنگم

مـآه عـزیـزم ؛

       همیـشہ حـس مـیـڪـُنـم ،

                        زنـدگے ِ بـے تـو ؛

                               مـرگـیـسـت تـدریـجـے  ...

            زنـدگے رﺎ بـے تو نـِمـیخـواهـم...

                                         خـواهـش میـڪـنـم بـاور ڪـُن...

وقتے ڪہ تو نیستے

دُنیـآ چیـزی ڪم دارَد

مثل ِ ڪم داشتَـטּ یڪ وزیـدن ، یڪ وآژه ، یڪ مـآه !! ...

مَـن فڪر می ڪنم دَر غیـآب ِ تـو

هَمہ ی ِ خـانہ های ِ جہاטּ خالیست !

هَمہ ی ِ پَنجـره ها بَستہ است !!

وَقتـے ڪہ تـو نیستـی

مَـن هَـم

تنہا_تریـטּ اتفاق ِ بـے دلیل ِ زمین اَم _!!^!

واقعاً؛

وَقتـے ڪہ تـو نیستـے،

مَـטּ نمـے دانم بَـرایِ گُـم و گـور شُـدَن (!)

بـه ڪدام جـانب جہاטּ بِگُـریزَم . . .

امشبـــــ بہ یاد تڪ تڪ ِِِِِِِِِِ شبہا دلـم گرفتــــ      ☾

در اضطرابـــــ ڪہنـﮧ ـے _غمہا ، دلـم گرفتــــ

انگار بغضـــ تازه اـے از نو شڪستـــــ

در التہابــــِ خیس ِ ورق ها ، دلـم گرفتــــ

در انتظارم ڪہ بگیـرم خبر ز تــــــو ...

در آتش ِ گرفتہ سراپا ، دلـم گرفتــــ

متروڪـﮧ نیستــــ خلوتِ سرد دلـم ولیــــ

از ارتبـاطــــِ مردم ِدنیـا ، دلـــم گرفتــــ

یک رد ِ پا ڪہ سہم ِ من از بے نشانے استـــــ

از رد ِخون ڪہ مانده بہ هر جا ، دلـم گرفتــــ

اینـجا منـــم و خاطره هاییـــ تمام تلخـــــ

اقـرار میکنـم درآمدمــــ ز پا ، دلـم گرفتـــــ

نہ اینڪہ فڪر ڪنے دل از تو ڪنده امــــ

یا اینڪہ از محال تمنـا ، دلـم گرفتـــــ

از لحظـﮧ اـے ڪﮧ هر دو نگاهمـــ اسیر شُــــد

در امتـداد هیـچ ِ قدمـــ ها ، دلـم گرفتـــــ

از اینڪہ باز تـو نیستے ڪنـار مَنــــ

از اینڪہ باز خستـﮧ و تَََََََََََََنہام ، دلـم گرفتــــ

تڪرار مے ڪنمـــ این سطرهاـے ڪہنہ را

تڪرار مے ڪنمـــــ خدایـا ، دلـــم گرفتـــــ

گره زدم ،

و بہ سوـےِِِ آسمان فرستادم...

من مطمئنم

               خدا ؛

                     تو را ،

                         براـےِِ دلم نگہ ميدارد ..

     Hᗩൻᘍᗪ    

 اَز یِـڪ روز،

     از یِـڪ جــآ،

       اَز یِـڪ نَفــَـــر،

               بـہ بـَـعـد...!

                  دیگَـر هـیچ چیـز مِثـلِــ قَبـل نیستــ!

                   نـہ روزهآ، نـہ رنگ هآ،نـہ خیـآبـآטּ هآ

                    همـہ چیـز مـﮯ شـود:

                                          دلــــتــنـــگـﮯ..._!!^!

.

.

.