(◡‿◡✿) دلنوشته های یه فرشته(◡‿◡✿)

 به نام بغض…

عشق گم شده من …

نبودن هایی هست که هیچ بودنی جبرانشان نمیکند،وآدمهائی که هرگز

 تکرارنمی شوند…

وتو آنگونه ای…

فقط همین…

 طوری که

 حتی خودت هم

 از این عشق بویی نبری ..!

یادم باشد که :

 آنها که دوستشان می دارم

 می توانند دوستم نداشته باشند .

همیشه آنکه می رود ...

 کمی از ما را با خود می برد ...!

شکـــ نکـــــن !

آیــ●ــنده اے خوـاهــم ساختــــ کــه

گذشتـــه ام جلویش زآنــو بـــزند !

قـــرآر نیستــــ مـــن هـــم دلِ کَسِ دیگـــری را بسوزانـَــم !

برعکـــس کســے را کــه وارد زندگـــیم میشود

آنقـــــدر خــــوشـــبـ ♥ــتـــــ میکنــم کـــه

بـــه هر روزے کـــه جاے " او " نیستــــے

من خوبـــــــم..!

عاشق نیستم..

فقط گاهـــی به یادش که می افتم،

دلم تنگــــ میشود…

این که عــــشق نیست…

هســــــــت…؟

به اندازه زیبایی درختان پر شکوفه....

   ....دوستت دارم!

           ....قسم به حقیقت دنیا....

                 قسم به راز گل سرخ

                     قسم به زیبایی بنفشه ها

                         قسم به تنهایی هام

                              دوستت دارم!!!

کنج گلویم قبرستانی است پرازاحساسهایی که زنده بگورشده اند،

فقط همین…

به یک جایی از زندگی که رسیدی 

 میفهمی که: همیشه یک ذره حقیقت پشت هر"فقط یه شوخی بود"

 هست. 

 یک کم کنجکاوی پشت "همین طوری پرسیدم" هست.

قدری احساسات پشت "به  "به من چه اصلا" هست. 

مقداری خرد پشت "چه میدونم" هست.

و اندکی درد پشت "اشکالی نداره" هست. 

خیلی سخته

بــه بــازی میـــــگیــــری ..!

مــــــی گـــــوینــــد تـــرفنــدهـــایت ، شـــیطنـــت هــــایت ..

و دروغ هایـــت را نمــــی فهمــــم ..

مــــــی گویند ســــاده ام ..!

اما مــــــــن فـــــقــــــط دوســـتـــــت دارم ...

همیـــــــــن!

و آنــــها ایــــن را نمـــــــیفــــهمنــــد ...!!

نه در آغوشت گرفته ام ...

نه تو را بوسیده ام ...

نه حتی موهایت را نوازش کرده ام ...

اما ... ببین

چگونه برایت عاشقانه می نویسم ...

   من به جرم باوفایی این چنین تنها شدم ، 

چون ندارم همدمی بازیچه ی دلها شدم .

من عاشق آن دیده چشمان سیاهم

 بیهوده چه گویم که پریشان نگاهم

 گر مستی چشمان سیاه تو گناه است

 من طالب آن مستی و خواهان گناهم...

در دلم یک چیزی است

مثل یک بیشه نور

مثل خواب دم صبح

آن چنان بی تابم

که دلم میخواهد

بروم تا ته دشت

بدوم تا سر کوه

دورها آوایی است

که مرا میخواند

"سهراب سپهری "

من اگــــــرعاشقانـــــه می نویســــم 

نمـی دانـَم…

آلزایـمر بودی یا عـشق؟!

از روزی کـه مُبتلایَت شُدم

خـودم را

از یـاد بردم…

 برین ادامه مطلب