آموخته ام که خداعشق است
وعشق تنهاخداست
آموخته ام که وقتی ناامیدمی شوم
خداباتمام عظمتش
عاشقانه انتظارمی کشد دوباره به رحمت او امیدوارشوم
آموخته ام اگرتاکنون به آنچه خواستم نرسیدم
خدابرایم بهترش رادرنظرگرفته
آموخته ام که زندگی دشواراست
ولی من ازاوسخت ترم...
وقتی نیست نباید اشک بریزی
باید بگذاری بغض ها روی هم جمع شوند و جمع شوند ….تا کوه شوند ،
تا سخت شوند
همین ها تو را میسازد…سنگت می کند درست مثل خودش !
باید یادت باشد حالا که نیست
اشکهایت را ندهی هرکسی پاک کند …میدانی؟
آخر هرکسی لیاقت تو و اشکهایت را ندارد...
-------------------------
اشتباه ازمن بود...
پررنگ نوشته بودمت...
حالا به سختی پاک میشوی...
اما من پاکت میکنم...
یکی ازآن گریه های شیرین کودکی ام راپس بده
حالی که پریشان است!
احتیاج به آرامش دارد....
نه سرزنش...کاش میفهمیدند!!!
ازسکوتم بترس
وقتی که ساکت میشوم
لابدهمه ی دردودلهایم رابرده ام پیش خدا
بیشترکه گوش دهی...
ازهمه ی سکوتم....
ازهمه ی بودنم...
یک " آّه " می شنوی...
وباید بترسی از " آه "...
مظلومی که فریادرسی جزخدا ندارد...
خیلی وقته که دیگه نه از اومدن کسی ذوق زده میشم
نه کسی ازکنارم بره حوصله دارم نازشوبخرم که برگرده
آدم بی احساسی نیستم
بی معرفت ونامرد نیستم
یه زمانی یه کسایی وارد زندگیم شدن
که یه سری باورامو ازبین بردن!!!!!
اینجا...زمین است..
..من..تو...او....صرف نمیکنم ..من اینجا صرف شده ام...صرف کسانی که بودنشان مهم است و
نبودنشان درد..
من.نمیدانم رنگ اسمان چه رنگ است... اینجا گرفتار زمینیان شدم..
کسانی که شاید اسمانی باشند..اما..ان ها هم یادشان رفته که گاهی بالا را نگاه کردن بد نیست.
اینجا زمین.من .او...و شاید کسانی که هنوز هم اشک دارند.
که اشک نشانه ی احساس است.احساسی که این روزها اگر سنگ نشود دوام نمی اوری.
گاهی چکیدنش بد نیست.
گاهی هم فقط عذابت میدهد.
خدا کجاست؟اینجا؟در قلب من؟اما قلبم که خیلی وقت است ایستاده...خدا کجاست؟؟اانجا؟؟؟پای ابی که
سهراب هیچگاه گل نکرد که مبادا نان درویش از دهن بیفتد؟؟؟ان اب که خشک شده است.
خدا کجاست؟؟؟شاید کنار جانماز مادربزگ که این روها به باد سخره گرفته شده...و دیگر یاسی در ان نیست.به
جایش فقط گله است و شکایت..
اهای ادم ها...خدایتان کجاست؟؟؟
از حالش خبر دارید؟؟؟خوب است؟؟؟
او همچنان ادم میفرستد زمین و انسان تحویل میگیرد..با این حال هنوز ناامید نشده است...
اینجا...زمین...من ...و خدایی که او هم زمینی شده است..
پ.ن:هنوز مشرک نشده ام...خدای واقعی ان بالاست..و هیچگاه زمینی نمیشود..
این خدایی که دم از او میزنم...خدای این روزهای من است...
گاهي ميان آشناهاي قديمي نشستهاي، اما باز هم غريبه اي.
بعضي وقتها مي دانـــــــــي دلت پر است،اما جايي را سراغ نداري
غصـــــــــههـايت رابازگو کني.
گـــــــاهي وقتها حتي ديوارهاي اتاقت هم از دست تو خسته شده اند
و ديـــــــــــگر طاقت شنيدن حرفهــــــــــاي پراز اندوه تو را ندارند.
آنوقت است که چشــــــــمهايت به يکباره هوای باریدن می کنند
ديشب براي من از آن گاهي وقتها بود...
بدان "حوای" کسی نمی شوم که به "هوای" دیگری برود...
تنهاییم را با کسی قسمت نمی کنم که روزی تنهایم بگذارد...
روح خداست که در من دمیده شده و احساس نام گرفته...
ارزان نمی فروشم....
دستهایم بالین کودک فردایم خواهد شد....
بی حرمتش نمی کنم وبه هر کس نمی سپارمش...
نه پاشنه ۱۵ سانتی پام میکنم...
نه ساعت ۱۲ شب باهات میام بیرون...
نه میام مهمونی نه لب به سیگار میزنم...
نه عزیزم ، من نیستم...
من موهام مشکیه...
تیپم سادست...
اخلاقم اینه...
کفشامم همه اسپرت...
ساعت ۹ شب هم باید خونه باشم...
سلامتی همه دخترای ساده...
من منتظرش بودم ... باکوله باری پراز خطا وتقصیر... یکسال به یکسال خطاهایم را به
امید سفره رمضانت جمع میکنم تا با پاک کن رحمت و کرمت
دوباره سیاهی کوله بارم راپاک کنم....
خدایا... بنده گناهکار تر ازمن داری؟؟؟؟؟بنده ای ناسپاس تر از من داری؟؟
کدامین بنده هات کوله بارش سنگین تراز من است؟؟؟و کدام دلبری مهربان تر از
تو؟؟؟؟؟؟ هر سال سفره رمضانت را پهن میکنی ومرا صدا میزنی که ای کوله
بار سنگین از خطا.....بیا که این گوشه سفره جای توست
بیا که ببخشمت وکوله ات را سبک تر کنم... من تو را نبخشم وسیاهیت را را پاک
نکنم چه کسی می تواند شانه هایت رااز زیر بار خطاهایت نجات دهد؟؟؟؟
خدایا تو ستارالعیوبی ،یک سال دیگر گناهان مرا... خطاهایم را... زشتی هایم را از
چشم خلقت پوشاندی...
وحالا دوباره فرصت نشستن بر سفره ی رمضانت راعطا کردی...
بازپای سفره ات می نشینم وباز شب قدرت را با اشک وناله به صبح می رسانم وباز
سفره را می بندی وباز من می شوم بنده خطاکار... چقدر من بی وفا و تو مهربانی....
که باز دعوتم میکنی که بیااااااااا..... صدبار اگر توبه شکستی باز بیاااااا
خدایا تو رحمانی.......تو رحیمی....تو ستاری... تو رزافی.... تومنانی... توکریمی
شکرت که باز گوشه چشمی به من هم داشتی ودوباره دعوتم کردی
اولین سحر ماه ضیافت الهی رسید
(شهر رمضان الذی انزل فیه القرآن......)
التماس دعا
................................................
بعضی وقتا مجبوری تو فضای بغضت بخندی
دلت بگیره ولی دلگیری نکنی
شاکی بشی ولی شکایت نکنی
خیلی هادلتو بشکنن و تو فقط سکوت کنی. . .
که گرانی شده است؟
دوره ی ارزانیست...
دل ربودن ارزان
دل شکستن ارزان
دوستی ارزان
دشمنی ها ارزان
چه شرافت ارزان
تن عریان ارزان
آبرو قیمت یه تکه ی نان...
و دروغ از همه چیز ارزان تر...
قیمت عشق چقدر کم شده است..
کمتر از آب روان..
وچه تخفیف بزرگی خورده
قیمت هر انسان....
وقتی ازخیلی چیزا خستم....
وقتی دلم گرفته...
وقتی اشکهام ازچشمام سرمیخورن رو گونه هام...
دوست دارم " بعضی ها " کنارم باشن...
این روز ها...
که قرار است....
ازتو ...
برای دلم...
یک انسان معمولی بسازم.....
بگذارید برود واقعا درد ناک است...
اما حتی درد ناک تر این است که
از کسی که هیچگاه
قصد ماندن نداشته
بخواهید بماند...
همیشه تشنه ی محبت نگه داشت
سیر که شوند
هار میشوند...
من تو را دوست دارم
وتو دیگری را
و دیگری دیگری را
ودر این میان همه تنهاییم!...
خیلی زود وخیلی راحت عاشق میشن
خیلی راحت احساسشون رو بروز میدن
خیلی راحت بهت میگن دوستت دارن
خیلی دیر دل میکنن
خیلی دیر تنهات میذارن
اما
وقتی زخمی بشن
ساکت میشن
چیزی نمیگن
خیلی راحت میرن...
دیگه هم برنمی گردن...!!
دلخوشم باغزلی
تکه نانی ُ آبی
جمله ی کوتاهی
یا به شعر نابی
و اگر باز پرسی گویم:
دلخوشم با نفسی
حبه قندی ُ چایی
صحبت اهل دلی
فارغ از همهمه ی دنیایی...
یه حرفایی همیشه هست که از عمق نگاه پیدا ست.
از اون حرفایی تلخی که مثل شعر فروغ زیباست.
از اون حرفا که یک عمره به گوشه ما شده ممنوع.
از اون حرف های بی پرده شبیه شعری از شاملو.
از اون حرفا که میترسی ، از اون حرفا که باید زد.
از اون درد دل های خوب از اون حرفای خیلی بد.
نگفتیو و نمی گم ها از اون حرفای پنهونی.
از اون حرفا که میدونم ، از اون حرفا که میدونی.
به زیر سقف این خونه منم مثل تو مهمونم.
منم مثل تو میدونم تو این خونه نمیمونم.
یه حرفای همیشه هست که از درد توی سینه ست.
مثل رپخونی شاهین پر از عشق و پر از کینه ست.
پر از نا گفته های که خیال کردیم یکی دیگه.
دلش طاقت نمیاره همه حرفارو اون میگه
همیشه آخر حرفا پر از حرفای ناگفته ست.
همیشه حال ما اینه ، همیشه دنیا آشفته ست.
به زیر سقف این خونه منم مثل تو مهمونم.
منم مثل تو میدونم تو این خونه نمیمونم.
لب ها می لرزند. شب می تپد. جنگل نفس می کشد
پروای چه داری ، مرا در شب بازوانت سفر ده
انگشتان شبانه ات را می فشارم ، و باد شقایق دوردست را پر پر می کند
به سقف جنگل می نگری: ستارگان درخیسی چشمانت می دوند
بی اشک چشمان تو ناتمام است ، و نمناکی جنگل نارساست
دستانت را می گشایی ، گره تاریکی می گشاید
لبخند می زنی ، رشته ی رمز می لرزد
می نگری ، رسایی چهره ات حیران می کند
بیا با جاده ی پیوستگی برویم
خزندگان درخوابند. دروازه ی ابدیت باز است. آفتابی شویم
چشمان را بسپاریم ،که مهتاب آشنایی فرود آمد
لبان را گم کنیم ، که صدا نا بهنگام است
در خواب درختان نوشیده شویم ، که شکوه روییدن در ما می گذرد
باد می شکند. شب راکد می ماند. جنگل از تپش می افتد
جوشش اشک هم آهنگی را می شنویم ، و شیره ی گیاهان به سوی ابدیت می رود.
تمام تنم میلرزد...
از زخم هایی که خورده ام...!!
من از دست رفته ام... شکسته ام
می فهمی؟؟
به انتهای بودنم رسیده ام
اما...!!
اشک نمی ریزم
پنهان شده ام پشت لبخندی
که درد دارد...!!!
هیچگاه بسته نمیشود...
تنها کسی است که با دهان بسته هم میتوان
سراغش رفت...
تنها خریداریست که اجناس شکسته را
بهتر برمیدارد...
تنها کسی است که وقتی همه رفتند
میماند...
وقتی همه پشت کردند ، آغوش میگشاید...
بی دلیل ُ بی بهانه
یک دفعه ُ نصف شبی...
عجیب ُ آدم را آرام می کنند
"""""""""""""""""""""""
بعضی ضربه ها نمی بره...
زخم نمیکنه...
حتی خراش هم نمیندازه...
فقط دردت میاد...
اونقد که نفست رو بند میاره...
"به کسی چه" که چقدر تنهایی...
برای خودت زندگی کن
کسی که تورا دوست داشته باشد باتو میماند
برای داشتنت می جنگد...
اما اگر دوست نداشته باشد به هربهانه ای می رود
به سادگی رفت ُبه سادگی بخشیدم
حالا مانده ام چگونه بدون او به سادگی زندگی کنم؟؟
آب را گل کردند
چشم ها را بستند و چه با دل کردند ...
وای سهراب کجایی آخر ؟ ...
زخم ها بر دل عاشق کردند
خون به چشمان شقایق کردند ...
تو کجایی سهراب ؟
که همین نزدیکی عشق را دار زدند ،
همه جا سایه ی دیوار زدند ...
ای سهراب کجایی که ببینی حالا دل خوش مثقالی است! ....
دل خوش سیری چند ؟
صبـــــــر کن سهـراب...!
قایقت جـــــــــــــــا دارد ؟؟!؟
من از این همهمه اهل زمین دلگیـــــــــــــرم!
سکوتم حرفها دارد...
ببین ای خوب دیروزی
کجا بودم
کجا هستم
توکه همدرد من بودی
بیین باغم چه بشکستم
چه ها گفتند و نشنیدم
بدی کردند و بخشیدم
زتیغ گریه اشکم ریخت
ولی باز با درد خندیدم...
خوشم میاد بچه ها دور ما حلقه زده بودن و فریاد میزدن قورتش بده چون هیکل من
بزرگتر بودُ اونهی مشت میزد و من دفاع می کردم صورتم خراش برداشت
فردای اون روز خواهرش بهم گفت حداقل توهم یه مشت میزدی.
بهش گفتم( آخه چشاش شبیه تو بود...)
به سلامتی هرچی عاشقه...
حواسمون باشه
دل آدما شیشه نیست
که روی آن "ها" کنیم بعد با انگشت قلب بکشیم
و وایسیم آب شدنش رو تماشا کنیم و کیف کنیم
رو شیشه نازک دل آدما
اگه قلبی کشیدی
باید مردونه پاش وایستی...!!
مگرنه اینکه من نیز چون تو تنهایم...
پس مرا دریاب و بسوی خویش بازگردان
دستان مهربانت را بگشا
که سخت نیازمند آرامش آغوشت هستم...!!!
خدایا در گلویم ابر کوچکیست که خیال بارش ندارد میشود مرا بغل کنی؟؟؟...
