طعم بارون رو لبای پنجره

 

 

روزنامه ها

 

 

امروز را

 

اعتصاب قلب تو نامیده اند

 

بر هوایت عاشقی کردن خطاست

 

گرچه این عنوان را دزدیده اند!

 

-------------------------------------

 

تنگ بی ماهی

 

من اینجا رَخت می بندم

به روی پیچک قالی

               تو آنجا بید می کاری

               میانِ این همه خاکی

من از دستِ زمین خستم

تو سر بر سینه اش داری

                 مرا گم کرده ای انگار

                 درون خانه ای خالی

من اینجا بخت برگشته

عبای سرخ می پوشم

                   تو با دشمن چه خوابیدی ؟

                   امان ِ سنگر ِ آبی

کنارت چشمه و تشنه

ادای خویشتن داری

                  من اما مرده ی آبی

                  برای تنگ بی ماهی

نگاه خسته ای شاید

برای این دلم کافی

                   برای این همه با تو

                    نبودن های اجباری . . .

---

 

پ.ن. نمی دونم چرا صفحه نظر هیچکی برام باز نشد که خبر کنم

بازم امتحان می کنم

اگه نتونستم خبرتون کنم خواهشا ببخشین منو.ولی اگه اومدید نظر یادتون نره.

با سلام پساپس سال نوی همگی شما مبارک

 

 

بداهه ی دل تنگم(۱۱)

نقاش دیروز رفت

آرزوهایم را روی دیوار خانه نوشتم

حتی طعم لبهایت را!

ساعت ها را هم کشیدم

با عقربه هایش

ولی امروز را روی پنجره میکشم

شیشه ندارد ولی امضا می کنم :

دیگر جایی نمانده!

نمیدانم این دیوار را کی رنگ میزنی...

سلام ، ببخشید اگر برای آپ قبلی همه ی دوستان رو دعوت نکردم. این هم بداهه ۱۰ و یه شعر از خودم.

 

 

بداهه ی دل تنگم (۱۰)

 

این شبها

جغد که می خواند

شال گردنت واکس می می زند

تنهاییم را ؛

پای شیشه

کنج بی باوری ابر

ماه هم می خواند !

مرد کفاش ولی ،

بند کفش های تو را

به دلم می بندد

خواب این تنهایی

به تنم می ماسد

پنجره بی دیوار

بید مجنون خالی ؛

می توان تنگ کرد

سرخی دریا را

گرچه شاید نشود

موج این شبها را ...

 

ای کاش باز هم می ماند...

 

آن چشمان رویایی که تصویر نگاهم داشت

دیروز چقدر ساده بذر کینه را می کاشت

دلم خون از تب خورشید ، نگاهم خیره ی مهتاب

و او باز بی خیال از من، کنار این دل بی تاب

تنم خیس از شقایق ها، لبم داغ از سکوتی تیز

دلش خوشحال از رفتن ، رخش از شادی لبریز

تو کوچه اطلسی ها هم ، هوای رفتنش داشتند

زیر پاهای بی رحمش ، شاخه های گل می ذاشتند

من اما خسته و مانده به پای چاه می افتم

صدایم در نمی آید درونت بارها گفتم

نگاهت آخرین لحظه تن دیوار را لرزاند

سکوتم غم ترین فریاد، ای کاش باز هم می ماند...

 با شرمندگی ، شاید واسه این آپ دیر خبر کنم. در ضمن تشکر زیاد ، بابت حضور گرمتون تو آپ قبلی

 

بداهه ی دل تنگم (۹)

 

شــمــعــدانــی ، روی تاقــچــه

بودن ها را قسمت می کند؛

نوبـتــی اما !

ته صـف ،

 صدای بــاد اســت در آیــنــه

گــرو میــدهــم دل را

سهمم ، انعـکــاس نگــاهــت

در کورســوی فاصــلــه هـا...

 

"هنوز"

 

هنوز هم به یاد تو

             ستاره های صورتی

                           طنین لحظه ها را

                                      خیس ترانه می کنند

 

هنوز هم اقاقی ها

            کنار خنده های گل

                        به اشتیاق عطر تو

                                    عطش بهانه می کنند

 

هنوز هم با نفست

             برگ گل های رازقی

                        رو شبنم فاصله ها

                                      عشق روانه می کنند

 

هنوز هم نگاه تو

           خیره به تنهایی من

                      به حرمت ثانیه ها

                                   بغض شبانه می کند

 

هنوز زندان تنم

           به پای اندیشه دار

                    سکوت این رابطه را

                                  حکم زمانه می کند

 

هنوز نوش شهوتم

            اسیر یک لایه خون

                     خمار گرمای لبت

                                شعله کمانه می کند!

سلام دوستای گلم .مرسی که این مدت تنهام نذاشتین

 

شرمندم دیر آپ کردم ، یکم درسا اذیتم می کنه وقت ندارم بیام اما به همتون سر زدم بی معرفت نیستم

برو بچز عزیز دلم می خواد این دفعه نظرارو بترکونید دیگه ببینم چه میکنید هر چقدر مرامتون می کشه نظر بدین نفری سی چهل تا نظر  دمتون گرم. 

.

.

.

دیگر ستاره هم میداند

آخر قصه من بیداری است

داستان را تو از سر بنویس

سر خط ، نقطه ی این بی خوابی است...

 

 

بداهه ی دل تنگم (۸)

تب کرده ایم از این نفس های تکراری

دستی بر ابرها بکش

بگذار ببارند بر خاموشیه دلهای سردمان

جایی را نمی گیرد !

شعله ای در ناقوسِ تاریکی....

کابوس را

 

 از خواب چشمانت خط می زنم

صدای نفسهایت ، آرام ،

تیک تاک ساعت را می شکافد

تبدار می بوسمت

حالا سرخی گونه ات

داغ لبهای من است...

نیمکت را بردند

کنده کاری را هم

روی سقف کوچه

شیروانی را هم

 

در را می بندم

پنجره ها را هم

خنده ات می گیرد

آبراه ها را هم

 

قصه را می خوانم

"واو" خواندن را هم

بی صدا می خوابی

زمزمه ها را هم

 

گل ها را کشتند

قاصدک ها را هم

درها باز شوند

با تو بودن را هم...

 

 

تو به من میخندی

 

        عشق را از پس این فاصله ها می خوانم

 

گرچه این یک رویاست

 

        من ولی لیلی تو می مانم...

بداهه ی دل تنگم(۴)

 

 

و آنگاه که وجودم را

 

    در مخمل خواب میبوسی

 

         ماه بال می زند و ستاره پر می کشد

 

نمی دانم

 

     شبها هم اقاقی می خواند یا نه؟

 

 

 

من ازین دلهره ها می ترسم

 

من از این پرسه ی برگ

 

از همه خستگیها میترسم

 

تو بمان

 

با من ِ خسته تو بمان

 

تو که همرنگ پرستوهایی

 

من ازین پرواز هم می ترسم

 

گرچه بی شک تو همان بالایی...