ماجرای نامه نویسی من به خاله و پسر خاله ام در آبادان .
ادامه نوشته
کلاس چهارم دبستان بودم . زمان نامه نگاری و تلگراف بود . اغلب نامه ها پدرم بلند بلند می خواند و ما گوش می گرفتیم . من هم خیلی کیف نوشتن نامه داشتم . دلم می خواست بهانه ای دست بده تا دست به قلم بشوم . از بس که جمله های تکراری شنیده بودم ...همه را حفظ شده بودم .
همه ی این نامه برای بکار بردن یک کلمه ای بود که مدتها شنیده بودم ....ولی معنی اش را نمی دانستم . بنظرم خیلی قلمه سلمبه بود . با نزدیک شدن و رسیدن فصل بهار ....و کارت تبریک و عید مبارکی فرصت خوبی بود که من نامه ام را در نامه های پدر بگذارم و به مقصد آبادان برای خاله و پسر خاله ام بفرستم .
بلاخره فرصتی پیدا شد و دست به قلم شدم . چون اولین نامه ام بود ، دلم نمی خواست همه آنرا بخوانند . خجالت می کشیدم که ایرادی داشته باشد....حتی برادر بزرگترم هم که همه ی اسرار زندگیم را با او در میان میگذاشتم از خواندن نامه ام محروم کردم .
ولی وسوسه ی به رخ کشیدن شاهکار و دست به قلم شدنم باعث شد تا برای برادر بزرگترم بخوانم . نامه را چنین آغاز کرده بودم .
خدمت خاله و پسر خاله عزیز و مهربانم . پس از عرض سلام و سلامتی شما از خداوند باری تعالی میخواهیم تا هر چه زودتر دیدارها تازه گردد ....اینجا هم ملالی نیست جز دوری شماها ......که ان هم امیدواریم بزودی زود میسر گردد...پسر خاله و خاله ی مهربان تسلیت عرض نموده و امیدوارم در عید سعید باستانی خوب و خوش و سلامت....به همین جا که رسیدم برادرم گفت : چرا تسلیت ؟ ...گفتم مگه تسلیت چه معنی میده ؟ گفت آدمها موقع مرگ و میر به هم دیگه میگن .....زیاد به حرفش اهمیت ندادم ....گفتم شاید حسودیش شده که این کلمه قلمبه سلمبه را بکار برده ام .....
نامه های نوشته شده در طاقچه گذاشته بود . قبل از اینکه پدرم نامه ها را در پاکت بگذارد و سر ان را ببندد.....نامه من را بلند بلند برای دیگران خواند ....من در دلم قند اب می کردم ...می گفتم همین الان است که پدر بنای به به و چه چه می گذارد . تعریف و تمجیدم می کند . یرادران بزرگتر و کوچکتر همراه خواهر و مادرم سراسر به نامه من گوش می گرفتند . در دلم برای برادرم غلامرضا که فکر می کردم به حسادت ایرادم گرفته ...دل می سوزاندم .....در عالم خوش و شادابی بودم که ناگهان همه چیز بر سرم آوار شد .... پدرم تا به کلمه « تسلیت » رسید منفجر شد و گفت چرا تسلیت ؟ با غرغر پدر و ملامت دیگران و حتی مادرم... من یک پا داشتم دو پا قرض کردم و فرار را بر قرار ترجیح دادم .....بعد ها که اب از اسیاب افتاد ......بار ها پدرم گفت : خدا را شکر که نامه را خواندیم ....وگرنه آنها فکر می کردند برای خاله اشان اتفاقی افتاده.....و با ایل و تبار از آبادان به اینجا می امدند ......
من بعد از این ماجرا ....بیشترین ناراحتیم برادرم غلامرضا بود...که دائم به رخم بکشه و بگوید ......کلمه ای که بلد نیستی ننویس ....هی سر به سرم بگذاره و ملامتم کنه ....اما بر عکس همه ی این فکرها ....حرفی که او در ان سن و سالها زد با عث شد تا من با نوشتن قهر نکنم و قلم را هیچگاه زمین نگذارم : این حرف او من را رشد داد : او گفت : آدم تا اشتباه نکنه چیزی یاد نمی گیره .
+ نوشته شده در چهارشنبه نهم مرداد ۱۳۹۲ ساعت 20:7 توسط محمد
|
تا نزد خود بزرگ کنند . شاید جای خالی گمشده اش را پر می کرد ....وقتی از تلویزیون خبر خودکشی (انکه ) را میدیدیم ....دخترم گفت دوهفته پیش انکه و همسرش با دختر ۸ ماه اشان را در مغازه ای دیده است که در حال خرید بودند ، او در شهری ۲۵ کیلومتری هانوفر با تصادم قطاری ، این چنین به حیات خود خاتمه داد . یادش گرامی باد . 
وقتی س
ه فیلم از فیلمهای داریوش مهرجوئی را از نظر می گذارنم می بینم هر سه فیلم چقدر وجه اشتراک دارند !! 
بدبینانه مرد به زن همراه با تهمت و افترا ..... تلاش زن در خنثی کردن این سوءظن و برنتابیدن از آن تهمت های ناروا .....و در نهایت و پایان.....
شاه در همین شرکت نزد آمریکایی ها از شاگردی به استادی رسیده بودند .......
ن/ شفیق شهریاری/ سیدمحمدعلی ریاضی/ سید ضیاء الدین بلادی/ سیدمحمدحسن نبوی 
هر و همکار آقای نبوی برایمان تعریف کرد : 
استاد و معلم پدرم در دبیرستان سعادت بود . او ................................................................
این عکس های هنری از سهیلا است . من نهایتاً از او تشکر می کنم که این عکسهای هنرمندانه را بموقع برایم ایمیل کرده است . حالا همه می توانند از زاویه دید دوربین ایشان ، بهار امسال ما را ببینند .....قندیلها مصداقی از شعر زمستان اخوان ثالث است :
اشتباه نگیرید ! آن وقتها تلفن همراه وجود خارجی نداشت . این تلفن نیست که من گوش می گیرم . رادیوی ترانزیستوری همراه و همدم همیشگی من بود که اخبار لحظه به لحظه رویدادهای انقلاب را گوش می گرفتم . در اینجا فکر کنم سخن رانی مصطفی چمران بود که به تازگی از لبنان آمده و داشت سخن می گفت . 
شده بود .
......گفتم این عکسها را برای یادگاری می گیرم . 
. یکی از تذکرهای پزشکها 
.منتها نه به شیوه ماشین و مدرن ، بلکه به ابتدایی ترین و سنتی ترین شیوه موجود ...آنطرف کمی دورتر حوضچه هایی بودند که آدمهایی ، مرد و یازن (اصولا در هند همه ی کارها از سخت ترین تا آسان ترین کارها مرد و زن باهم کار می کنند) مشغول به شستشو هستند . در آنجا سنگهایی گذاشته شده بود که لباسها را بعد از مشت مال و یا پا مالیدن به شدت به ان میزدند . من از دوران کودکی خود خوب به یاد دارم که یک نمونه از این سنگها در خانه داشتیم و مادرم بعد از شستشو لباسها را به همین شیوه به سنگ سخت مرمری می کوبید . 
شخصی هست که بنای یاد بود آزادی را در میدان آزادی تهران طراحی و مهندسی کرده است . بعد از تحویل کفشها ، به ساختمان شیشه ای معبد وارد شدیم . قبل از آن تذکر داده شد که کسی حق فیلمبرداری ندارد و تنها با سکوت هر نفر با خدای خود در ان مکان به راز و نیایش درونی بپردازد . در انجا صندلی های زیادی گذاشته بود و افراد گروه گروه بر روی ان نشسته و سکوتی کامل بر قرار بود . در جلو صحن تنها قالی زیبایی با میز خطابه ای و میکروفن وجود داشت . افراد خدمت گذاز و راهنمائی کننده نیز چه آقا و یا خانم شیک ترین لباسها پوشیده بودند و معلوم بود که اصولا در آنجا کار رسمی و حقوق بگیر هستند و جالب تر اینکه اغلب انها به چند زبان و از جمله فارسی حرف میزدند . می گفتند آمار بازدید کننده ها در سال به چندین میلیون نفر می رسد و بعدها که بیرون آمدیم معنای حرکت مسئولی که ورود افراد را در کامپیوتر کوچک دستی اش وارد می کرد برایم بیشتر مشخص شد . 
مقدمه : قبل از هر چیز تشکر فراوان از میزبان بسیار بسیار مهربان و عزیزمان « همسفر هلند » که به معنی واقعی سنگ تمام گذاشتند . گر چه ما دو هفته بیشتر آنجا نبودیم ولی راهنمایی ها ، و اطلاعات وسیع ایشان باعث گردید تا ما بیشتر از دو هفته ماندگاریمان جامعه ی هند را بشناسیم . 
