پنجره

تا نهایت صبح

تاریکی ها را می بلعم

و خورشید را به مبارزه می طلبم

دلم در جایی گیر است

دستم هیچ

و هیچستان زمینم نگاره ای به ارمغان نمی آورد

ببار ای باران بر خشک دشت قلبم...

تو را کم دارم...

پی نوشت:

1. سلام

2. در روزهایی که پوچ تر از پوچم نگاهت مرا در آغوش میگیرد...

و آغوشت

امنیت سفر را برایم به سوغات می آورد

...

از من جدا مشو

که تو ام نور دیده ای

آرام جان و مونس قلب رمیده ای...

از دامن تو دست ندارند عاشقان

پیراهن صبوری ایشان دریده ای...

پی نوشت:

1- سلام

2- آرامش این روزهایم در گرو قلب مهربانیست که عشق را در زندگی برایم ساخت

3- ...

و

ردیف ها از سر ناردیفی با یکدیگر می آمیزند...

و پارادکسی تمام عیار شکل می گیرد

و اینک ثابت

ایستاده

در تلاطم آخرین دالان

شاید

این بار

چرخنده ها

بچرخانند زمین ساکن را .... !

همچون مردابی بر سرابی

دگر نه این هوا آن هواست و نه از باران نگاهی بر جا

عاشقانه ها را خوانده ام

نوشته ام

و خیس در کوچه تاریک شب

.

.

.

.

.

ایستاده ام...

نکند سکوت بیدار شود!!!!!!

ابر

ابر و باز هم ابر

قطره

قطره

و باز قطره های باران

بگو

ای آسمان

از کجا

از که

دلت گرفته؟