نباید مست را در حال ِ مستــــــی . . .
دست ِ قاضـــــــــی داد !
نباید بی تفاوت !
چتر ماتـــــــــــــــــم را . . .
به دست ِ خیــــــــــــــــس باران داد !
کبوترها که جز پرواز، آزادی نمی خواهند !
نباید در حصار میـــــــــــــله ها،
با دانه ی گنــــــدم . . . به او تعلیم مانـــــــــــدن داد!
خوب است که مردگان بعد از مرگ به جهان بر نمی گردند ، زیرا حتی اگر بر
می گشتند هم ، نه جهان دیگر آنها را می خواست و نه آنها جهان را.
حتی اگر یک روز هم مرده باشی ، زندگی از یادت خواهد رفت . از مرگ کهبرگردی با عالم و آدم غریبه ای. نه تو دیگران را می شناسی و نه دیگران ،
دیگر تو را.
هر سفر نوعی مرگ است ، گسستن و کندن.و آن هنگام که بر می گردی ، آن هنگام که ناگ
زیری دوباره گره بزنی ، دوباره متصل کنی ، دوباره بهم بچسپانی ، دوباره
برقرار کنی ، هزار اتفاق پاره و هزار ماجرای گسسته را ، گویی که درد
زادنی هزار باره را می آزمایی.
زیرا که سفر ، طعم بی تعلقی مرگ و یله گی نبودن را به تو چشانیدهاست.
و حضَر، بندِ بودن است و حصرِ زیستن.نیز جایی ست ، جایی میانه بودن و نبودن ، جایی که نه مرگ است و نه
زندگی ...
زیرا که سفر ، طعم بی تعلقی مرگ و یله گی نبودن را به تو چشانیده
است.
و حضَر، بندِ بودن است و حصرِ زیستن.نیز جایی ست ، جایی میانه بودن و نبودن ، جایی که نه مرگ است و نه
زندگی ...
نیز جایی ست ، جایی میانه بودن و نبودن ، جایی که نه مرگ است و نه
زندگی ...
اگرچه تنها هنرِ من، گریاندنِ تو ست؛ ولی به خدا قسم که جز خندیدنات
آرزویی نداشتم.
زندهگی ست.
چه سیاهبختاند آنان که به نیّتِ خیر، همواره در معرضِ اتهاماند!و چه نگونبختاند آنان که با همهی صداقتها، همیشه متهم به دروغ
میشوند!
چرا کارِ جهان درست نیست؟
و چرا این جورچین، جور، چیده نمیشود؟
تلاش نکن که بیش از اندازه مهربان باشی؛ چرا که مهربانیی بسیار، خود،
اعترافِ به نامهربانی ست.
چه قدر میکوشی تا عاشق باشی؟ که عشقِ زیاد، خود، گواهِ نفرت است.همان باش که هستی؛ چون تو را همانگونه که هستی دوست میدارم.
با عشق، خفهام نکن!
چندان چون کودکی که در آغوشِ فشردهی مادر، جان خواهد داد، نفسم از
این همه علاقه، خواهد گرفت.
بگذار این کودکِ نوپا، در کوچههای خطر، بازی کند!بگذار این نهالِ نورس، در تندبادِ حوادث، پا بگیرد!
بگذار عاطفه، در خلوتی که دست میدهد، هوایی تازه کند!
این همه به پوستِ عشق بخیه زدن، جز زخمِ مزمنِ نفرت نخواهد داشت.
دنیای من، دنیای آنسوی آینه است که عناصر، عکسِ حقیقتِ خویشاند.
در آن دنیا، برای خنداندنِ تو، باید گریست و برای بودنِ تو، باید رفت.
در آن دنیای معکوس؛ اگرچه تنها هنرِ من، گریاندنِ تو ست؛ ولی به خدا
قسم که جز خندیدنات آرزویی نیست.
.ما زاده شده ایم تا شکوه و بزرگی خداوندی را که در درونمان است،آشکار سازیم و این امر،همه ی انسانها را در بر میگیرد.نلسون ماندلا
درخت زيباي ما ديرتر از همه درختان برگهايش سبز مي شوند و همه با هم و تقريبا بطور همزمان رشد مي كنند ؛
سرتاسر تابستان و اوايل پاييز سبز و باطراوتند ،
همه با هم زرد مي شوند و همچنان با قوت با شاخه هايشان چسبيده اند ؛
با اولين برف زمستاني دسته جمعي از شاخه ها جدا شده و روي زمين مي ريزند ؛
يك برگ ريزان واقعي و زيبا ؛
وسپس فراقت و خواب زمستاني ؛
چه همبستگي دلنشيني ،
و چه خواب لذت بخشي .
مرگ نخواهد توانست عشق ما را بكشد ،
مرگ پايان عشق ما نخواهد بود ،
هنوز هم گرماي عشق ات را احساس مي كنم ،
مرگ را باور نخواهم كرد ،
كسي چه مي داند چه وقت
يك روز من نيز سوار بر اسب تند پاي مرگ
به ديدارت خواهم آمد ،
آن روز به تو خواهم گفت
مرگ را باور ندارم .
(حميرا )
گاهي چه زود دير مي شود
دوست شادترين لبخند و گرم ترين قطره اشك را براي مان هموار مي سازد ؛
و سخت ترين و دردناك ترين رخداد فقدان دوست است ، از دست دادن دوست غمي جانكاه است ، بخصوص كه اين دوست شريك زندگي ات باشد !
بهتر است بیاموزیم که با «خود» شکیبا باشیم تا به نبرد با «خود» بپردازیم.
اگر انسان ها یاد گرفته بودند پستیِ طبیعت خود را ببینند، جای امیدواری
بود که به این شیوه، قادر به درک بهترِ همنوعان خود شوند و دوست شان
داشته باشند.
مثبتی برای درک طرف مقابل داشته باشد. زیرا انسان ها به آسانی،
گرایش به انتقالِ نگرانی و خشونت که طبیعت خود آنان را آزار می
دهند_ بر همنوعان خود دارند.
