?Who is the third who walks always beside you
When I count, there are only you and I together
But when I look ahead up the white road
...There is always another one walking beside you
T.S.ELIOT
نالـﮧ کــردم،
نالـﮧ کردﮮ؛
چـﮧ گـران استــــ . چـﮧ گــران استـــــ !
غافـلیــــم؛
تـن عـریان چـﮧ ارزان اسـتــــــ ،
دروغ و فـریـبــــــ چـﮧ ارزانـتــر،
قلـبـــــ ـهــا، چـﮧ ارزان شــده اسـتــــــ
زن، چـﮧ بـی ارزش . . .
یکے؟ دوتا؟ هـرچنـد کـﮧ بخـواهے
شرافـت، اصـالت، تـوجـﮧ، محبـتــــ ، عشـقــــ ـو . . .
میـخواهـم چنــد؟
کسے آنـ ـطـرفتـر داد میـزند:
" خانم تعطـیل، جنسـها فروختـﮧ شـد. "
خـوبــــ میـ گفـت عزیـزﮮ:
کـﮧ چـﮧ تخفـیـفــــ بزرگے خـورده اسـتــــ قـیمـتــــــ هـر انســان !
+ سمیـرا محمــدی
پـرشــور پـر شــراره پنـجاه سال دیگـر
عاشـق ـتر از همـاره پنـجاه سـال دیگـر
در گنـجـﮧ میـ گـذارم دل را کـﮧ نـو بمــانـد
تا لحظــﮧ قــرار پنـجاه سـال دیگــر
از شیـکـــ پـوش امــروز، مـانـده اسـتــــ پیـرمـــردﮮ
بـا یکـــ لبـاس پـاره پنـجاه سـال دیگـر
مــن حـدس یکـــ منجـم با ســوﮮ چشــم امــروز
تـو کشـفـــ یکــــ ستـاره پنـجاه سـال دیگـر
کافـور و سـدر مـرغـوبــــ در حـد پنـج بسـتـﮧ
چلـوار یکـــ قـواره پنـجاه سـال دیگـر
پنـجاه رفـتــــ و حالا هـمـ سـن مرگـم امـا
میـ خواهمـتــــ دوباره پنـجاه سـال دیگـر
هـر روز کـه میـگذرد
تـکه تـکهام میـکند
می نـشینم
تـکههـای خـودم را جمع میکنم
کنـار هـم می چیـنم
می بیـنم تـکه ای گـم شده
هر روز که می گذرد
سبـکتـر می شوم
زمانـی اگر
تـکههای گــم شدهـ را پـیدا کردی
کنـار هم بـچین
او بـاید مــن باشم!
+ شهاب مقربـین
همیشه یه صدایی رو میشنوی،
که آروم آروم بهت میگه:
« این کار درسته و اون کار درست نیس! »
نه معلّم،
نه بابا ننه،
نه کیشیش،
نه رفیق و نه هیچ آدم باکلّهی دیگهیی،
نمیتونه بِهِت بگه چه کاری درسته و چه کاری غلط!
فقط به اون صدا،
فقط به اون صدا گوش بده!
+ شل سیلـور استـاین
میـگفتــــــ : شاعــــر!
آخر زمانی روح تو وسعتی بی پایان داشت، بر وسعت روح تو چه گذشت ؟!
فریاد زدم :
خاموش!
با من دیگر از وسعت روح حرف مزن .
همه عمر هر چه دیدم تنگ نظری دیدم
هر چه تنگ نظری دیدم در وسعت روح خود گم کردم
آنقدر گم کردم تا وسعت روحم پر شد
پر شد از یک مشت تنگ نظری های گم شده ! . . .
+ کـارو
شاعر از کوچه ی مهتاب گذشت
نور مهتاب ندید
شوق دیدار نداشت
گل یاد هیچ کس در دل او رنگ نباخت
بوی نا از همه جا می آمد
باغ یادش پژمرد
آب جویش خشکید
و نگاهش افسرد
چونکه دلدار ندید
آسمانش خاموش
شب پر از زوزه ی گرگ
ماه زندانی آن ابر پلید
وشبآهنگ چه غمگین میخواند
شاعر از کوچه ی مهتاب گذشت
بر سر کوچه ی حسرت که خیابان شده بود
چه دل آزرده رمید چه غریبانه گسست
و چه دلتنگ
به تماشای شکست شب بی تاب نشست
که دگر صبح نداشت
و چه بی حاصل مرد
شاعر از کوچه ی مهتاب گذشت
میل گفتار نداشت
لیک شعری نسرود
و چه خاموش از آن کوچه ی بیرنگ گذشت . . .
می نویسـی و پاکـ می کنـی خاطراتتــــ را
اما از تارو پـود وجـودت پاکـــ نمـی شـود.
آرزوی روز هایی که گذشت را نداشتی اما دیدی برایت خاطره شد؟!
دیدی در تمام صفحه های دفتر خاطراتت تو خوبی کردی و بدی جوابت دادند؟!
خوبی هایت بدون پاک کن ، پاک شده و بدی هایشان پر رنگ تر...
انقدر خوبی کردی... انقدر مهر و محبتت را به حراج گذاشتی که دیگر برایشان مفت هم گران شده...
کاش کم فروشی می کردی .
کاش لا به لای خوبی هایت کمی بدی می فروختی!!
کاش عشقت را با خیانت تزیین می کردی و گران می فروختی.
اما چه سود!؟
باز هم خیانت تزیین شده با عشق را برایت هدیه می آورند و باز هم تو می مانی و کوهی از هدیه های باز شده!
تو می مانی و اشک هایی روی دفتر خاطراتت می چکد و لکه هایی سیاه.
لکه هایی که روزی کلمه عشق بود.
و آن وقت است که می فهمی اگر عشق بود سیاه نمی شد . . .
در سيـنــہ اتــــ حضـــور مــرا جـا كـن آيـنــــہ
مـي بينمـتـــــــــ ، تــو نيـز تماشــــا كـن آيـنــــہ
از ازدحـــام چشــــم تماشـــاگــران نتـــــــــرس
جـايے بــراي ديــــدن مـــن بــاز كـــــن آينــــہ
گاهـے دروغ مصلـحتـــي عيـن راستــــي است
با چهــره هاے زشـتـــــــ مــــــدارا كـن آينــــہ
ســــــردے، چنـان كه آه بـدل شـود بـہ اشكـــــ
تـا وارهــي ز سـردے خـود، «هــا» كن آينــــہ
سنگــم مـن و رهـايي ام از خويـش مرگ توستـــ
از ايـن «مســن رهـا شــده» پـروا كــن آينــــہ
کـــور بـاش بـانــو . . .
نگــاه کـﮧ میکنـی میـگوینـد :
نــخ داد!
عبـــــوس بـاش بـانــو . . .
لبـخنــد کـﮧ میـزنـی میگـوینـد :
پـا داد !
لال بـاش بـانــو . . .
حـرفـــ کـﮧ میـزنـی میـگوینــد :
جلــوه فروختــــ !
شاید دست از سرمان برداشتند!
شـــــــــــــــــــــاید . . .
عبـــوس باش بانـــو !
