Czy ktoś mnie jeszcze pamięta

Witajcie moi mili. Tak wiem blog porośnięty  mchem a wiatr w rozbitych szybach świszcze. Ptaki gniazdo pod sklepieniem uwily a leśne zwierzęta zamieszkały w sypialni. Tak teraz mój blog wygląda.... w sumie to nawet pięknie tak wygląda, taki stary, zapuszczony, bez prądu że świecą na stole. 

Przyznam że wróciłam tu dziś dzięki jednej z blogerek, ale to historia na później i z komputera a nie z telefonu.

Zostawię wam tylko kilka zdjęć  (dla niektórych zapewne niespodzianka kilka faktów rodzinnych bedzie) 

Ściskam wszystkich ciepło 

wracam

(Nie)idealna matka, (nie)idealnych dzieci, (nie)idealna żona (nie)idealnego męża (nie)idealna blogerka w (nie)idealnym wirtualnym świecie. (Nie)idealna ja, będę pisać o moim idealnym życiu. O idealnej córce z dodatkowym chromosomem o drugiej młodszej, która swoją energią roznosi wszystko w pył, o synku kruszynce, który rośnie w zastraszającym tępie i nie wiem kiedy a już rok skończył. Napiszę czasami o moim mężu, mimo, że on raczej wolałby chować się gdzieś w cieniu, napiszę o idealnym życiu gdzie i krzyki i złości są czasami. Będę pisac do was, ale dla siebie. Chyba nadszedł ten czas, że to co siedzi we mnie musi wreszcie zobaczyć swiatło dnia
Zmienić planowałam stronę, miała powstać zupełnie nowa, ale jak to w życiu czyli wiadomo różnie to bywa, tak więć zostaję jeszczę chwilę tu ale już z nowym pomysłem na to jak ma moje pisanie wyglądać.
Nie obiecuję zaglądać tu regularnie, nie obiecuję zachwytów, będzie zwyczajnie idealnie a może (nie)idealnie.
Ściskam wszystkich, którzy tu jeszcze zaglądają a i tych którzy przestali też ściskam, bo do mnie to cierpliwość trzeba miec anielską.

przychodzą do mnie czasami takie dni ....

Przychodzą do mnie czasami takie dni,
 że mam ochotę z krzykiem uciekać, schować się i przez chwilę nie być. Czasami chciałabym uciec... uciec od problemów, uciec o mamoo niecichnącego, uciec od tak zwanych znajomych, uciec od wiadomości ze świata: od porzuconych dzieci, od zagrożenia wojną... po prostu uciec.

Moje nie....bycie

Jestem, mimo, że mnie nie ma. Jestem z dziećmi, to teraz zajmuje mi cały czas. Nie ma mnie z wami, nie ma mnie na waszych blogach. Przepraszam.

A to było tak ...

Od zawsze, ale to od zawsze (czyli od jakichś sześciu lat chyba) chciałam się nauczyć robić na szydełku. Na chęciach się jednak bez przerwy kończyło. Za każdym razem gdy lecieliśmy do Polski miałam ambitny plan nauczyć się szydełkować od mamy.... no i nic z tego

A świerszcz w kominie cyka....

 

Przyszła, jak zawsze w kaloszach i z wielkim szarym parasolem. Zostawiła mi w przedpokoju mokre ślady. Za nią wtargną do domu brązowy liść niesiony silnym podmuchem wiatru. Spływa strugami deszczu z szyb, gra świerszczem w kominie.

Blogerzy dla Olka

Trzy aniołki i dwa psotne diabełki ;)

 

Wracam tak małymi kroczkami to moich wytworków.  Ostatnio powstały trzy aniołki laleczki do podusi. Nawet nie wiecie jak ja się ucieszyłam siadając znowu do maszyny.

W biegu dzień mi mija

Dzień z nocą się zlewa, karmienie, pieluszki, spacerki. Dwie pannice uwagi potrzebują tyle co zwykle a dzień tak szybko się kończy. Dopiero słońce wstało a już zachodzi, dopiero był poniedziałek i znowu jest piątek.

Kochanie... mamy syna

Nie jestem mamą od dzisiaj, nie jestem nią też od roku. Jestem mama od dziesięciu lat a nie podejrzewałam siebie o te wszystkie emocje.

Wiosennie i domowo oraz wyniki candy ...

Witam wszystkich serdecznie i przepraszam za drobne opóźnienie w losowaniu. Dzieci mają ferie czyli czas mocno w biegu ;)