به رنگ نیلوفر

چه آسان اسیر مرداب شد

وچه سخت تجربه کرد

ایستادن در مقابل طوفان تنهایی را

در هجدهمین پائیزاز سالهای بودنش

چه بی قرار میگذراند روزهای دلتنگی اش را

وچه بی دریغ گلبرگ هایش را به آغوش سرد باد می سپارد

همچون نشانه ای برای نیلوفران سرزمینش

قاصدک ها گلبرگ هارا سرگردان در آسمان دیدند

وهمهمه ای شد

زمینیان خواندند....

باد به کدامین سرزمین برد گلبرگ های نیلوفر را...؟!

چه بی رحم بادی بود

چه امیدوار گلبرگی

                                    وچه دور سرزمینی....

رامشان میکنم... 

کاش برای یک لحظه دلم هم آرام میشد  

رام میشد... 

دیوانه ی من چه زود نیامده رفتی . 

بیدار که شوی همه چیز آرام است این فقط تویی که یک حال بد امانت را بریده پس ادامه بده و به روی زندگی نیاور...شاید یک روز پشیمان شود.  

س. چهارشنبه.تابستان

یک بار دیگر آرام بگیرم...

آقا خودت بگو این بار کدام امتحان را در کلاس انتظار باید پاس کنیم تا تو استاد ترم بعدمان باشی؟...

کاش به اومیگفتم که به قلبت بگو ترس از رنج از خود رنج بدتر است

                                                                                       ع.ن شنبه .پاییز

دستی از نور می آید گرم  پرشور آرام و متین آنقدر که خوابم میگیرد صدایش باصدایم آشناست گمانم دست های او پی یک دست سردبود چرایش را نمیدانم شاید اشراق هم غلط باشد او نورانی بود نوری که وجودش رابا سردها قسمت میکرد او هیچ سهمی نمیخواست هیچ چشم داشتی ...حتی هیچ لبخندی ...اوفقط میخواست باهمه تقسیم شود....

                         به همین سادگی...                                                      

خداوندا

دنیای آشفته ی درونم را که تنها از نگاه تو پیداست 

 با لالایی مهربان خود ، آرام کن

تا وجود داشتن و بودن را به زیبایی احساس کنم

 به گمانم مصداق کامل آدم هایی شده ام که دوستی میگفت عمری را بی چرا به چریدن مشغول اند

اومیگفت گوسفندان دوپا ....اما من فکر میکنم  گوسفند اینجاهم قربانی میشود

من و خودم همچنان باهم روی خاک های غصبی دنیا قدم میزنیم...

غافل از اینکه دلمان آخرین بار همان بالا

                                                              جا ماند...!

شاید باورت نشود ولی عجیب سبک میشوی .نیازی نیست همیشه همدردی داشته باشی.عمری بی همدرد بودن و عمری تنها بودن این را به  تو ثابت میکند که همیشه نیازی به وجود کسی نیست .

گاهی خودت باشی و خودت آنقدر تنها که بتوانی بلند بلند داد بزنی وگریه کنی به درد و دل با هزار سنگ صبور می ارزد

کاش میتوانستم کاش می توانستنم ...

فریادبزنم گریه کنم تنها ..تنهای...تنها

دور از چشم های کنجکاو مردمان نانجیب این شهر!