***پست آخر***
ما هنوز هم دلمان...
ما هنوز هم دلمان برای ساعت های شیمی با آقایایمانی تنگ میشود.برای آرامششان سر کلاس.برای آرام حرف زدنشان و برای نشنیدن هایمان.برای مثال های بی ربط.دلتنگ میشویم برای همسایه گفتن هایشان.برای پیش دانشجویی.برای شیمانی گفتن های بین خودمان. برای اولینُ آخرین باری که آزمایشگاه رفتیم.برای امتحان های کنکور 70 به بعد.برای ترمودینامیک و سنتیک و آبکاری فلزها و جور اول و...
ما هنوز هم دلمان برای ساعت های زیست با آقاینصیری تنگ میشود.برای تجربه هایی که از همه جا داشتند.برای خاطراتی که شنیدنشان را بیشتر از درس دوست داشتیم از شیراز و تبریز و زاهدان.برای امتحان های تشریحی سخت تر از تستی.برای حساسیتشان روی جیغ و دادها، روی حرف زدنمان.برای نگرانیشان از آینده بچه ها.از آینده دخترش.برای نصیحت هایی پدرانه.برای آزمایشهای بیدل وتیتوم.برای شرطی شدن و آمیب و ریزوپوس استولونیفر...
ما هنوز هم دلمان برای کلاس های ادبیاتخانم ستارزاده تنگ میشود.برای درسهای زیاد ادبیات و معنی های زیادتر.برای شعر های حفظی.برای چشم ها را باید شست.برای من در کلاس ودلم
جای دیگریست.دلتنگ میشویم برای کباب غاز و بیهقی و قصه عینک.برای...
ما هنوز هم دلمان برای ساعت های زبانبا خانم منصوری تنگ میشود.برای اصرار ما از reading درس ندادن.برای اصرار ایشان از readingدرس دادن.برای ساده پوشی ایشان.برای درس نپرسیدنشان.برای چُرت های سر کلاس.برای صبر و تحملشان.برای حرف هایی که میزدند.راهنمایی هایی که کردند.برای گرامر و مادر ترزا...
ماهنوز هم دلمان برای کلاس های ریاضیخانم آقاجانپور تنگ میشود.برای امتحان های هر فصل.برای جزوه نوشتنمان.برای دستخط شان روی تخته.برای تکه پرانی هایشان به بچه ها.برای حد ومشتق و انتگرال...
ماهنوز هم دلمان برای ساعت های دین و زندگیمان با خانم تاج الدینی تنگ میشود.برای ساکت گفتن هایشان. برای امتحان های با جواب های طولانی.برای امتحان های روخوانی.برای صدایدلنشین قرآن خواندنشان.برای خط قشنگشان که فقط روی برگه های سوال دیده میشد.برای معلول و پیام آیات و علل طولی.ما هنوز هم...
ما هنوز هم دلمان برای ساعت های زمینیکه با خانم شفیعی داشتیم تنگ میشود.برای درس دادنشان وهنگ کردن هایمان.برای هر هفته درس قبل پرسیدنشان.برای شیک پوشیشان.برای صفرهایبیشمارمان. برای امتحان ندادن هایمان.برای کانی ها و ریشتر و سنوزوئیک.برای...
ما هنوز هم دلمان برای ساعت های فیزیکبا خانم میرزاپور تنگ میشود.برای مسئله های خارج از حدّمان.برای صورت عروسکیشان.برای امتحان های تستی ساده تر از تشریحی.برای قانون های نیوتن و دیاپازون و شکم. برای...
ما هنوز هم دلمانبرای مدیرمان تنگ میشود.برای صبحگاهایی که مخصوص کنکوریها بودند.برای مشاوره های تغذیه ای.برای ناظم هایی با دو چهره ی متفاوت.برای ترسمان از غیر فرم داشتن و ناخن بلند سر صف.برای بابای مدرسه وموتورش. برای پسر مریم خانم
برای حیاط و فروشگاه و آزمایشگاه زیست.برای یواشکی رفتنِ روی پشت بام
دید زدن های کوچه.برای دزدیدن ماژیک.برای ساندویچ خوردن هایبی اجازه.دست و جیغ های بی علت.برای پارسال بهار.برای سفرهای مشهد. گریه هاو خنده هایمان.برای تخته و مولاژ و کانال های بی کولر.برای دیوار های خط خطی.صندلی های پر از یادگاری.تقلب های وقت امتحانی.برای...
ما دلمان بیش ازهمه چیزبرای دوستی
،برای یکدیگر،برای باهم بودن تنگ میشود
ما هنوز هم دل مان ...
»
بازم 0 داد و افزود که یه امتحان ترمی بگیره که هممون بیفتیم.
.
بخریم .طرح ونقشه از قبل آماده بود ودُنگ همه ی دوستان رو میز
وسفارش واسه ساعت 12:15 داده شد.
ساندویچ بخوریم؟؟؟ولی تا دوستان هستند
غمی نیست از پس همین کارم بر میان.
مایل به صورتیه.منتظرباش خبر بدیم"ساندویچی هم گفت:کاملن درکتون میکنم.
اجازه گرفتن ورفتن زنگ زدن به ساندویچی.برخی مکالمات دوستان ومرد
ساندویچی:
شد؟؟؟
.
این
اولین بار در تاریخ تحصیلمان بودکه بدون متوجه شدن مسئولین پُر تلاش مدرسه
از دو اراذل شیک کلاس که عمده ی سختی این عملیات بر دوش آنان بود. 
صفر گرفتنمون ملسه
ه وقت ندارم نه اينا نيست.روم نميشد بيام.آخه چه جوري بيام.دست خالي؟بيام چي بگم؟آخه اتفاقي نيفتاده.امتحاني ملغا نشده.عين اين بچه مودبّا همه ي امتحاناتمون رو سر تاريخش داديم.هَي واي.به قول قلم:خدايا گوشاتو بگير.نبين.اين همون كلاسي بود كه سال دوم امتحان هندسه،سال سوم امتحان عربي رو از اين ور سال انداخت اون ور سال.اولش فكر ميكرديم فقط دست وپامون رو بستن(به خاطر فرستادن دختر خواهر مدير توي كلاسمون)نگو بي شرفا زبونمونم بستن.ديگه داشتيم ميتركيديدم.هيچ امتحاني لغو نميشد.تا اينكه بچه ها امتحان ادبيات رو لغو كردن انداختنش هفته ي بعد. يه كم روحيه گرفتيم.كم كم داشتيم احساس مي كرديم ديگه استقلال نداريم
اينه حال و روزه كلاس ما.نه يه لغوي نه يه برنامه اي.هيچي.ولش.ميريم سراغ اساتيد.
.اصلاَ عادتشه.نه فقط توي اين موقعيت بلكه بعضي وقتا داره درس ميده يه دفه ميزنه رو ميز.خيلي محكم ميزنه.خيلي.يه چي ميگم يه چي ميشنوي.دومتر مي پري رو هوا.
اجرا ميشه.بنده ي خدا اصلا نميتونه حرف زدن رو تحمل كنه.هميشه اخلاقش خوبه ها.20.عالي.به خدا اينقدر سر كلاسش ميخنديم كه نگو.اينقدر خاطره تعريف ميكنه.اينقدر مشاوره هاي خوبي مي كنه.
ولي خدا نكنه وقتي داره حرف ميزنه دو نفر پچ پچ كنن.ما هم ديگه فهميديم.سر كلاسش جيكمون هم نبايد در بياد.
.هنوز سركلاس ديني ربع ساعت اول مرور مي كنيم.هنوز سر كلاس زمين ههمون هنگيم و... .
سر اين امتحان نهاييا.بي خيال.خوش بود كه گذشت
اشتباه در بياد ولي ايول به مصحح عزيز كه فقط يه نمره كم كرد.
شما هم اين وبلاگو با انرژي هاتون شارژ كنين.تابستون
امروز فقط دوساعت اول ادبیات داشتیم وتک ساعت بعد لوسیمه جون
عربی.بعدم رفتیم پشت مدرسه وکلی سروصدا
وبزن
وبوقـــــــــــــــ.نامزده
یکی از بچه هااومد دنبالش ماهم از روی دیوار رَدِش کردیم اونور.نامزدشم گرفتش
۱۹نفر بودیم.خوب بود خوش گذشت.بستنی خوردیم.پفک
خوردیم.خواستیم ساندویچ بخوریم 
تا نون بیشتر نداشت.یه خورده بچه ها 
شدن.یه خورده خندیدیم.یه خورده هم چشم چرونی
در سال تحصیلی۹۱-۹۰.اگه خدا خواست واین امتحانات به خوبی تموم شد پیــــــــــــش
دانشگاهی آغاز میشود.وفقط یه سال میمونه تاخوشبختی.تاآزادی.
برگه
هم میدادیم.خانم کنار ما بود ودوستم جلوی من.برگشت طرف من وگفت:پاک کن توبگیرخدایا جلوی خانم اگه برگه بیفته چی؟مونده بودم چیکار کنم
دیدم همین جر پیش بره لو میریم.با ترس گرفتمش.خدارو شکر اونقدر برگه کوچیک بود که حتی دیده نمیشد.
می نوشتیم.نمیدونم
می کنیم...
که به طرز مخفیانه همراه داشت,تماس گرفت.
سر رفتن که کی بره بگیره شروع شد. 
نه نوبت توئه.دفه ی قبلی من رفتم.کار خودتِ.
.در طول سال تحصیلی فقط چند بار اتفاق میوفته.
(نه که بهاره حتما مدیر هوس چهچه مارو کرده)
رسیدیم سالن که در فرصت به دست آمده همون شاگرد زرنگه گفت:
بابای تو بوده.(با اضطراب )
؟بابا من چیزی نبوده.
)
وقتی یه پسر جوون ساندویچارو داده بغل یکی از شاگردام.(خداروشکر ساندویچ بودن)
هم دارین؟از کجا فهمیدین ساندویچا رسیدن؟
من خدا زده.من از همه جا بی خبر.زر دادم:خانم ماکشیک میدادیم.۵دقیقه ای یه بار یکی میومد.ما گوشی
هیهات من الذله
شما نمیان صف بقیه هم نمیان.
گفت خانم من موبایل داشتم.من زنگیدم.
تا حالا ساندویچ با این طعم نخورده بودم)
به محض ورود ما کلاس از حالت شیمی به حالت شکمی
تغییر داد.بچه ها که تا آن لحظه جامد ودر حال سکون بودند,به گاز هایی فوق العاده نانجیب 
تبدیل شده وبه ما محلت ندادن.همینو بگم که به من نوشابه نرسید.
خود به خودیست. 
بامرام که مارا در انجام این عمل به ظاهرخبیث 
من الله توفیق.
ـورا
نیستن که.مخصوصا شاگرد متوسط کلاس ۸ شده شاگرد زرنگ۹ما که بی خیالی طی کردیم
هفته ی اول سال۱۳۹۱
بود.روبوسی
وتبریک عید.سه شنبه هم بر خلاف انتظار خوب رفت.امتحان عربی نگرفت.ولی نفری یکی یه نمره از هممون کم می کنه
.آخه سه شنبه آخر سال بعد سه
بار لغو امتحان ما نرفتیم مدرسه وامتحان پَر
شد.چهارشنبه هم یه امتحان زیستی دادیم که من گند زدم 
ترکوندن.
بودن نمیذاشتن کسی بپرسه یا امتحان بگیره.چهارشنبه ۹۰/۱۲/۱۷امتحان ریاضی داشتیم که سه شنبه با کلی اصرار
و التماس وخواهش وتوروخدا
وجون من ومرگ من
ودیگه تکرار نمیشه واین آخرین بارمون و...خلاصه لغو شد وافتاد شنبه.پیش ها به یکی از بچه ها گفته بودن چه جوری امتحان ریاضی لغو کردین؟با این معلم 
؟گفته بود ما اینیم دیگه.امروز امتحان دادیم واونقدری که خودش می گفت سخت نبود ولی من یه سوال تقریبا
نمره ای رو اشتباه نوشتم.
حالا یهخاطرهی کوچولوازمشهد
در مسافرت آن هم در مسافرخونه ی محل اقامت این است که اگر کسی شما را فراموش کند,او شما را از یاد نمیبرد خصوصا اگر آن فرد جنس مخالف
شما باشد.روز آخر در اتاق خویش۸نفره نشسته بودیم و منتظر بودیم برویم.مشغول بحث وگفت و گو که یکی از بچه ها از پنجره نگاه کرد و گفت:ای واــــــــــــــــــی اینا همه سر کوچه ان.ما هم به دو بلند شدیم و رفتیم
.وخدارو شکر بهشون رسیدیم.وفهمیدیم هنوز می خواستن بیان شام رو ببرن و اون وقت ما رو خبر کنن.
وشماره گرفته بوده.اون روز هم همین دوستم بود که گفت همه رفتن.اصلش این بوده که بهش پیام داده توی بچه ها ندیدمت
کجایی؟اونم گفته توی اتاق خودمونم.یارو هم گفته:ای خاک
همه رفتن بلند شین.
(شاید).
سه شنبه۹/۱۲/۹۰
گفته بودن پیشرفت تحصیلی رو جزء مستمر حساب می کنن.دو روز قبل از پیشرفت تحصیلی تصمیم گرفتیم درس ها رو تقسیم کنیم
.آخه از اول کتاب بود.منو بغل دستیم وبغل دستی بغل دستیش,شدیم ریاضی.هر درسی رو هم بین سه 
نفر که توی اون درس خوب بودن تقسیم کردیم.
تـقـلب.هر کی سوالات خودش رو جواب می داد.می نوشت رو برگه می داد به کناریاش.اگه یکی می گفت:چفدر فیزیکا سختن.ما می فهمیدیم فیزیک بهش نرسیده.
که برگه ی شیمی رو پیش خودش نگه داشت.البته فقط سه تا سوال رو.ما با این آدم چکار کنیم نه شما بگین چکار کنیم؟اون روز گذشت و شد یکی از خاطرات
ما.
از خوشحالی.از ردیف چهار نفره ی ما فقط یکی نمیومد ما هم نمی دونستیم
زده بود به مامانش وکلّی اصرار
می زدیم به پدر ومادر های بچه ها.اصرار 
که آقا بذار دخترت بیاد.بدون اون صفا نداره.
.
گریه می کنه
.گفتیم چی شده؟دوستش گفت:مامانش اومده اسمش رو نوشته و پول هم داده.کلی دوستم وما سوپرایز شده بودیم.خدارو شکر که هممون به جز ۵-۶ تا راهی شدیم.
می نویسی؟اونم زرتـی گفت:خانم ما نخوندیم.یهو نفهمیدیم چتو شد وسایلش 
رو جمع کردوگفت:مگه من مسخره ی شمام,رفت.
.ما هم ول کردیم اومدیم.
.
.اصلا سر اون قضیه با ما لجه.مثلا وقتی بهش می گیم خانم ما این تیکه رو نفهمیدیم.بهمون می گه مگه شما نفهمین؟یا همین امتحان آخریه.می گیم چرا مال اون کلاس رو لغو کردی؟میگه دلم می خواست.خلاصه کلی دلیل واسه مدیرمون آوردیم
.دست آخر گفت برم به خانم تون بگم؟قلم گفت:نه تورو خدا.همون دفعه ی قبلی قشنگ مالوندیش.مدیر هم گفت پس دوشنبه خودتون بیارینش سر کلاس.
که یه ساعت بیکاریم.ولی یه هو در کلاس باز شدو برپا قلم پا خانم فیزیک بفرما.
.ما که به روی خودمون نیاوردیم.ولی به قول بچه ها آدم چقدر خار باشه.
کلاسمون خیلی بهتر بود منم دقیقا کنار 
بود که هر صبح چندین نفر میومدن جلوی در خونه بدون اینکه در باز بشه خم می 
گفت کیه؟؟؟؟؟؟؟؟؟از ترس زدیم به فرار ولی نمی شد تو کوچه دوید.اصلا هم 
اومد.ولی 
.تا چند روز هر کی میومد کلی در می زد 
آورد یعنی یکی دیگه از بچه ها عمدا بهش کادو داده بود.دیروز هم که ولنتاین بود قلم واسمون شکلات تلخ آورد. 
.هی می گفتن بیان گوشی هاتون رو بدید
تا ندید ما نمی ریم.هیچکی هیچی نگفت.آخرشم رفتن که رفتن.بی خیال موبایل
... 
...بازی کردیم هرکی اشتباه می گفت یکی میزد رو دستش
.تازه حیف سطل آشغال 
وهرکی هر کاری کنه هیچی نمیگد.
اگه چند نفر نخونده باشن وخانم بخواد امتحان بگیره همه حاضریم ۰بگیریم ولی امتحان ندیم
ما هم خوندیمش ازش خداحافظی کرده بود واسه همیشه
که نگو از صبحش حالش خوب بود ولی بعدش خیلی گریه کرد ما که نفهمیدیم چی شد
آخه پدرومادرش نمی ذارن باهم ازدواج کنن
ولی نمی دونستیم چی بگیم
تازه هفته پیش همین روز یه ساعت که معلممون نیومده بود یکی از بچه ها فراریش داد بعدشم که اومد
...گلی فراشمون اومد گرفتش ماهم دوباره رفتیم از اون یکی فراشمون اجازه گرفتیم وآوردیمش بنده خدا اجازه نداد گفت برین از ...گلی بپرسین ولی ما به قول بچه ها سِشه پیچیدیم ودوباره آوردیمش 
داشتیم نه ولی ساعت های بعدی همش خاطره شد.از باحال ترینش بگم تاریخ...
همه می گفتن اگه اسممون روبگه واسه درسی که نخوندیم چی کار کنیم؟
وخانم نفهمید
داشتیم می ترکیدیم
کاری بود که کلاس ما طی این دو سال انجام داده بودولی زنگ تفریح که خورد کلی خوشحال 
بودیم وبهم تبریک می گفتیم
