د) بله که راضی هستم البته تا زمانیکه بتوانم پول مهریه اش را جور کنم !

                                                                               

از پله ها بالا مي رفت , دو ساعتي زود تر از اداره مرخصي گرفته بود ؛  هديه را که خريده بود در دستش بود ,   از خوشحالي مست و مدحوش شده بود به نزديک در ساختمان رسيد ,  در سالگرد ازدواجشان مي خواست همسرش را شگفت زده کند اما از خانه صدايي مي آمد ,  کمي نزديک شد آري صداي

 مي آمد اما نه صداي يک نفر بلکه صداي دو نفر به آهستگي در را باز کرد , صداي قهقه بهار مي آمد اما در کنار خنده او صداي مردي کمي آن را خدشه دار کرده بود .از لاي در نگاه کرد لختي پاي بهار را از پشت ديد که به همراه مردي که ديده نمي شد وارد اتاق خواب شدند و همچنان صداي خنده آنها مي آمد .

بهروز مردي تقريبا بلند بالا , با موهاي روشن  ,  چشم هاي عسلي و باريک , صورت کشيده , بيني قلمي  , دهن متوسط  ,  گوش هاي کوچک ,  ابروهاي کشيده ,   لاغر اندام با انگشت هاي کشيده که به عادت هميشگي موهاي فرش را به سمت بالا شانه کرده بود و در خانه پدرش در خيابان فلاح زندگي مي کرد .

از ازدواج او با بهارسيزده  سالي مي گذشت . بهروز بار اولي که بهار را ديده بود در در ورودي سينما بود . آن روز در سينما بهار فيلم غريبه را مي ديد و بهروز بهار را مي ديد و انگار او دوباره متولد شده و بيشتر از پستان مادر به سيماي زيبا رخي بنام بهار احتياج دارد . بهروز بعد از اتمام فيلم  بدنبال بهار راه افتاد و ثانيه به ثانيه بر آتش وجود بهروز افزوده مي شد وقتي شب بهروز به خانه آمد تا صبح خواب عشق را مي ديد و در عالم خواب و رويا زندگي با بهار را جلوي چشمش تجسم ميکرد  اما هنگامي که به بدن خوش اندام بهار فکر

 مي کرد از خودش بدش مي آمد و با خودش مي گفت اين بار هم  عشق ما از روي هوس است و بحالت ديوانه ها دور اتاق چرخ مي زد  تا خوابش ببرد .

بهروز آن روزها در سال آخر مهندسي عمران دانشگاه تهران درس مي خواند . سر کلاس حواس بهروز به هيچ چيز نيود الا رخ زيباي بهار . اما در اين ميان چيز ديگري هم براي بهروز مبهم بود ,   آن پسر که همراه بهار به سينما آفريقا آمده بود و بهروز آنها را تا تجريش نيز تعقيب کرده بود چه کسي بود ؟ آيا برادرش بود يا .....  ,  فکر کردن به اين موضوع نيز بسيار بهروز  را اذيت مي کرد .

از آن روز مي گذشت اما عشق در وجود بهروز رخنه کرده بود و او را تا مرز جنون پيش برده بود اما براستي چه کسي در کنار بهار ايستاده بود. بهروز که ديگر طاقتش بسر آمده بود به همان محله اي رفت که بهار را تا آنجا تعقيب کرده بود طولي نکشيد که سر و کله يک دختر پيدا شد ؛ درست است او خود بهار بود , اما کمي عصبي ولي اين ديگر چه کسي بود که کنارش بود اين آن پسر قبلي نبود ولي آن خود بهار بود . بهروز مانده بود چه بسر او آمده است . آيا اين دختر که او عاشقش شده بود يک دختر هرزه بود يا سر راهي يا يک دختر که بخاطر جاي خواب هر روز با يکي مي رود .... ديگر مغز بهروز قدرت کشش هچين فرضيه را نداشت  . بهروز با دلي پر و چشماني باراني سرازيري کوچه پس کوچه هار شميران را در مي نورديد ؛ اما اين فکرها لحظه اي او را رها نمي کرد .

اما چه سري در اين عشق وجود داشت که بهروز بجاي اينکه بهار را فراموش کند خودش را فراموش کرده بود . از طرفي فکر زندگي بدون بهار و از طرف ديگر پسر هايي که در کنار بهار ديده بود اورا بحالت رواني ها کرده بود ولي بايد چه مي کرد ؛ راهي که بايد او بر مي گزيد چه راهي بود , چاره اي نبود سيگاري روشن کرد و فکر مي کرد اما به چه ؟؟؟

با خودش مي گفت مي روم به او مي گويم از عشق خودم به او و اينکه چقدر او را دوست دارم و به او مي گويم که من کار مي کنم و تو خانه را نگاه دار ولي اگر آنها برادرانش بودند و او بچه تجريش بود آيا زن من مي شود؟

شلوار جين آبي آسماني خود را که به تازگي خريده بود به همراه پليور سرمه اي , کفش مشکي  و پالتو تيره خود به تن کرد ؛ پياده و سواره بسمت تجريش راه افتاد ؛ او تصميمش را گرفته بود و مي خواست با خود بهار در مورد خودش صحبت کند اما باز هم ترديد داشت . آيا بهار بحرف گوش مي کرد ولي با اين حال او تصميمش را گرفته بود و به راهش ادامه داد به همان محله رسيد , با سيگار کمي خودش را مشغول کرد تا شايد بهار برسد , ساعتي به ظهر مانده بود که ناگهان بهار از کنار بهروز گذشت .

بهروز هل شده بود نمي دانست بايد چکاري انجام بدهد اما جلو رفت سلام کرد ,

   - سلام شما؟

به ه هروز هستم ...

تمام چيز هايي که بهروز در طول راه تمرين کرده بود تا به بهار بگويد از يادش رفت و نمي دانست براي چه به اينجا آمده .

  - بجا نياوردم , با من کاري داشتيد؟

آره ولي ...

بهروز شماره تلفن و تنها چيزي را که از برنامه آماده کرده اش به يادش مانده بود از جيبش در آورد . عرق از پيشاني او مي باريد و سرخ شده بود ؛ با دست لرزان شماره را به بهار داد ؛ اما بهار نگاه سردي به او کرد و رفت . بهروز که ديگر طاغت هيچ چيز را نداشت پالتو خود را در آورد , بروي دوشش انداخت و به راه افتاد . او نمي دانست بايد چه تصميمي بگيرد . همه چيز مانند برق و باد اتفاق افتاد و تمام شد .

هفته اي مي گذشت و بهروز از اتاقش بيرون نيامده بود بجاي اينکه بهار را فراموش کند بيشتر به او فکر مي کرد و گرماي بدن او را در کنارش حس مي نمود اما اين چه عشقي بود که بهروز دچارش شده بود اينطور که مي گذشت بتدريج از زندگي نا اميد مي شد اما دوباره که به بهار فکر مي کرد به آينده اميدوار مي شد . بهروز دوباره تصميم گرفت که به بهار همين پيشنهاد را بدهد .

ريش خود را تراشيد  و دوباره بهترين لباس هايي که ميتوانست بتن کرد و به راه افتاد . اين بار در راه باخود خيلي بيشتر تمرين کرد تا بتواند حرفش را به بهار بزند در همين افکار بود که به سر همان کوچه رسيد . ساعتي گذشت اما از بهار خبري نبود آنروز به بعد از ظهر رسيد اما بهار نيامد . شب هنگام زماني که چشم به سختي جلويش را ميديد بهروز هنوز هم سر حال منتظر آمدن

 معشوقه اش بود . انتظار چندين ساعته به پاين رسيد و بهار آمد .

بهروز سلام کرد ولي بهار با بي اعتنايي او را رها کرد و به راهش ادامه داد ؛ بهروز بدنبال او مي رفت و مي گفت :

نمي دانم شايد درست نباشد اما من شما را دوست دارم ولي نه دوست داشتن معمولي من عاشق شما هستم , باور کنيد من از روي هوس اين حرف را نمي زنم خواهش مي کنم اي شماره را بگيريد و فقط يک بار زنگ بزنيد تا با هم صحبت کنيم , بعد هر چه شما بگوييد . بهار کمي درنگ کرد شماره را ديد ولي شماره با عدد شش شروع مي شد در حالي که اشک حلقه زده در چشمهاي بهروز را ميديد شماره را در دستش مچاله کرد و رفت . بهروز نفسي به راحتي کشيد و انگار دنيا را به نام او کرده باشند خوشحال به خانه برگشت . بهروز به اين فکر مي کرد که وقتي بهار با او تماس گرفت به او چه بگويد که ديگر او را براي هيچ وقت از دست ندهد با اين افکار شب را به صبح رساند .

عقربه هاي ساعت روي يازده ايستاده بود که ناگهان تلفن زنگ زد , بهروز مادرش را کنار زد تا تلفن را خودش بردارد او درست فکر مي کرد پشت تلفن بهار بود . بهروز به بهار گفت شرايط صحبت کردن را ندارد ولي بهار منظور اورا نفهميد ولي با اصرار بهروز قرار شد بعد از ظهر همان روز در پارک ملت همديگر را ملاقات کنند . بهروز ديگر سر از پا نمي شناخت , دنياي او ديگر دنياي بي قهرمان قبل نبود او قهرمان قصه خودش را پيدا کرده بود و بهار , بهار زندگي او شده بود . عقربه ها وحتي ثانيه شمار به مانند اينکه تا بحال به عمر خودش حرکت نکرده است اما با اينکه آن نيمروز بحد يک عمر براي او گذشت ولي فرارسيد بهروز هرچه لباس رنگ روشن داشت به تن کرد و راه افتاد . به نزديک هاي پارک رسيد دختري را ديد با قد متوسط , صورت بيضي مانند , موهايي که از زير روسري و روي پيشانيش خودنمايي مي کرد , چشمهاي مشکي و گيرنده , بيني که داد ميزد که عمل شده , دهاني کوچک , با لباس هاي ست مشکي به تن و  کتاني که بر پاي او گريه مي کرد .؛ آري بهروز درست مي ديد او همان بهار خودش بود که آنجا منتظر او ايستاده بود . بهروز بر سرعت قدمهايش افزود و به بهار رسيد و سلام کرد  وبعد از احوال پرسي بهروز از خودش گفت , از قصه عاشق شدنش , از اينکه بدون بهار زندگي برايش قابل تصور نيست , از اينکه او عشق اول و آخرش خواهد بود و در آخر از بهار در باره آن دو پسر پرسيد و بهار نيز بعد از گفتن از خودش گفت اولي سامان پسر عموي او بوده که قرار بود با بهار ازدواج کند اما چون ويروس ايدز به دلايلي نا معلوم در بدن او بود او را رها کرده و دومي هم همسر خواهر او بهمن بوده که آن روز با هم از خريد به خانه آمده بودند تا بهمن آن را براي بستگانش که در خارج کشور هستند ببرند .

بهروز و بهار آن يک بعد  از ظهر چنان شيفته هم شده بودند که خداحافظي برايشان دشوار شده بود . بهار آدمي که يک بار در عشقش ناکام مانده بود و تشنه محبتي بود که بهروز آن را رايگان و بدون منت در اختيارش قرار ميداد .

بعد از ماجرا چند ماهي بعد بهروز با بهار ازدواج کرد و دو سال بعد آن ها صاحب دختري بنام پريا شدند که هردو عاشق او بودند و پيش خودشان  مي گفتند فقط مرگ مي تواند آن ها را از هم جدا کند . بهروز بعد پايان تحصيلش به کار آزاد روي آورد و زندگي تقريبا مرفهي براي خانواده اش فراهم کرده بود.

تمام اين خاطرات مانند برق و باد از جلوي چشمان بهروز مي گذشت اما او درست ديده بود , آن بهار بود که در آغوش مرد غريبه قهقه مي زد . خواست به خانه برود و هر دوي آنها را در آغوش هم بکشد آما ناگهان به فکر پريا افتاد ؛ آيا پريا دختر بهروز بود يا بهار با هوس راني نفسش او را براي بهروز به ارمغان آورده . بهروز ديگر تاب فکر کردن نداشت مانند ديوانه ها به در و ديوار راه پله مي خورد و پايين مي رفت فکر اينکه پريا دختر او نيست و همسرش به او خيانت کرده مجال حتي درست ديدن را به او نمي داد بي هدف در کوچه ها ماشين را مراند ؛ در يک آن خود را جلوي در اسماعيل جهود ديد در زد و داخل رفت , بي اراده دو بطري وتکا طلب کرد يک نفس بطري ها راسر کشيد و از خانه بيرون آمد . يادش افتاد که قرار بود پريا را از مدرسه به خانه برود با سر و وضع پريشان و در حالي که چشمش به سختي باز مي شد با باز شدن در ماشين از جايش پريد ؛ تمام تن بهروز خيس بود . ديگر پريا را دختر خودش نمي دانست , فکري به سرش زد .

.

به اولين تلفن عمومي که رسيد به خانه زنگ زد درست بود بهار تلفن را برداشت به او گفت که براي پريا مشکلي بوجود آمده و بايد باهم بسراغ او بروند . بعد به سراغ بهار رفت و او را سوار کرد و بسمت جنگل هاي لويزان راه افتادند . بي قراري و موج انتقام و مرگ بهار را براحتي مي شد از چهره بهروز حدس زد .

وقتي بهار علت رفتن به آنجا را از بهروز سوال کرد بهروز با سکوت معني دارش که از هزار بد و بيراه بدتر بود جواب او را داد . در ساعت هاي اوليه شب صداي زوزه گرگ مي آمد و درختان کنار خيابان نيز مي خواستند که آدمي را زنده زنده بخورند و بهروز براه خودش ادامه مي داد . تقريبا به آنجايي که مد نظرش بود رسيد ؛ آرام ماشين راه کنار خيابان ايستاند خودش در ماشين را براي بهار باز کرد ؛ ديگر طاغتش تمام شد چند متر آنطرف تر شروع به گفتن کرد :

بايد از همان اول حدس مي زدم که بچه هاي شمال شهر معني عشق را

نمي فهمند , معني دوست داشتن را نمي فهمند , و لابد به خيانت مي گويند تفريح , مرد غريبه هم مثل شوهرشان مي ماند , بدون هوس راني نمي توانند زندگي کنند , بچه حروم زاده را مانند بچه خودشان دوست دارند  .

در حالي که بهار گريه مي کرد از بهروز مي پرسيد از چه چيز و چه کس سخن مي گويي حرفش تمام نشده بود که سنگي به شدت با پيشانيش بر خورد کرد و او بر زمين خورد ؛ بهروز بسمت ماشين دويد و قفل فرمان را در آورد و با آن هم چند ضربه به بهار کوبيد و بالاي سرش نشست و در حالي که با موهاي آغشته به خون بهار بازي مي کرد ماجراي بعد از ظهر را برايش تعريف کرد و گفت سزاي خيانت کاري مثل تو همين است .

بهار در حالي که به سختي نفس مي کشيد و مي شد عزائيل را بالاي سرش ديد گفت:

او بعد از ظهر به خريد رفته و آنها که در خانه بودند خواهرش  و بهمن بودند که از خارج و بدون هماهنگي آمده بودند تا آنها را غافلگيرکنند  و بهار مرد .

راستی می خوام وبمو گروهی کنم تا چند روز دیگه هرکی خواست عضو

 بشه بهم بگه

عشق چیست                              

سر کلاس درس معلم پرسید:هی بچه ها چه کسی می دونه عشق چیه؟

هیچکس جوابی نداد همه ی کلاس یکباره ساکت شد همه به هم دیگه نگاه می کردند ناگهان لنا یکی از بچه های کلاس آروم سرشو انداخت پایین در حالی که اشک تو چشاش جمع شده بود. لنا 3 روز بود با کسی حرف نزده بود بغل دستیش نیوشا موضوع رو ازش پرسید .بغض لنا ترکید و شروع کرد به گریه کردن معلم اونو دید و

گفت:لنا جان تو جواب بده دخترم عشق چیه؟

لنا با چشمای قرمز پف کرده و با صدای گرفته گفت:عشق؟

دوباره یه نیشخند زدو گفت:عشق... ببینم خانوم معلم شما تابحال کسی رو

دیدی که بهت بگه عشق چیه؟

معلم مکث کردو جواب داد:خب نه ولی الان دارم از تو می پرسم

لنا گفت:بچه ها بذارید یه داستانی رو از عشق براتون تعریف کنم تا عشق رو درک کنید نه معنی شفاهیشو حفظ کنید

و ادامه داد:من شخصی رو دوست داشتم و دارم از وقتی که عاشقش شدم

با خودم عهد بستم که تا وقتی که نفهمیدم از من متنفره بجز اون شخص

دیگه ای رو توی دلم راه ندم برای یه دختر بچه خیلی سخته که به یه چنین

عهدی عمل کنه. گریه های شبانه و دور از چشم بقیه به طوریکه بالشم

خیس می شد اما دوسش داشتم بیشتر از هر چیز و هر کسی حاضر بودم هر کاری براش بکنم هر کاری...

من تا مدتی پیش نمی دونستم که اونم منو دوست داره ولی یه مدت پیش

فهمیدم اون حتی قبل ازینکه من عاشقش بشم عاشقم بوده چه روزای

عشنگی بود sms بازی های شبانه صحبت های یواشکی ما باهم خیلی خوب

بودیم عاشق هم دیگه بودیم از ته قلب همدیگرو دوست داشتیم و هر کاری

برای هم می کردیم من چند بار دستشو گرفتم یعنی اون دست منو گرفت

خیلی گرم بودن عشق یعنی توی سردترین هوا با گرمی وجود یکی گرم

بشی عشق یعنی حاضر باشی همه چیزتو بهخاطرش از دست بدی عشق

یعنی از هر چیزو هز کسی به خاطرش بگذری اون زمان خانواده های ما زیاد

باهم خوب نبودن اما عشق من بهم گفت که دیگه طاقت ندارم و به پدرم

موضوع رو گفت پدرم ازین موضوع خیلی ناراحت شد فکر نمی کرد توی این

مدت بین ما یه چنین احساسی پدید بیاد ولی اومده بود پدرم می خواست

عشق منو بزنه ولی من طاقت نداشتم نمی تونستم ببینم پدرم عشق منو

می زنه رفتم جلوی دست پدرم و گفتم پدر منو بزن اونو ول کن خواهش می

کنم بذار بره بعد بهش اشاره کردم که برو اون گفت لنا نه من نمی تونم بذارم

ه بجای من تورو بزنه من با یه لگد اونو به اونطرف تر پرتاب کردم و گفتم

بخاطر من برو ... و اون رفت و پدرم منرو به رگبار کتک بست عشق یعنی

حاضر باشی هر سختی رو بخاطر راححتیش تحمل کنی.بعد از این موضوع

غشق من رفت ما بهم قول داده بودیم که کسی رو توی زندگیمون راه ندیم

اون رفت و ازون به بعد هیچکس ازش خبری نداشت اون فقط یه نامه برام

فرستاد که توش نوشته شده بود: لنای عزیز همیشه دوست داشتم و دارم

من تا آخرین ثانیه ی عمر به عهدم وفا می کنم منتظرت می مونم شاید ما

توی این دنیا بهم نرسیم ولی بدون عاشقا تو اون دنیا بهم می رسن پس من

زودتر می رمو اونجا منتظرت می مونم خدا نگهدار گلکم مواظب خودت باش

دوستدار تو (ب.ش)

لنا که صورتش از اشک خیس بود نگاهی به معلم کردو گفت: خب خانم معلم

گمان می کنم جوابم واضح بود

معلم هم که به شدت گریه می کرد گفت:آره دخترم می تونی بشینی

لنا به بچه ها نگاه کرد همه داشتن گریه می کردن ناگهان در باز شد و ناظم

مدرسه داخل شدو گفت: پدرو مادر لنا اومدن دنبال لنا برای مراسم ختم یکی

از بستگان

لنا بلند شد و گفت: چه کسی ؟

ناظم جواب داد: نمی دونم یه پسر جوان

دستهای لنا شروع کرد به لرزیدن پاهاش دیگه توان ایستادن نداشت ناگهان روی زمین افتادو دیگه هم بلند نشد

آره لنای قصه ی ما رفته بود رفته بود پیش عشقش ومن مطمئنم اون دوتا توی اون دنیا بهم رسیدن...

لنا همیشه این شعرو تکرار می کرد

خواهی که جهان در کف اقبال تو باشد؟ خواهان کسی باش که خواهان تو باشد

خواهی که جهان در کف اقبال تو باشد؟ آغاز کسی باش که پایان تو باشد

                                            

خانوم اومد خونه دید شوهرش تو رختخواب با زن زیبائی خوابیده.

رنگ از روش پرید و داد زد: "مرتیکه بی‌وجدان. چطور جرات میکنی‌ با زن نجیب و وفادار، و با مادر بچه‌هات یه هم چین کاری بکنی‌. من دارم میرم و دیگه نمی‌خوام ببینمت.

همین الانه طلاقم رو می‌خوام." شوهره با التماس گفت:"عزیزم، فقط یه لحظه اجازه بده توضیح بدم که چی‌ شد و بعد هر کاری خواستی‌ بکن.

" خانومه گریه کنان گفت: "باشه ولی‌ این آخرین حرفیه که به من میزنی."

شوهره گفت:" ببین عزیزم. من داشتم سوار ماشین میشدم که بیام خونه این خانوم جوون ایستاده بود و از من خواست که برسونمش. به نظرم خیلی‌ افسرده و نگران اومد و دلم براش سوخت و قبول کردم.

متوجه شدم که خیلی‌ لاغر و ژولیده است، به خصوص که گفت که مدتهاست که چیزی نخورده. از سر دلرحمی اوردمش خونه و غذای‌ دیشبی که برای تو درست کردم و نخوردی گرم کردم و بهش دادم، که دو لُپّه همه را خورد.

دیدم که خیلی‌ کثیفه و لباسش پاره پوره است. پیشنهاد کردم که یه دوش بگیره، که پذیرفت.

اون پیرهنی که خواهرم هدیه کریسمس بهت داده بود و هیچوقت نپوشیدی که حرص اون را در بیاری بهش دادم.

بعد اون پوتینی که کلی‌ پولش را دادی ولی‌ هیچوقت نپوشیدی چون یکی‌ از همکارات عین اونا داشت را هم دادم بپوشه.

" شوهره یه کم مکث کرد و گفت:" نمی‌دونی چقدر خوشحال شد و چقدر تشکر کرد. بعد همینطور که داشت به طرف در میرفت گفت. میبخشید آقا، چیز دیگه‌ای هست که خانومتون اصلا استفاده نمیکنه؟

دختر کوچولوی صاحبخانه از آقای "کی" پرسید: اگر کوسه‌ها آدم بودند با ماهیهای کوچولو مهربانتر می‌شدند؟ آقای کی گفت: البته! اگر کوسه‌ها آدم بودند٬ توی دریا برای ماهیها جعبه‌های محکمی می‌ساختند و همه جور خوراکی توی آن می گذاشتند. مواظب بودند که همیشه پر آب باشد. هوای بهداشت ماهیهای کوچولو را هم داشتند. برای آنکه هیچوقت دل ماهی کوچولو نگیرد٬ گاه گاه مهمانی‌های بزرگ بر پا میکردند. چون که گوشت ماهی شاد از ماهی دلگیر لذیذتر است!

برای ماهیها مدرسه می‌ساختند و به آنها یاد می‌دادند که چه جوری به طرف دهان کوسه شنا کنند. درس اصلی ماهیها اخلاق بود. به آنها می‌قبولاندند که زیبا ترین و باشکوه ترین کار برای یک ماهی این است که خودش را در نهایت خوشوقتی تقدیم یک کوسه کند. به ماهی کوچولوها یاد می‌دادند که چطور به کوسه‌ها معتقد باشند و چه جوری خود را برای یک آینده زیبا مهیا کنند. آینده‌یی که فقط از راه اطاعت به دست می‌آید.

اگر کوسه‌ها آدم بودند در قلمروشان البته هنر هم وجود داشت. از دندان کوسه تصاویر زیبا و رنگارنگی می کشیدند. ته دریا نمایشنامه به روی صحنه می‌آوردند که در آن ماهی کوچولوهای قهرمان شاد و شنگول به دهان کوسه‌ها شیرجه می‌رفتند. همراه نمایش آهنگهای محسور کننده‌یی هم می‌نواختند که بی‌اختیار ماهیهای کوچولو را به طرف دهان کوسه‌ها می‌کشاند. در آنجا بی تردید مذهبی هم وجود داشت که به ماهیها می‌آموخت «زندگی واقعی در شکم کوسه‌ها آغاز می‌شود.»

شیر نگران معشوق بود و می‏ترسید بوسیله‏ حیوانات دیگر دریده شود.
از دور مواظبش بود…
پس چشم از آهو برنداشت تا یک بار که از دور او را می نگریست،
شیری را دید که به آهو حمله کرد. فوری از جا پرید و جلو آمد.
دید ماده شیری است. چقدر زیبا بود، ...

گردنی مانند مخمل سرخ و بدنی زیبا و طناز داشت.
با خود گفت: حتما گرسنه است. همان جا ایستاد و مجذوب زیبایی ماده شیر شد.
و هرگز ندید و هرگز نفهمید که آهو خورده شد…
نتیجه اخلاقی : هیچ وقت به امید معشوقتون نباشید !! و در دنیا رو سه  چیز حساب نکنید اولی خوشگلی تون دومی معشوقتون و سومی را یادم رفت. اها اینکه تو یاد کسی بمونید وقتی لازمه .

کشور های خارجی قوانیین خودشونو بر اساس

منشور کورش مینویسن و به ما میگنن کشور

 ضد

بشریت واقعا ما به از کجا به کجا رسیدیم

وصیت نامه کوروش کبیر در ادامه مطلب

سلام:

در آغاز، آفريدگار جهان چون به خلقت زن رسيد، ديد مصالح خوب تازه رو (کلا به درد به خور)را در آفرينش مرد به کار برده و ديگر چيزي نمانده است.

خانوم ها به ادامه مطلب نرن/

ترم ۱

(✿◠‿◠)– اصولاً وقتی به آنها بگویید با سه حرف پ – س – ر یک کلمه معنی دار بسازید مخ آنها error میدهد – چون فکر میکنند تنها دانشجوی این مملکت هستند عمراً کسی را تحویل نمیگیرند و تا وقتی که قبل از اسمشان کلمه مهندس و دکتر را به کار نبرید جوابتان را نمی دهند!
پیشنهاد میکنم که در دختران ترم یکی (صفری) به دنبال gf نباشید چون اولاً پا نمیدهند (ودم در ) و ثانیاً اگر حتی یکی از این دختران برای دوستی پا بدهد (یکی در هر ۱۰ میلیون سال) همه به شما به چشم یک همجنس باز نگاه خواهند کرد!

اگه دوس داری بدونی اخر به چی تبدیل میشن برین به ادامه مطلب؟

این مطلبو از وب یه دختر کش رفتم؟

موضوعش هست: یه دختر خووووب....(البته بیشتر بچه مثبت)

 طنزی جالب. چیزی که باید بهش توجه کرد اینه که بعد از خوندن مطلب. ممکن بخندید و یا بهتون بربخوره، بدونید که عمق مطلب بیشتر از اون حسییه که بلافاصله بعد از خوندن این پست بهتون دست میده.

بعد از جنگ جهانی و اشغال فرانسه توسط نیروهای آلمان برخی از مردم آنجا رفتارعجیبی پیدا کرده اند. این عده نام فرزندان خود را هیتلر میگذارند. برخی کار را از این هم فراتر برده و نام آنها را نوکرهیتلر و یا کنیز هیتلر میگذارند. نصف این جماعت هنوز برج ایفل را ندیده اند ولی حتمآ میروند و برلین را بازدید میکنند.

 با اینکه اصلا آلمانی بلد نیستند روزی چند مرتبه رو به برلین به زبان آلمانی دعا میخوانند. آنهایی که که بر اثر تجاوز ارتشیان آلمان به اجدادشان دورگه آلمانی فرانسوی شده اند، یک شال اس اس به کمرشان میبندند تا همه بدانند که اینها از پدر آلمانی و بر اثر تجاوز به دنیا آمده اند و البته به این امر افتخار هم میکنند.

 یک عکس از یک جوان خوشتیب و خوش هیکل را توی خانه اشان قاب کرده اند و میگویند این عکس هیتلر است و به آن احترام میگذارند. هرچقدر هم دیگران عکس واقعی هیتلر را نشانشان میدهند، زیر بار نمیروند و میگویند اصلا هیتلر سبیل نداشته

هروقت این ماجرا را برای آشنایانایرانی مسلمان تعریف میکنم قاه قاه می خندند و میگویند اینها چه آدمهای احمق و نادانی هستند. یا می گویند اینها از یک خر کمتر هستند. دلشان شدید برای حماقت آنها میسوزد و به حالشان تاسف میخورند.

غافل از اینکه خودشان ....

بعد از حمله اعراب و اشغال ایران توسط سربازان عرب مردم ایران رفتارعجیبی پیدا کرده اند. آنها نام فرزندان خود را علی و جعفر میگذارند. برخی کار را از این هم فراتر برده و نام آنها را غلامعلی و یا غلامحسین میگذارند. نصف این جماعت هنوز به شهرهای دیدنی ایران سفر نکرده اند ولی حتمآ  مکه و حرم امام رضا را زیارت میکنند.

با اینکه اصلا عربی بلد نیستند روزی چند مرتبه رو به قبله به زبان عربی دعامیخوانند. آنهائیکه که بر اثر تجاوز اعراب به اجدادشان دورگه عرب-ایرانی شده اند، یک شال سبز به کمرشان میبندند تا همه بدانند که اینها سید هستند و از پدر عرب و بر اثر تجاوز به دنیا آمده اند و البته به سید بودن افتخار هم میکنند.

یک عکس از یک جوان خوش قیافه با چشمهای درشت مژه های بلند مشکی و ابروهای برداشته کمانی را توی خانه شان قاب کرده اند و میگویند این عکس حضرت علی است و به آن احترام میگذارند. هرچقدرهم دیگران عکس واقعی علی را نشانشان میدهند، زیر بار نمیروند و میگویند علی زیبا بود.

.

پی‌اس: پاراگراف آخر هم عمق مطلب نبود. امیدوارم هر کس باخوندن پست خودش به عمقی که میتونه برسه.

آدمک مرگ همین جاست بخند

 دست خطی که تو را عاشق کرد

                                   شوخی کاغذی ماست بخند

 آدمک بچه نشی گریه کنی

                                    کل دنیا سراب است بخند

  آن خدایی که بزرگش داشتی

                                    به خدا مثل تو تنهاست

بخند                                         

يه روز مسوول فروش ، منشی دفتر ، و مدير شرکت برای ناهار به سمت سلف قدم می زدند 

يهو يه چراغ جادو روی زمين پيدا می کنن و روی اون رو مالش ميدن و جن چراغ ظاهر ميشه

جن ميگه: من برای هر کدوم از شما يک آرزو برآورده می کنم

!منشی می پره جلو و ميگه: اول من ، اول من 

 من می خوام که توی باهاماس باشم ، سوار يه قايق بادبانی شيک باشم و هيچ نگرانی و

!غمی از دنيا نداشته باشم

پوووف! منشی ناپديد ميشه

! بعد مسوول فروش می پره جلو و ميگه: حالا من ، حالا من 

 من می خوام توی هاوايی کنار ساحل لم بدم ، يه ماساژور شخصی و يه منبع بی انتهای نوشیدنی ! داشته باشم و تمام عمرم حال کنم

 پوووف! مسوول فروش هم ناپديد ميشه

بعد جن به مدير ميگه: حالا نوبت توئه

!!!مدير ميگه: من می خوام که اون دو تا هر دوشون بعد از ناهار توی شرکت باشن

!نتيجه اخلاقی: هميشه اجازه بده که رئيست اول صحبت کنه

۱- با ماشین میرن به بانک، پارک میکنن، میرن دم دستگاه عابر بانک.

۲- کارت رو داخل دستگاه میذارن.

۳- کد رمز رو میزنن، مبلغ درخواستی رو وارد میکنن.

۴- پول و کارت رو میگیرن و میرن.

دخترا در ادامه مطلب

قضاوت با ترانه های من است.....

که مرده اند در گذشته ام....

که بلنـــــــــــــ د شدند با افتادن من...

مردم اغلب بی انصاف, بی منطق و خود محورند ولی آنان را ببخش...........

اگر مهربان باشی تو را به داشتن انگیزه های پنهانی متهم می کنند ولی مهربان باش.......

اگر شریف و درستکار باشی فریبت می دهند ولی شریف و درستکار باش........

نیکیهای امروزت را فراموش می کنند ولی نیکوکار باش.......

بهترینهای خود را به دنیا ببخش حتی اگر هیچگاه کافی نباشد و در نهایت می بینی که

هر آنچه هست همواره میان تو وخداوند است نه میان تو ومردم.........

                                                                         (کورش کبیر)

    كاش گذشتگان ما حال مارا نبينند مايه تاسف

دوستانی که مخالف این جور مطالب هستن بهتره بجای ناراحت شدن کمی مطالعه کنن تا به واقعیت تاریخ پی ببرن و بفهمن کی بودیم و کی شدیم
و من بهترین منبع رو واسه دوستان کتاب دو قرن سکوت اثر نویسنده گران قدر زنده یاد دکتر عبدالحسین زرینکوب میدونم
چاپ اول سال 1338 بوده و چاپ 9 سال 1378 که مجبورش کردن تا خیلی از جاهای کتاب رو ویرایش کنه و یه مقدمه از سخنانت مطهری هم اگه اشتباه نکنم بهش اضافه کنن اما به نظرم در حال حاضر بهترین منبعه واسه دونستن اینکه اعراب مسلمون چه بلایی بر سر ایران و تمدن ایران اوردن
خوشحال میشم این مطلب درباره کتاب دو قرن سکوت رو در وبلاگت بزاری تا همه استفاده کنن

پی‌اس:اینترنت یعنی ازادی بیان من مخالفش نیستم