گردباد نوپا

آیاغیمی یئردن قالدیریب ایریجه سینه اؤنومده گئدن قاریشقالارین قاباغینا قویورام.قاریشقالار سایمادان یوللارین اییب یانیمدان گئچیب گئدیرلر.قاریشقالارین قورخمازلیغیندان آجیخلانیرام.جیجیییم گلیر.ایچیمده بیریسی دئییر قیرقین سال.قاریشقالارا درس وئر.آما اوره ییم دؤزمه ییب  تکجه آغزینداکی دنه لرینین آلماغینا حد وئریرم.پوتونومو قارشی چیخاردیرام.دامدا کی کئشیین سسی فیکریمی پوزور:گلدیلر گلدیلر"اؤزومه گلریم.یورقونلوغوم یادیما دوشور.سوموکلریم سیزیلداماغا باشلاییرلار.سحردن بیر آنلیق دا یئره اوتورمامیشیق.اؤزه ل قوناغلاریمیزا دوزگون قارشی چیخاق گون دوغمامیشدان هر یئری یویوب سیلیب سوپورموشوک.ایندیسه تکجه اونلاری گؤرمک اوزرینده خطه دوزولوب یول گؤزله مکدن باشقا ایشیمیز قالماییب.

فرمانده تئز تئز نئجه دایاندیغیمیزا بویوروق وئریر.هرکس اؤز یئرینده دایانیر.بیریسی گئدیب قاباغدا دوروب پیشفنگ ائدیب.اوچ ماشین بیربیریسینین آرخاسیجا گلیب پاسگاهین قاباغیندا دورورلار.ایلک ماشیندان باش فرمانده لر یئنیر.ایلک یئننین بؤرکونون خوشه لری , چیگینلرینده کی پارلاق قوپبالارگؤزلری قاماشدیریر.ایکینجی ماشیندان فیلیم یغیب شکیل چکنلر.گؤزوم آرخاداکی ماشینا ساتاشیر.قاری قادینلار بیر بیر یئره دوشورلر.دالدالاریجا گئنج قیزلار.هامیسی قارا گئیینیبلر.قارا چادیرالاری توزا بورونوب.اؤزلریسه غم توزونا.قیزلارین الینده جاوان اوغلانلارین شکلی وار.گؤزلری قیزاریب.گؤزلرینین سورمه سی یاناقلارین قارالدیب.قاش قاباغلیدیلار.غم یوکو بئللرین بوکور.آیاغلاری ایسه جانلارینین آغیرلیغین ساخلایا بیلمییب تیر تیر اسیرلر.توم توم پاسگاها باخیرلار.صفه دوزولوب مات مات باخان سربازلارا.قه هر بوغازلارین کسیر.هئچ کیمدن بیر سس چیخمیر.تکجه یئلین دامداکی شیروانییا تبیل چالما سسی ساکیتلیی اینجیدیر.گون یاندیریجیدی.گون اورتادی.نه یئله اؤنم وئرن وار نه گونه.یئل تورپاقلاری گؤیه قالدیریر.سانکی یئر گؤی بیربیرینه قوووشماق ایستییرلر.فرمانده قاباغا گئچیب خوش گلدین دئمک ایستیر.اوزو گولردی.بو گولوشون یئرسیز اولدوغون هامیمیز یاخجی بیلیریک.بالاسی اؤلن آنایا گولوشلو اوز زهر تکین اؤلدوروجو گؤرونور.لاپ قاباغدا دوران قادین فرماندهیمیزی باشدان آیاغا سوزور.سانکی قهرینین پارتلاییشینا ندن تاپیر.اوجادان باغیریر."یاحسین"سسله ییر.باشینا چالیر.آرخاسینداکیلار آردیجا آغلاشماغا باشلاییرلار.دیزلری اوسته دوشورلر.یئل له ال اله وئریب تورپاقلاری باشلارینا سپه له ییرلر.حسرت دویغوسو هاوادا آچیلیر.بمب تکین پارتلاییب اوره ییمیزه سانجیلیر.اوره ییم چیرپیلماغا باشلاییر.یاشامین سون سئکانسینی دوشونورم."مهدی مهدی.دور بالام دور گئدک.ایکی آیدی سنی باغریما باسماغ حسرتینده یم.آنان گؤروشونه گلمیرسن عیبی یوخ.من گلمیشم."قوجا قادین دییه باشین قالخیزیر.گؤز یاشلاری دورمادان یاناقلاریندا آخیر.گؤزلرییله فرمانده میزی سانجیر.آیاغا قالخیر.آیاخلاری تیر تیر اسیر.آیاغلاریندا گوج یوخدور.خیردا خیردا آتدیملارییلا فرمانده میزه ساری گلیر.گؤزوم قادیندان آیریلیب فرماندهمیزه چکیلیر.یئرینده قورویوب.گؤزو دولوب.نه ائده جه یینه قالیب."بیزیم بالالاریمیز هانی؟"قادین سوروشور.فرمانده ایسه دیلی توتولوب.دوداغلاری قورویوب.قاشلاری بیربیرینه دویونله نیب.گؤزلرین زورلا یئردن اوزوب قادینا باخیر."بیز بالالاریمیزی سنه تاپیشیردیق."نیفرت گؤز یاشلارینین یئرین اوزونده آلیر.قیریشمیش اوزو داهادا قیریشیر."هانی غیرتین؟بالامی قاباغا گؤنده ریب اؤزووو دالدادا گیزله تمه ییوی باشاریرسان؟نییه دوشماندان بیزیم قیصاصیمیزی آلمیرسان؟"الین عراقین پاسگاهینا ساری توتور.فرمانده ایسه چالیشیر آچیقلییا.چالیشیر دوداغلارین بیربیرنده ن آییریب دیلین ایشه سالا.عراق پاسگاهینین ایشی دئییل.تئروریستلر اونلاری شهید ائتدیینی بودورومدا نئجه اونلارا آنلاتسین قالیر.دوداغلاری ایسه یئنه یاپیشیقلی قالیر."اونلار منیم بالامی تیکه پارچا ائدیبلر سیزایسه دوروب باخماقدان بیر شئی باشارمیرسیز.بودو غیرت؟"

غیرتین آنلامینا فیکیرلشیرم.یئرده کی قاریشقایا باخیرام.باشیمی قالخیزیب تزه دن قادینا باخیرام.آرتیق چادیراسی باشیندان دوشوب.آغ ساچلاری آلنینا دوشوبلر.سورولارینا جاواب آلمادان گئری دؤنور.یولا دوشور.بئینینده نه گزیشدیینه فیکیرلشیرم.بیزه اوره ک باغلاماغی یارارسیدیر.بلکه ده سورولارینا جاواب تاپماغینا اومودو اوزولوب.پئشمانلیغا آیری ندنلرده اولا بیلر آنجاق هئچ کیم آنلامیر.تکجه نه ایش ایستیر گؤره هامینین گؤزلری قادینین آیاغلارییلا  یول بیرلیک ائدیر.آتدیملاری گئتدیکجه محکملشیر.قورخمازدیر.گئدیشینه گؤز تیکمیشیک.حئیرتله نه ائتدیینی گؤزلویوروک.داها باشقا قادینلاردا آغلامیرلار.بیرجه آغ بیرچه ک قادینین نه ائتدیی فیکیرلرده گزیر.فاصیله چوخالیب.آتدیملاری تووا دوشوب.عراقین پاسگاهینا ساری قاچیر.یاواش یاواش بئیینلر ایشه دوشور.نه ائتدیی دوشونولور.اؤنجه آغ ساققال بیر کیشی آرخاسیجا قاچیر.سونرا ایکی قیز.آردیجا نئچه افسر.منی ایسه گؤزومو اونلاردان آلیرام.یئره باخیرام.دالی چکیلیرم.سس کوی قولاغیمدان دوشور.قاریشقالارین گئدیشینه باخیرام.بئینم ایسه غیرتین آنلامین ووروشدورور.

                           

                                                                                                             94.7.14

بیر قیسسا داستانینان خیدمتیزده یم:

هاوا ایستیدیر.نفسیم زورلا چیخیر.چکدییم هاوا بیلمه آجی گلیر.شوشه دن اوزاخلارا باخاندا یئردن آلوون  قالخماسی آدامی هورکودور.شوفئر چاره سیز اوتوبوسون کولرلرین وورور.دالی صندلده ایکی سئوگیلی اوتوروبدورو.اؤزوم ایسته مز قولاخلاریم ایتیلیر.سؤزلری داها گوجلو  اؤزونه ساری چکیر.آرتیق عجیب قریب کلمه لردی.هلم دوشونه بیلمیرم هانکی دیلده دانیشیرلار.بوراخیرام.سول الده ایکی جاوان اوغلان اوتوروبلار.بیریسی یوخلاییب.اوبیریسی تبلتده  فیلمه باخیر.صندلینی یاتیلدیرام.فیلمه باخماق ایستیرم.گنج بیر اوغلاندیر.دیزه چؤکوب.آرخاسیندا نئچه بوینو یوغون سیلاحلا دوروبلار.اورتالاریندا بیر کوت شالوارلی دانیشیر.آلتیندا چئوریلن یازیلاری اوخویا بیلمیرم.آما دوشونورم  کی دیزه چؤکموش جاوانی دانلیییر.کوت شالوارلی کیشینین ایزنییله بیر گولله ینن اؤلدورورلر.تبلتی دیکلدیر.داها فیلمین آرخاسین توتماق ایمکانی الیمدن چیخیر.اوزومو قایتاریرام.هاوا قارانلیخلاشیب.اوتوبوس دا تکجه ایکی سئوگیلینین سسی گلیر.یاواش یاواش گاهدان کلمه لرین آنلیییرام.ایگیلیسجه دانیشیرلار.پنجره دن ائشییه باخیرام.یازیلاری اوخویورام.تابلولاری توکانلارین, آپارتومانلارین , پاساژلارین آدین.ساققیز شهرینه گیرمیشیک.دووارلارشوعارینان دولودولار."بژی کوردیستان" چوخلو دووارلاردا یازیلیب قارالیب.کوردیستان آدین گؤردوکجه آرتیق اورگیم چیرپینیر.هؤووشنه سینم اوسته اوتورور.کوردیستاندان بیلگیم تکجه آتامدان دئییلمیش بیر آجی خاطیره دیر.آتاملا ,یولداشی بیرجه سربازلیقا دفترچه گؤندریرلر.ایرانلا عراق ساواشینین توفه توفونده دیر.آتام تئهرانا ,یولداشی کیرمانشاها دوشور.ایکیسیده بیرجه خیدمتلرین قورتاریرلار.قئییدیش گونلرینده کومله آدلی بیر قوروپ آتامین یولداشی اولدوغو اوتوبوسون قاباغین کسیب آتامین یولداشییلا ایکی باشقا سربازی یئندیریب باشلارین کسمیشدیلر.ایندی نئچه ایل او گوندن گئچیر.من کیرمانشاها سرباز پالتاریندا کیرمانشاها ساری یولدایام.

بو خاطیره یله بیرجه داها تخییولوم ایشلییب باشقا فیکیرلرله قورخولو صحنه لر بئینیمده یارانیر.

اوتوبوس ساخلاییر.شام چاغیدیر.آجمیشام.هاوا سویویوب.اوتوبوسدان دوشوب رئستورانا گئتمه یه مین جوره فیکیر بئینیمه اوتورور.اوتوبوسون پیله لریندن دوشورم.ایلک باخیمدا نئچه نفری سئت کوردو پالتاریندا گؤرورم.رئستورانین دوواریندا ایسپیرئیله "بژی کوریستان" یازیلیب پوزولموشدو.رئستورانین آدین قاپیسی باشیندا گؤرجک اوره ییم چیرپینتییا دوشور.بویاخلی چیراغلار کوردیستان  تابلوسونون دؤورونده گؤز وورورلار.آدی گؤرجک  ایستیرم اوتوبوسون ایچینه قئییدم.آما قارنیمین قورولداماغی قاباغیمی آلیر.باشقا موسافیرلر رئستورانا گئچیبلر.رئستورانا گئچیرم.رئستوران شولوغدور.سانکی قوناخلیغدیر.چوخلاری کوردو پالتار گئییبلر.سالونون بیر بیجاغیندا بیر اورکئست قوروپو کوردو موسیقی سی چالیر.دووارلار پارچا یازیلاریلا بورونوبلر.قیز اوغلانلار میز باشیندا اوتوروبلارآما اؤزلرین ساخلییانمادان چییینلرین درپدیرلر.یئمک سیفاریش وئردییم زامان آنلاییرام کی بو گئجه شام موفته دیر.میز باشیندا اوتورورام گؤز آلتی ایکی اینگیلیسلی سئوگیلینی گودورم.بیله مه داورانیشلارینی اولایلارا بیلمک خوش گلیر.آما سربازلیق پالتارلاریما باخاندا یئنه قورخو ایچیمی بوشالدیر.میزه گؤزومو تیکیرم.یازیلاردان, چالیب اویناماقلاردان ,شامین موفته اولدوغوندان آنلاماغ اولور کی کوردیستانا اؤزه ل بیر گوندور.آنجاق بیلمیرم هانکی گوندور.بیلمکده ایستمیرم.تکجه اوچ کسیلمیش باشی دوشونورم یئرده به له شیبلر.الیمی بوغازیما چکیرم.نفس آلیرام.گؤزلریمی یومورام.فیکریمی ده ییشمک ایستیرم.اولمور.گؤزلریمی آچیرام.بوغلو بیر کیشی قورخولو باخیشیینان اؤنومده دوروب.یئمکی میز اوسته قویوب هئچ نه دئمه دن گئری دؤنور.نیفرتلی اولدوغونو راحاتجاسینا دوشونمک اولور.یئمکه باخیرام.آتام یادیما دوشور.خاطیره سین تعریفله دیی آنلاردا گؤزلرینین غملی دورومو.اوچ سرباز کسیلمیش باشلارلا توپراق اوستونده.ایکی اینگیلیسلی سئوگیلینین آنلاییشی.ِاَینیمده اولان پالتارلار.کؤینه ییم اوسته آللاه آرمی.دووارداکی کوردیستان بایراغی."تبریز-کیرمانشاه موسافیرلری مینسین"سسی منی اؤزومه گتیریر.بوشقاب دولو یئمکله میز اوسته قالیر.سینه می هاوایلا دولدورب بوشقابی گئری ایته لییب آیاقا دورورام.

                                                                                    94.4.14

دوندان دونا دوشدون بیردن آی قیز 

بایاز دونو گئیدین ماوی دونو قویدون

شَهَری توی هاواسی بورویوردو  

گمینی ایسکیله ده باش داشی قویدون بیردن آی قیز

سیم خاردارا پست دوران زامان
او تایدان ایسلانمیش بوزولموش اوشوموش قادین گئچیردی
ایکیمیزدنده فلاکت یاغیردی
ایکیمیزه ده فلاکت یاغیردی
باخیشلاریمیزی بیربیرینه تیکن آندا...
سیم خاردار هانکیمیزا تیکیلمیشدیر
بیلنمدیک هئچ بیریمیز

بیر طرحینن قوللوغونوزدایام:

دوزلوسان 

 سن اؤزوو ایسته دیسن دونیایا

 شهریم؛

 هاواوین دوزلولوغو میلتی وورقون سالاجاق

 

سلام.یه نی دن باشلادیم یازماغا.آما بو سی آنا دیلده یازیرام.بونلا به له کی گؤجسؤزدی.باغیشلایین....

 

گؤنش اورتادایدی کی باشقا بیر گؤنش اورتا دوغودان ساچلارین سه پدی گئویه.

او گؤن قیلینجلار گؤنشی گئویه چاتدیردیلار.

یه نی گؤنش دوغو.

تاریخ صفحه لرین ائوتدوکجه یه نی گؤنشی آنلادیر دؤنیایا...  

                                                            بنام خدا

                                                            قلیون

دستش راسایبان چشمانش قرار داد وناراحت وبی رمق گفت:"خوریشدهم امروز داغ کرده"با ریش جوگندمیش  ور رفت.این پا وآن پا کردم تا عجله ام را نشان دهم.اولین روز مدرسه بود.اگر دیر میکردم...سال پیش دیر رسیدم همان روز اول ناظم مدرسه پوست  از سرم  کند...به کفشهایم نگاهی کرد.خنده ی تلخی به لب آورد.دمپایی ها را پیش پایم انداخت.نگاهی به پدرم انداخت وشروع به واکس زدن کرد.گوشی که زنگ خورد بابا از ما فاصله گرفت وفاصله گرفتن بابام همان و...مرد مرتب به من نگاه میکرد و من همش به سیگاری که  روی تخته داشت آرام آرام میسوخت چشم دوخته بودم.دستش مرتب مابین کفش و واکس در رفت وآمد بود.نگاه مرا که روی سیگارش دید,برداشت وپکی زد وآرام گفت:"دوست داری؟"آرام پرسیدم:"حال میده؟"خندید وریشش را تاب داد:"درست هم سن و سال تو بودم.اون روزا خورشید زود جوش نمی آورد.مثل الان که نبود.یخ میبستیم و با آب شدن یخها ما هم آب میشدیم.میگن زمین به خورشید دل بسته.واسه همین دارن به هم نزدیک میشن.برف تا زانوهام بالا اومده بود.پشت قهوه خونه ها وامیستادم ونگاه میکردم.انگار طلسمم میکردن.در که باز میشد و توده ی دود وگرما به  تنم میخورد آخ که چه حالی میداد.تو که نمیتونستم برم.پول نداشتم.بچه بودم.مجبور بودم از پشت شیشه  نگاه کنم.جماعت آی قلیون میکشیدن.اصلا پاتوق  خیلی ها قهوه  خونه بود.هر وقت  میرفتی اونجا بودن.دیگه با خیلیاشون آشنا شده بودم."مکثی کرد.باز خندید:"کارم شده بود اینکه قبل از ظهر قلیون کشیدن گنده ها رو نگاه کنم وبعد از ظهر آتیش روشن کنم وسر یه تیکه چوب رو آتیش بزنم و ادای اونا رو درآرم.امتحان کردی؟"خند ه ام گرفت.زیر چشمی نگاهش کردم.و مرد باز هم خندید:"یه  بار یادمه جلوی یکی از قهوه خونه ها- الان پلمپ شده-ایستاده بودم.سرما میسوزوند.شیشه پر بخار بود وتو پر دود.دماغمو چسبونده بودم به شیشه.مبهوت دود شده بودم.یهو  نمی دونم چی  شد.فکر کنم پادوهه یه چیزی تو گوشش خوند که قهوه خونچی اومد بیرون وبا اون صدای نکره اش سرم داد کشید.نمیدونم چی گفت .ولی خیلی  ترسسیدم.تا نفس داشتم دویدم.اوه...نفسم  بالا نمیومد.بالاخره واستادم.خونه ای که نداشتم.خونه پناهگاهه آدمه.پسر تو واقعا خوشبختی که خونه داری.وقتی واستادم فهمیدم شلوارمو خیس کردم.ای بابا.اون روزا از اون ورا دور شدم.چن وقت بعد کمی که قد کشیدم با صمد آشنا شدم.بدبخت کل بود.آی پس گردنی میچسبید بزنی.میگفت باید حقمو بگیرم.این  تکیه کلامش بود.آخرش هم نفهمیدم حق چی؟فکر کنم اونم با قهوه  خونه چی مشکل داشت.یا شاید میخواست حقشو  از قلیون  بگیره.چون اونم عاشق قلیون  بود.با هم رفتیم تو همون قهوه خونه  هرچی عقده داشتیم سر قلیون در آوردم.دم به دم میکشیدیم.نه من از رو میرفتم نه اون.ولی چشمای صمد یه چی دیگه میگفت.داد میزد که بازهم حقشو  نگرفته.قلیون  که میکشید زل میزد به یه گوشه وغرق در فکر میشد.کشیدم...نفس پشت نفس...پک پشت پک...هر چی در میاوردم میدادم قلیون.چن وقت بعد صمد وقهوه خونه چی..."پدرم موبایل را که جیبش گذاشت با سرعت به سمتمان آمد و حرف مرد را قطع کرد.:"اوه ه ه...مرد حسابی چقدر فک میزنی...زود بباش واکستو بزن.بچه بعد کلی وقت میخواد بره مدررسه ش..."خنده ی تلخی به لب آورد.نگاهی به خورشید که داغتر شده بود انداخت.کفشها را جلوم  جفت  کرد.دمپایی های زوار در رفته اش را پس گرفت وپک آخر را به سیگار زد.

بعد از ظهر داغ بود.خورشید انگار اکسیژن هوا را میمکید.نفس کشیدن سخت شده بود.مثل همیشه کبریت ته جیبم بود وخیابان های خلوت پیش رویم.وشاخه های خشک درختان معلق در هوا منتظر من.و من منتظر رویایی ترین لحظه ی زندگی...

•                                                            تانری آدینان
• سلام لار حورمتلی خالقا.بو منیم بیرینجیی تؤرکی ناغیلیمدی.بو دییشیلمک دوغما گؤنؤمده اولوب...آز چوخلوغون اؤز بویوکلیزه باغیشلیاسیز....
•  
•  
• "آتدیملاریمی بیر-بیر گؤتویوردوم.تیتیره تیتیره.هلمده اینانا بیلمیردیم یول  گدیرم.یانیمداکی لارا,باخدیم.و اولارین گؤلؤمسنمهلری تیتیردیردی.أیه یره دیسم نجه؟باشیم اوسته چیراخلارا باخیردیم.بونا بنزیردی کی اولاردی کی بیزیم باشیمیز اوستن گچیردیلر.و بو منی قورخوتدو.اولمویا ینه یوخودو؟
• گجه گؤنؤز سایمیردیم.آییغیردیم.یول یریمه یی یوخودادا گؤرممیشدیم.او گؤن ایاغ آشتیم.آنادان اولانلان چولاغیردیم.پارادا کی یوخوردو.ایشیم اولموشدو پنجره دن اشیه باخماخ.همیشه قورخایدیم بیری قیچیمی گؤره.اونا گؤره ملافه چکیردیم.هرکیم گلرددی منیم اتاقیما آجیغینان منه باخردی.دیردی به فیلیم اوینیرام.هچ اونوتمارام کی ایکی-اوش سری ملافه نی اوستومنن چکدیم وقونوخلا تزلیگینن قاشدیلار.و من نقدر سونراسی پشمان اولدوم.او گجه ,یاریسیناجان آییغیدیم.پنجره دن  اشیه باخیردیم.آخ کی بو گجه لر منه نه شیرینیدی.سس سیزلیک.منه گؤنؤز زجریدن سورا هچ یوخوردی.هر گؤن منی دیغلاماخ توتاردی.اوشاخلار گلردیلر منی دانیشتیرالا.آما من اولاری اؤزومنن قوواردیم.ایندی کی  دییرم اؤزؤم اؤزؤمنن آجیغیم  گلیر.گؤزلریمی  یوماردیم هرکیم بالاجادان بویوک کیشی یجن قاتاردیم قاتیشدیاردیم.او خیرخواه آروادین اوستونه کی گلمیشدی بیز اوشاخلارا باش وورا إله قشقیردیم ,آقا گلدی هؤگؤردی اوستومه.آما او آروات دوردو قاباغیندا بیلمنن صاحیب چیخدی.آقانی کی اؤتوردی اشیه ایکیمیز قالدیخ.هچ قولاخ ورمیدیم سوزلرینه .تکجه عطرینین سویوخ ایرسی منی حالا گتییردی.دوراندا ایاقا منلن سوروشدو ایستییرسن منیم کیمین ایاغ اوسته قالخاسان؟بیلسینه بیر باخدیم وسویوخ ددیم :إوِت.اله بو.چیخدی سس سیز سمسیز گتدی.داها گؤرمدیم بیلسین.
• بولار باشیمنان گچیردی کی بردن اژزومه گلدیم.آییندیم.دؤز پیللرین آغزیندا دورموشدوم.گؤزلریمم قره لدی.اؤرییم گتدی.بیر سرین سو دریمی بوزا باغلادی.تیتیرمه جانیما دؤشدؤ.اؤچ-دوت نفر قیشقیردیلار ومن یوخودان آیندیم...
• یِنه تخت اوستونده یاتمیشدیم.تر ایچینده اؤزؤردیم.ملافه نی قارنیماجان چکمیشدیلر.تکجه بیر فرقی او قاباغینان واریدی .و او أینیمده کی گؤو پالتاریدی."
• باشین تویلادی.گؤلؤمسندی.منه گؤز تیکدی:"بوگؤن هاوا نه خوشدو.
• ومن اونا سؤیلدیم :"دور آتدیم آتاخ..."
•                                                                                  چهارشنبه      13/2/1391

 

 بنام خدا

صحنه ها صحنه به صحنه ازمقابل چشمم می گذشتند.چشمانم عکس یکی یکیشان رامیگرفت وسریع حذف میکرد.قلم وکاغذ در دستم  بود.اما قلم بی حرکت بروی کاغذ ایستاده بود.

اتوبوس حرکت میکرد ومن کنار پنجره نشسته بودم.کوه های خالی ازحضور زندگی،اتومبیل هایی که بسرعت از کنار اتوبوس می گذشتند،تابلوهای راهنمایی،تابلوهای کیلومترشمار شهرها ومسافران داخل اتوبوس که مرتب این طرف وآن طرف می شدند تا بلکه شاید سریعتر خوابشان بگیرد.مردی که کنار من نشسته بودپیش قدم تر بود ومرتب به من میخورد و تکه تکه های افکارم رامی برید.سرم را روی شیشه گذاشتم.خودم رابیشتر به دیواره اتوبوس چسباندم تا کمتر افکارم قیچی شوند.می خواستم بنویسم اما چیز جالبی برای نوشتن نبود.بارها وبارها،ساعتهای  زیادی سوار اتوبوس بودم وبیرون رانگاه میکردم.بارها دنبال موضوعی برای نوشتن گشته بودم.اما حتی اگر تصویری پیدا میکردم که میشد برایش صفحه هایی راباطل کرد،سریع ازذهنم خارج می شد دنبال موضوع بهتری میگشتم.کوه ها باگذر ازتونل درازی صدای آرام اتوبوس را می پیچاندوبلند میکرد تمام شد.صحنه به صحنه،صحنه های جدید به استقبالم آمدند.شنهای ریزی که پشت سرهم ایستاده بودندوتا بینهایت رفته بودندوبوته های خارکه مانندفرماندهانی ازمیان شنها قد کشیده وسربلند ایستاده بودند.وباز تابلوها وخبر نزدیک شدن به یک شهر دیگر.نفسهایم بلندتر شده بود.آرام آرام بی نهایتی شنها مراطلسم میکرد.شنهاکلمه ای بودکه افکارم برای شنها انتخاب کرد ومن بروی کاغذ نوشتم.

چشمانم سنگینی میکردند. پلکهایم به هم نزدیک شده بودند.انگارخیلی همدیگر رادوست داشتند.صحنه ها بازهم صحنه به صحنه ازمقابلم میگذشتند.وارد شهری شده بودیم.من بارها ازخودم پرسیدم که کدام شهر است وآنقدر خسته بودم که ذهنم تحمل فکر کردن را نداشت.ورودی شهر الم بزرگی بلند کرده بودند.پرچم سرخی بالای الم میلرزید.وکلمه "سیدالشهدا"وسط پرچم  میدرخشید.پشت الم تیر برق بود.ازهر نقطه ی الم نورش میگذشت.وکلمه واضحترودرخشان تر میشد.

"سیدالشهدا"را روی کاغذ نوشتم.و پلکهایم همدیگر رادرآغوش گرفتند

-"دادا...دا...داش...صدامو میشنوی؟"چشمانم راباز کردم.خودم راجمع کردم وباچشمانی        کردهنگاهش کردم.مردکه کنارم نشسته بودپیاده ومرد دیگری جایش را گرفته بود .

به ترمینال که رسیدیم وسایلم راجمع کردم ومنتظر ماندم  تا مردحرفهایش راتمام کند:"حححضرت حسین نننبود ااالان توشازده قاسم افتاده بودم...لللالا..."لبخندی زدم ومنتظر ماندم تادرخواستش رابکند.حدس میزدم چه بخواهد.دستش رادراز کرد:"بیییاماله تو..."نگاهی به زنجیر انداختم.بهت،ابروهایم رابه هم دوخت:"نه مرسی.باشه واسه خودتون...شما...یعنی       چیزی نمیخواین؟"مردخندیدوگفت:"نننه...فقط خخخدا...یییاحسین...بیییا ...بگیر..."زنجیر رادردستم چپاند.نگاهی به برگ دردستم انداختم.دوکلمه بیشتر داخلش ننوشته بودم.ازسرکنجکاوی برگ را به مرد دادم.مرد نگاهی به کلمات داخل برگ انداخت.لبخندی زد وبرگ راپاره کرد.بدون خداحافظی ازاتوبوس پیاده شدم.ازپشت  صدایم کرد:"عامو...یییه دیقه وای میستی؟"ایستادم ونگاهش کردم.لنگ لنگان بسمتم آمد.طرفی ازکاغذ راکه کلمه زندان داخلش بود رابهم داد وتکهی دیگر راروی قلبش گذاشت ولنگ لنگان دورشد.

                                                                                      ۲۷/۱۱/۹۰

بنام خدا

پیاده بودم.مثل همیشه برای خرید باید دانشگاه را دور میزدم.غروب بود.شیراز بود وسراه دارالرحمه اش.چندین بار از دیگران شنیده بودم‌ که عصرها آن دوروبر امنیتی ندارد.اما من دلم گرفته بود.می گفتند از چند دانشجو زورگیری شده بود.اما من گوشم به این حرفها بدهکار نبود.هرشب صدای تیراندازی صدای مطلق خیابان ها رامیشکست.اما من برایم مهم نبود.هندزفری رادرگوشم گذاشته بودم وبیرون از دنیای بیرون بودم.فقط تک پوش تنم بود.برای مردم شیراز که به قول خودشان هوا سرد شده بود تعجب آور بود.این تعجب راچشمهای تعقیب کننده شان می گفت.باران هم داشت نم نم می بارید.خرید که بهانه بود میخواستم قدم بزنم.خوابگاه خفه ام می کرد.بارهااطراف دانشگاه را گشته بودم.همه چی آرام بود.تقریبا با همه ی محله های اطراف آشنایی داشتم.

هرترانه ای که شروع می شد غم های خواننده هم روی دوشم سنگینی میکرد.به پاهایم نگاه میکردم که پشت پرده ی نامریی باران قایم شده بودند.قدم هایم قطره های کف خیابان را باز به اوج می رساند وبعد باقطره های دیگرکه ازآسمان میریختند همراه میشدند.برایم این کار جالب بود.بارهابا این کار ذهنم رابه جاهای مختلف کشاندم.کم کم سرما درتنم نفوذ میکرد.بخاری که ازگرمای تنم برمیخواست ازدهانم به هوا میرفت.به بخارآب دهانم خیره میشدم که باهرنفس بیرون می امد ومن بازدم راطولانی میکردم تابتوانم به نفسم شکل بدهم.همیشه ازآتش خوشم می امد.دود هم جزیی ازآتش هست.ولی هیچوقت نتوانستم نسبت به سیگار تصمیمی بگیرم.ولی ازدودش که ازدهان بیرون می امد ومیتوانستی شکل بدهی خوشم می امد.بارها تا مرز امتحان کردنش پیش رفتم وباز اندختم.این امکان راسرما به من میداد تابدون سیگار از بیرون دادن دود لذت ببرم.لرزشی که تامغز استخوانم نفوذکرد مرابه خود اورد.ترانه قطع شده بود ومن متوجه نبودم.موبایلم را بیرون آوردم ونگاهش کردم.تا خواستم جواب بدهم قطع شد.تماسهای بی پاسخ پشت سرهم صفحه ی موبایل راپرکرده بود.ازاتاقمان بود.رفقا منتظر بودند تا غذابرایشان ببرم.نگاهی به ساعت انداختم.یازده گذشته بود.هوا تاریک بود.مه ازنور تیر برق کاسته بود.ومن گم شده بودم.به آن منطقه رفته بودم.بعضی صحنه هابرایم آشنا بود.اما نمیدانستم ازکدام راه آمده ام.ناچار عکس مسیری راکه میرفتم برگشتم.باز صدای تیرهای شبانه خیابانها راپرکرده بود.هندسفری راازگوشم برداشتم تانسبت به اطرافم مسلطتر باشم.اینکار برترسم زیادکرد.پاهایم تیر شده وقدمهایم تندتر.زیرچشمی اطرافم رامیپاییدم.خیابان خلوت بود.گهگاهی گربه ای ازاین طرف جوی به آنطرف میپرید.خانه های کهنه،درههای نیمه باز،درختان بلند بابرگهای زرد،باپس زمینه سرخ که آسمان برایش درست کرده بود.همه به ترسم اضاف میکردند.سعی میکردم به خودم دلداری بدهم.ولی فایده ای نداشت میلزیدم.نمیدانستم ازسرماست یا ازترس.لباسهایم خیس بودند.گاهی آبی که درموهایم جمع شده بود بروی پیشانی ام میدوید.وصورتم راقلقلک میداد.وبازهمین قلقلک میترساندم.هرآن منتظر صدایی یابرخورد چاقویی یابیرون آمدن چند نفر ازآن خانه های نیمه باز و...بودم.به انتهای خیابان رسیدم.بن بست بود.بدترین تصویری بود که میتوانستم ببینم.برگشتم.پاهایم میلرزید.برگشتن درآن لحظه ای که احساس میکردم ده ها نفردرتعقیبم هستند سختترین چیزبود.ازدور یک نفر رادیدم.پیش رفتم.هنوز برایم مشخص نبودکه بسمتم می آید یادرجهت عکس است.آرام راه میرفت ومن سریع.بالاخره به جایی رسیدیم که قیافه اش رادیدم.وسرسیگارش راکه با هرپکی که میزد سیگاردرآن هوای سرد جانی دوباره میگرفت.قدش بلند ولی خمیده بود.رنگ پوستش سوخته بود.کت مشکی پرازلکه ای راروی دوشش انداخته بودموبایل رادردستم محکم گرفته بودم.تنها سلاحم بود.تصمیم داشتم برای دفاع ازموبایلم بگذرم ومحکم به چشمش بکوبم.ولی بانزدیک شدن به هم این تصمیم مبهم وغیر قابل اجرا بنظر میرسید.ازکنار هم گذشتیم.بانگاه خیره اش مرا بدقت بررسی میکرد ومن سرم پایین بودوبانگاههای کوتاهی حرکاتش را می پاییدم.هنوزدو قدم ازهم فاصله نگرفته بودیم که صدایش بلند شد.باهمان لهجه ی شیرازی صدایم کرد:"آی کاکو..."نشنیده گرفتم.باصدای بلندترداد زد"عامو...باتوام ها...آره باتو...یه دیقه وایمیستی..."ومن مجبور ایستادم.برگشتم.نگاهمان به هم خیره بود.مقابلم ایستاد.سکوت حاکم مطلق خبابان بود.دستش راتکان داد ومن تکانی به خودم.دستش راروی شانه ام گذاشت:"عامو مشتی هستی...یه ی کاری برووم میکنی؟من ها تازه از زندان آزاد شدم.پول کرایه برابرگشتم ها به خانه ها...گوش میدی به حرفووم..."باتکان سرم جوابش رادادم."عامو یه ی پول کرایه داری خودمو برسونم به خونه..."نگاهی به اطرافم انداختم وپول کیفم را در ذهنم شمردم.کرایه راحساب میکردم بهتر وبه نفعم بود.مرد داشت حرف میزد:"...به جان امام هشتم من پول برگشتمو ندارم."گفتم"چند؟"وصدایم خفه بود.ساعتها حرف نزده بودم.آب دماغش را با انگشت اشاره اش پاک کرد وبی خیال گفت:"ده تومن"نیشخندی زدم.به دورترین نقطه ی شیرازهم که میخواستی دربست بروی ده تومن نمیشد.ترسم کم شده بود.اما همچنان میلزیدم.ویقین داشتم که ازسرماست میلرزم.جواب دادم:"عامو دانشجویی حساب کن.من زیاد پول ندارم"وبازلهجه ام کار دستم داد.باخنده ای که به لب آورد گفت:"ترکی؟"همین کافی بود که لرزیدنم بیشتر شود.سوالی بود که هیچوقت درجوابش نمی توانستم دروغ بگویم.وشیرازی مهمان نواز راخوب میشناختم.سرم رابه نشانه ی مثبت تکان دادم."عامو ترک ها که دست ودلبازند..."ومن هزاران بار دردلم فحشش دادم که مرد ناحسابی کجای دنیا زورگیری رادست ودلبازی میگویند.کیف پولم رادرآوردم وپولی راکه قرار بود به غذا بدهم تقدیمش کردم.مرد بادیدن اسکناس ها چشمانش درخشید.پول رااز دستم قاپید وازهم دور شدیم.ومن باهر قدمی که دورتر میشدم فحشهایم بلندتر میشد.من بودم وخیابان های فرعی بن بست وشب وسرما وصدای تیرهای شبانه... 

                                                  پایان

بنامخدا

تقدیم به دریاچه ی پر درد ارومیه(اورمو گؤل)

زانو زده بود.بند پوتینهایش رامحکم بست.بلند شد وچفیه اش را مرتب کرد.همان لباسهای خاکی اش را پوشیده بود.پشت خاکریز تصورش بود.دشمنش سرسخت بود.صبح بود.فرمانده خودش خوب میدانست که روز زمان مناسبی برای جنگ نیست.ولی دشمن باید اورا میدید.مردم خودش باید او را میدیدند.

قدم اول را که روی خاک خشک وترکیده گذاشت,قلبش پر از هیجان بود.امید داشت.پای چپش را بکمک دستانش برداشت وقدم دوم راگذاشت.آفتاب تازه بالا آمده بود.باد به ملایمت می وزید.با این وجود گرد وخاک بود.نفسش بند آمده بود.می دانست که هنوز اول راه است,پس باز پیش رفت.ماه ها بود که خودش را آماده ی این عملیات کرده بود.نقشه اش را طرح کرده و این بار در میدانی دیگر,از چشم وطنش, از قلب دیارش,از هم بازی کودکی هایش,از تکه ای از جایی که بخاطرش پای چپش را فدا کرده بود,می خواست دفاع کند.با خودش در این راه حرف های زیادی داشت.

خورشید بالای سرش آمده بود.زمین سفید بود.پاهایش در نمک فرو می رفت وبسختی در می آمد.گرما می بارید.باد گرما را کمک می کرد.میانه ی راه بود.نمک ها مانند موج در جریان بودند.عرق از صورتش می ریخت.قطره قطره روی نمک ها می افتاد و به راحتی در آن محو می شد.اشک چشمانش را پر کرده بود.دلش برای دریاچه اش می سوخت.به هرطرف که چشم می دوخت نمک بود ونمک بود ونمک.سفیدِسفید.انگار جنازه ای بود که خلعتش را پیچیده وآماده ی دفن کرده بودند.گهگاهی با پای راستش به نمک ها می زد.نمک ها را به هوا می فرستاد وخودش روی زمین می افتاد.ولی زود بلند می شد راه می رفت.باید هرچه سریعتر خودش رابه ارومیه می رساند.می خواست همه را متوجه کند که دریاچه اش چگونه آخرین نفس هایش را غریبانه می کشد وفرزندانش چشمانشان را بسته اند.می خواست همه را متوجه کند که دریاچه اش حالا دیگر صحرای نمک شده.می دانست که همه می دانند.اما می خواست یادآوری کند.شاید برای رفیق چند ده ساله اش چاره ای می کردند.رفیق پدر وپدر بزرگش را نجات می دادند

آفتاب میسوزاند.باد نمک مرد را حلقه کرده بود.تشنگی امانش رابریده ونفسش را خشک به ریه هایش می رساند.تنگی نفسش اوج گرفته بود.نمک راه بینی اش را بسته بود.خسته واز پا افتاده بود.درمانده بود.این راه برای پیرمردی جانباز سخت بود وغیرممکن.اما می خواست ممکنش کند.تشنگی وجودش را پر از التماس کرده بود.وبالاخره تصمیمش را گرفت.قمقمه اش را از فانوسقه اش در آورد.درش را باز کرد.جلوی بینیش گرفت,تا خنکای آب وارد ریه هایش شود.نزدیک لبان ترک خورده وهمدرد دریاچه برد.خواست بنوشد.ولی چشمانش را نمی توانست ببندد.این درس را ازجبهه خوب یاد گرفته بود.هرکس که بیشتر تشنه,زخمی و...درحال مرگ بود,برایش آب میبردند تا راحت تر جان دهد.سر قمقمه را پایین آورد.آب با صدای شر شر روی زخم پر از نمک دریاچه اشریخت.قمقمه را در تن لخت دریاچه ی نمک رها کرد.هیچ تفاوتی نکرد.فقط دردهای دریاچه تازه تر شد.

حالا دیگر آب نداشت.بند پوتین هایش را باز و پاهایش را با نمک ها بی پرده کرد.پاهایش تاول زده ومی سوختند.اما دیگر مهم نبود.قدم برداشت. قدمی دیگر.وقدمی پشت سر آن.دیگر نمی لنگید...

بنام خدا

خون خورشید در غرب شهر،یعنی جایی که کوه ها مثل خنجری تیز بر پیکرآسمان فرو رفته بودند،به روی آسمان پاشیده شده بود .

سفیدی هلال ماه میان تیرگی آسمان بچشم میزد.کنار خیابان علفهایی روییده بود که چون همدمی قدیمی کنار برفهای در حال آب شدن جای گرفته بودند.

شور وشوق خاصی بین مردم حاکم بود.پیرمردی درحالی که کلاهش راتا پیشانیش پایین کشیده ،درخود فرو رفته بود وچند جعبه ی بسته بندی شده در دست داشت،در پیاده رو قدم زنان داشت میرفت.زنی که دست پسر بچه اش را گرفته بود وپسر بچه که همه ی حواسش را به ماهیهای در دستش متوجه کرده بود.مردی آنطرف خیابان  قدم می زد.کت وشلوار شیکی پوشیده وکراواتی کرمی زده بود.صورت اصلاح شده وسر شانه شده اش،او رامردی منظم،محترم وطرز راه رفتنش اوراکمی غیر عادی جلوه  می داد.پاهایش به هم گره میخورد. نزدیک پل عابرپیاده ایستاد.

بی هیج مقدمه ای سرخپوستی رقصید.سرش را رو به آسمان گرفت .دستش را مشت کرد وجلوی دهانش گرفت.شروع به خواندن کرد.جمعیت دورش جمع شدند.نگاه ها وخنده ها او را به وجد می آ ورد.

پیرمرد سرش رابالا گرفت.وبه مرد وجمعیتی که دورش را گرفته بود خیره شد.پوزخندی زد،سرش را تکان داد ونزدیک مرد  شد.دستی به سرمردکشید. یکی از جعبه ها رااز پلاستیک در آوردو به مرد داد.مرد آرامتر شد. مرد بانگاهش به آن طرف خیابان همه را دنبال خودش کشاند.

***

ترافیک سنگین بود.آن وسط عمو فیروز ودو همکارش بر سنگینی ترافیک می افزودند.هرسه صورتشان رامشکی رنگ کرده ولباسهای رنگارنگی را پوشیده بودند.مردی که دایره میزد مرتب عقب جلو میرفت وهمچنانکه دایره میزد،شکلک در می آورد.همکار دیگرش که کوته قد بود،همچنان که  پول جمع می کرد،دور عمو فیروز میگشت ومردم رامی خنداند.عموفیروز استواروسط خیابان ایستاده بود ومیخواند:((ابرار خودم سامبولی بلیکم...ابرار خودم بزبز قندی...ابرار خودم چرا نمی خندی...))مردم هم با عمو فیروز هم آهنگ شده ومیخواندند.رفت وآمد در پیاده روها قطع شده وبازار عمو فیروز گرفته بود.هر چند دقیقه یکی جلو میرفت وعیدی می داد.

اتومبیل یشمی رنگی درست مقابل عمو فیروز ترمز کرد.برای لحظه ای لبخند از صورت عمو فیروز محوشد.رنگش پرید.صداها کم شدند.وجمعیت که به صحنه ی جدیدی برخورده بودند،راننده اتومبیل را که زنی جوان بود هو کردند.عمو فیروز زود خودش را پیدا کرد.تنه ای به همکارش زد تا کارش را از نو شروع کند.همچنان که میخواند بسوی راننده ی اتومبیل قدم برداشت:((ابرار خودم سامبولی بلیکم...ابرار...))زن نگاهی به مرد کنار دستیش انداخت.مردپیاده شد . نزدیک عمو فیروز شد.لحظه ای چشم در چشم هم شدند.مرد کشیده ی محکمی زیر گوش عموفیروز زد.مرد قوی هیکل بود.عمو فیروز تنی استخوانی داشت.خواست جواب کشیده را بدهد.مرد دست عمو فیروز را گرفت و پیچاند.عموفیروز بر زمین نشست.لگد خورد.

اتومبیل حرکت کرد.واتومبیلهای پشت سری هم دنبال اوبه سادگی از کنار عمو فیروز رد شدند.

***

مردم درحال متفرق شدن بودند.همکار کوته قد،جلورفت .دستش رابسمت عمو فیروز دراز کرد.عموفیروز دستش راکنار زد وهلش داد.مردکوته قد برزمین خورد.عموفیروزبلند شد.بسوی همکار دیگرش رفت.دایره را ازدستش گرفت.در دستش چرخاند.شروع به نواختن کرد.مردم دوباره ایستادند.بشدت دایره می زد.هرلحظه بیشتر به دایره فشار می آورد.دایره راشکست.همه ی پولهارا از دست مردکوته قد گرفت وبه کنار روگذر رفت.همه یشان را به پایین پرت کرد.پولها در هوا می چرخیدند وآرام وبدون عجله ای پایین می رفتند.جمعیت عموفیروز راهو کردند.عده ای فحشش دادند.ولی عموفیروز دیگرصدایی نمی شنید.بدون هیچ حرفی از معرکه فاصله گرفت.

***

مرد دیوانه کراواتش راکند وبرآتش معرکه هیزم ریخت.کتش را در آورد.همه را از خود دور کرد.پیرمرد رابه عقب هل داد.بسوی پسرک واکسی خیز برداشت.پسرک وحشت کرد.بلند شد وچند قدم عقب عقب رفت.مرد دیوانه واکس را برداشت وبه صورتش مالید.

بسوی خیابان حرکت کرد.وسط خیابان، روی خط ممتد ایستاد وخواند:((الباب...خودم...سام...الباب...نمی خلدی...؟))

پسرک ماهی ها را به جوی آب انداخت.مادرش باعجله بسمت ماهی ها رفت.دست پسرک آزاد کرد. پسرک باشتاب بسوی مرد دیوانه رفت ودورش چرخید.

                                                                 پایان

سلام.این هم از آخرین داستانم در سال ۸۹.امیدوارم تونسته باشم رضایت استادهایم رابدست بیارم.

باید اعتراف کنم این داستا ن راتحت تاثیر رمان((روزی که خواستند کتاب را دستگیر کنند))نوشتم:

بنام خدا.

آب باران درکف خیابان جاری بود.نسیم سردی می وزید.قطره های روی برگ درختان مدام با نسیم همراه می شدند.پاییز در پی گرفتن هویت برگها بود.هوا سردو مرطوب بود.خیابان افرادی عادی به خود نمیدید.گاهی دختر وپسری دست بدست هم می آمدند وقدم زنان رد می شدند.یا اتومبیلی که با سرعت آبها را کنار میزد وابراز قدرت می کرد.هر از چند گاهی جوانی دیده میشد که خمار کنار پیاده رو افتاده وته سیگارش را محکم چسبیده تا بلکه دیرتر بسوزد.

پیرمرد سرش را بلند وقدش را راست کرد.ابروی راستش را بلند کرد وابروی چپ را تاحد امکان پایین آورد.سرش را آرام به اطراف چرخاند.دستی به ریش سفیدو یکدستش کشید.پالتوی کهنه وپاره ای که پوشیده بود او را در نقش مردی فقیر کاملا واقعی جلوه می داد.عزمش را محکم تر کرد.دسته ی گاری را سفت گرفت.چرخهای گاری با صدای جیرجیر چرخیدند.گاری پراز سبزی بود.نایلونی روی سبزی ها کشیده بود تا از گزند آب باران درامان باشند.اوعاشق کارش بود.

***

چرخهای گاری از چرخیدن ایستادند.پیرمرد دوباره قدش را راست کرد.بعد از ظهر بود.باران بند آمده،زمین نیمه خشک شده،وخورشید بانوازش گرم وملایم خود،زن بودنش را برخ می کشید.

• پیرمردزنگ دریکی از واحدها را زد.چند لحظه بعد،صدای زنی او را بخودآورد.باصدای آرام ملایمی زن را دعوت کرد تاجلوی در بیاید.زن در را باز کرد.پیرمرد لبخند زد.زن خیره ماند.پیرمرد سبزیها راکنار زد وکتاب قطوری رابرداشت.زن با دیدن کتاب چشمهای باریکش را از پیرمرد گرفت وحریصانه به کتاب دوخت.پیرمرد گرد وخاک روی  کتاب راکنار زدوتحویل زن داد.زن عینکش راروی چشمانش تنظیم کرد وکتاب را بدقت بررسی کرد.پیرمرد سبزی ها رامرتب کرد وگاری را دوباره راند.هنوز کتاب های زیادی بود که باید بدست صاحبانشان میرساند.پیرمرد در حالی که از زن فاصله می گرفت پوزخندش را پشت سرش حس کرد.

پیرمرد از وقتی کتاب را شناخت،مرتب کتاب های مختلف سانسور و ازدست عموم خارج میشد.کتابهای زیادی را سوزاندند.وکتابهای بسیاری حق چاپ پیدا نکردند.آن زمان فقط میتوانست پدرش راتقلید کند.سرش را هماهنگ با پدرش تکان میداد وابروهایش را بالا وپایین می آورد.وقتی توانست روی پای خود بایستد،تصمیم گرفت عمرش را به پای کتاب بگذارد ودراین راه ثابت قدم ماند.کتاب های مختلفی را که سانسور میشدند از راه های مختلف تهیه می کردو بدست اهلش می رساند.اما پنج ـ شش سالی که سختگیری هازیاد شده وفرصتها کم شده بود،مجبور بود از ترفند های مختلفی استفاده کند تا نتوانند شناساییش کنند.اوتنها آرزویش این بود که مردم بتوانند خودشان انتخاب کنند چه کتابی را بخوانند وچه کتابی را به قفسه ی کتابخانه ها برگردانند.برای این آرزویش فقط  می توانست،کتابهای معدودی را به افراد محدودی برساند.این غنیمتی بود وخودش هم این رابخوبی درک میکرد.

***

پیرمرد نگاه مایوسانه ای به گاری واژگون شده اش انداخت.قبل از اینکه سوار اتومبیل شود چشمش به دخترک تنهایی که در گوشه ای کز کرده بود افتاد.ابروهایش را بالا وپایین کرد،چشمکی زد وسوارشد.پشت سرش مرد یونیفورم پوش نیز سوار شد.اتومبیل در حالی که داشت از میان جمعیت می گذشت،پیرمرد لبخند تلخی به زن عینکی زد.

معرکه خوابید.جمعیت پراکنده شدند.کتاب ها زیر لگد های بیرحمانه ی مردم له شدند.

***

غروب بود.دخترک باقدمهای آهسته بسوی کتابهای پاره پاره ی پخش شده در کف خیابان نزدیک شد.ایستاد.چشمهایش را چرخاند.روی کتابی دقیق شد.آن رابرداشت.باصدای ضعیف وهجی کنان خواند:((رو...زی...که...خوا...ست...ند...کتا...برا...دست...گیر...ک...نند.))ابروهایش را بالا وپایین کرد. مدادش را از جیب دامنش درآورد وتیتر کتاب راویرایش کرد.:((روزی که خواستند کتاب فروش را دستگیر کنند.))

                                        پایان۲۱/۱۲/۸۹

 

                                                       بنام خدا

گردبادنوپا

((وخدا آیات خود را درجهان به شما نشان داد.کدامیک را می توانید انکار کنید؟))پسرک این را گفت وازاتوبوس پیاده شد.با گامهایی بلند ومحکم از آن فاصله گرفت.اتوبوس همچنان بیحرکت ایستاده بود.گویی قصدی برای حرکت نداشت.راننده سرش را  روی فرمان گذاشت.پلکهایش پرده ای ضخیم مقابل چشمانش کشیدند.دختری که آن پشت نشسته بودبا عصبانیت بلند شدوداد زد:((هی آقا!مردم کار وزندگی دارن.اگه راه نمیفتی تکلیفمونو بدونیم.))ولی پیرمرد چیزی نمیشنید.تسخیر...

دست از نوشتن برداشت.از جایش بلند شد.به کنار پنجره رفت وبه ساحل بی انتها ودریای بیکران مقابل کلبه نگاه کرد.کلبه گویی مرزی بود بین ساحل ودهکده ی پشت سرش.

خیره ماند.نزدیک غروب شد.مرد جوان همچنان پشت پنجره ایستاده بود.آن روز می خواست داستانی بنویسد که تکمیل کننده ی کتابش باشد.می خواست سوژه ی اخرین داستان کتابش را ازقرآن بگیرد.قرآن را باز کرده واولیین آیه ای را که دیده بود بی آنکه چیزی در ذهنش شکل بگیرد انتخاب وشروع به نوشتن کرده بود.ولی نتوانست ادامه دهد.چیزی مانع از نوشتنش میشد.اگر چیزی خلاف قرآن بنویسم چه؟

***

باد به آرامی وزید.شنها به پا خاستند.باد دور خودش گشت.شنها دورش جمع شدند.باد آواز سوزناکی سر داد.شنها کودکانه دورش بازی می کردند.مرد جوان بدقت تشکیل گردباد رامشاهده می کرد.گردباد کمی بسوی کلبه حرکت کرد تا برای خود نیرو جذب  کند.ساحل فرزندان کوچکش  رابدست گردباد سپرد تا در نبردی سخت که طبیعت تدارک دیده بو یاریش کنند.گردباد برگشت.حالا بسوی دریا حرکت کرد.دریا خطر را احساس کرد.بیدار شد.آرامشش را از دست داد.سرش را به سنگهای ساحل کوفت.گویی مینواخت تا آواز گردباد  زیباتر ازآب در آید.گردباد داشت اوج می گرفت.دریا نمیتوانست تحمل کند.موجهایی فرستاد تا گردباد را بترساند.ولی گردباد ،گردباد بود.نترس وسرکش.

***

قدم در آب گذاشت.آب مانند ماری خزید واز گردباد بالا رفت.شنها به آب سرازیر شدند.گردباد داشت در مقابل دریا تنها میشد.اما همچنان استقامت میکرد وپیش میرفت.هرچه گردباد پیش میرفت دریا نیز بیشتر آرامشش را از دست می داد.گردباد به اندازه ای پیش رفته بود تا دریا نقشه اش را اجرا کند.

ناگهان زیر پای گردباد خالی شد.گردباد پایین وپایین تر رفت.همین که دریا او را به زیر کشید بر او تاخت.وگردباد غرق شد.

***

قایقی شکسته ازدور داشت به طرف ساحل می آمد.

ناگهان در چند صدمتری ساحل  آرام چرخید.لحظه به لحظه تندتر میچرخید.لحظه ای بعد قایق از نظر مرد جوان ناپدید گشت.

گردباد دیگری بود؟نه.گردباد نوپای سرکش غرق شده بود.گردباد نوپا با دریا متحد شده بود.گرداب دریا را تسخیر خودش کرد.

***

مرد جوان خودکار را از دستش انداخت.تب شدیدی داشت.شب از نصفه گذشته بود.کلبه کاملا درتاریکی غرق شده  بود.کبریت کشید وفانوس را روشن کرد.رفت وازمیز کوچکی که در گوشه ی کلبه بود،همه ی داستانهایش را بیرون کشید.نگاهی گذرا به همه شان انداخت.باز زیر لب آیه ی قرآنی راخواند:((وخدا آیات خودرا درجهان بشما نشان داد.کدامیک را می توانید انکار کنید؟))از کلبه بیرون آمد.ورقهای در دستش را به هوا پرتاب کرد.باد تک به تک ورقها را در هوا قاپید.مرد جوان فریاد زنان گفت:((هدیه ای از من به گردباد...نه.گرداب نوپاست.))

حالا تنها اثرش ،داستانی نیمه کاره بود.

                                                پایان۱۹/۱۱/۸۹

بنام خدا

 

خیالاتی شده بود؟سرش را محکم تکان داد.دوباره نگاه کرد.بله.اوداشت فرار میکرد.مرد٬دستش رابسربی مویش کشیدوابلهانه خندید.اشک چشمهایش را پاک کرد.دهان گشادش را بست.ابروهایش را به هم دوخت.به آرامی چند قدم بسوی زنی که می دوید برداشت.دست چپش را بلند کرد.با صدای لرزانی

گفت((وایستا...وایستا...پولامو ازم نگیر...پولامو بده...سودشو نمیخوام...اقلا خودشونو...))چند قدم دیگر برداشت.گویی وزنه های سنگینی به پایش بسته بودند.

***

باران نمنم می بارید.مرد ریزش قطره های باران را به روی سر بی مویش حس می کرد.نگاهی به بالای سرش انداخت.چکه چکه آسمان کوچک وکثیفش بر سرش می بارید.بی خیال چشمهایش را بمقابلش متوجه کرد.جاده ای بی انتهاونمناک پیشرویش بود.دمپایی هایش رابسختی از زمین کندوپایش را جلوانداخت.نتوانست از جایش حرکت کند.هنوز آن وزنه ها به پایش بسته بودند.سنگینترازدیروز وسنگینتر از گذشته...

لگی به پشتش خورد.سرش  محکم به زمین سفت وسخت برخورد کرد.منتظر ماند تا نعره ای بلند را بشنودوتنش رابلرزاند.وبعد٬جمله ی((بجنب مرد.تواینجا پول نمیگیری که مفت مفت بگردی...نگاه کن...دستشویی ها هنوز کثیفند!))ومنتظرماند تاسایش تی خیس وکف آلود را برپیشانیش احساس کند.ولی...امروزهیچکدام اتفاق نیفتاد.چون چشمهایش رابسته بود.وقتی باز کرد٬خودشرا میان رفیقانش یافت.تکانی خورد وباصدای خفه ای گفت((رفقا...رفقا...چرا هیچکدومتون جواب نمیدین؟لال شدین؟من سرورتونم.باید از من اطاعت کنین.حرف بزنین...نکنه حرفامو به دل گرفتین؟شوخی کردم...حرف بزنین...من...گوش میدم...من آدم خوبیم...من...مثل اونای دیگه نیستم...من سنگ صبورم...صبورم.میگم نکنه شما ها رو هم مثل من انداختن بیرون؟...مثل یه زباله...ها؟شماها که آشغال نیستین.هستین؟...من چی؟...))صدای کامیونی او راساکت کرد.چشمهای بی اعتنایش را بسمت کامیون چرخاند وبه خالی کردن زباله ها.

در حالی که اشک از چشمهایش سرازیر بود وخون از دهانش به آرامی میریخت گفت((سلام رفقا!))

 پایان ۱۰/۱۱/۸۹ 

تره بار تازه باز شده بود.به ارامی قدم می زد.سر صبحی بازار خلوت بود.سرما دخترک را مشغول کرده بود.بجز خود به کس وچیز دیگری نمی توانست فکر کند.دستان برهنه اش را مرتب بهم میمالید ومشت می کرد.کلاه سرمه ای منگوله دارش راتا زیر ابرو هایش  کشیده بود.کتش را که ازچند جا روفه زده بود تاحد امکان دور خودش پیچیده بود.رفت وگوشه ای ایستاد.دستهای مشت  شده اش را بزحمت باز کرد.خم شد.گره های کتانی های فرو رفته در برفش را محکمتر کرد.بلند شد. می لرزید.دستهایش راچند بار باز وبسته کرد تا از کرخی درایند.

چشمهایش را مرتب در اطراف می چرخاند تا همه چیز را بخوبی بتواند ببیند.مغازه دار ها در هرچند متر اتشی روشن کرده ودورش جمع شده وگفتوگو می کردند.هر از چند گاهی کسی می امد وخرید می کرد وسریع از بازار خارج می شد.

به اولین مغازه از انتهای بازار نگاه کرد.صاحب مغازه با زنی قدبلند چانه میزد.به دومین مغازه نگاه کرد.صاحبش در مغازه نبود.نگاهی به اطراف انداخت وبسمتش حرکت کرد.چند متر مانده قدم هایش را تند تر کرد.بهسرعت چند میوه برداشت با تمام وجود فرار کرد.از دور صدای فحش وناسزا می امد.

بعد از ظهر بود.افتاب همچنان زیر ابرهای ضخیم زمستانی نهان بود.دخترک با کیسه ای میوه داشت ازبازار خارج می شد.گویی ترس برایش معنی نداشت.تنها چیزی که نگرانش می کرد میوه های در دستش بود.میوه شکم مادر وخواهر کوچکترش را سیر نمی کرد.

درچند متری تره بار چشمش به گدایی که روی برفها نشسته ودرحال شمارش سکه هایش بود افتاد.فکری به ذهنش رسید.جلورفت.کیسه را مقابل پیرمردژنده پوش گذاشت ومقابلش نشست.

***

کم کم روز داشت جای خود رابه شب می داد.دخترک در حالی که نان های در دستش را محکم به خود چسبانده بود در خانه شان را زد.

                                                                پایان/89/10/10

 

گناه  شب

 

این من بودم که داشتم ابیاری می کردم.تنها.شب بود.ماه گاهی می توانست ابرها را خاکستری رنگ کند ولی لحضاتی بعد دوباره سیاه می شدند.

نگاهم رااز اسمان گرفتم وبه سیاهی زمین خیره شدم.بسختی می شد چیزی دید.می دانستم که ندیدنم بهتراست.چون دیگر مجبور نبودم از جانوران شب خبری داشته باشم.ذهنم خسته بود.سرم گیج می رفت.با این وجود اب را همچنان در لابه لای درختان می راندم.خسته بودم.بازوانم دیگر نای بلند کردن بیل رانداشتندوپلکهایم نای باز نگاه داشتن چشمهایم را.

ازنزدیکی های غروب کارم را شروع کرده بودم.

درپیچاپیچ درختان لحظاتی گم می شدموکمی بعد که چشمانم را بازتر می کردم می توانستم راه اب را پیدا کنم.درختهاگاهی باشاخه های خشکیده شان به جنگم می امدندوزخم هایی را در تنم پدید می اوردند ولی زیاد کاری نبودند.

کمی ازاب پیشی گرفتمومنتظرش ماندم.نگاهی به درختان باقی مانده کردم.زیاد نمانده بودند.شب هم داشت تسلیم می شد.ولی میخواست سرسختانه تا اخرین لحظه مقاومت کند وتا حدامکان چشمان مرا  ازدیدن حقیقت بسته نگه دارد.هرچند چشمانم خود به خود سیاهی می رفتند.

کمی جلو رفتم وضربه ای به اب وارد کردم تا تندتر بتازد.قبل از رسیدنم به سر اب درختی ریشه اش را مقابلم دراز کرد وقبل از عکس العمل من کار خودش را کرد.با تمام وجود به اب شیرجه رفتم.همه ی تنم درگل ولای گیر کرده بود.دیگر نای بلند شدن نداشتم.کمی غلتیدم وبه زمین خشک رسیدم.داشتم یخ می زدم.با دستهایم صورتم را پاک کردم.من دیگر جرات باز کردن چشمهایم را نداشتم.چشمهایم بسته ماند تا خورشید بعد از مدتها مرا به خود اورد.چشمهایم را ارام باز کردم.

لحظاتی فکر کردم خواب می بینم.هنوز هم باورم نمی شود که شب شکستم داده باشد......

باغ همسایه را ابیاری کرده بودم.

خوب که فکر کردم دانستم اشتباه نکرده بودم.این شب نبود که مرا شکست داده بود.من از عمد باغ دیگری را ابیاری کرده بودم.ولی هنوز هم دلیلش را نمی دانم.

واپسین اشتباه

نویسنده: سجاد مسلمی

 

 

 

 

چهره در هم کشید . کاری که سال ها آن را انجام می داد. کاری که خیلی خوب بلد بود . هر روز سال از هر طرف تحت فشار بود .ولی آن روز با بقیه ی روز های آن چند سال متفاوت بود . آن روز هوا بارانی بود . درست مثل چشمان مرد جوان بست و چهار سال بیشتر نداشت ولی موهای سفید را روی سرش به خوبی می شد تشخیص داد . آرام و سنگین قدم بر می داشت . خیابان خلوت و تاریک بود. حواسش به اطراف نبود ذهنش درگیر و بی رمق بود درست مثل تنش ، دران لحظه یک خواب ارام وطولانی را به هر چیز دیگری ترجیح میداد . مرتب سرش را به علامت عصبانیت موج وار تکان می داد . دنده های گردنش مرتب می شکستند و صدای وحشتناکی را در گوش هایش فرو می کردند .

از خودش نفرت داشت. آن روز درست هفت سال از آن اشتباه بزرگ می گذشت . درست هفت سال پیش بود : مسعود مثل هر روز صبح زود همراه پدرش به شرکت شان که مواد غذایی تولید می کرد رفت. شرکت مثل هر روز به روال کاریش افتاده بود ، ظهر شد مسعود زنگ ناهار را به صدا در آورد ، کارگران دست از کار کشیدند . مسعود در کنار دستگاه ها قدم بر می داشت . مطمئن می شد که همهزنگ ناهار را شنیده باشند کارگاه تقریبا خالی بود تمام کارگران به سالن غذا خوری رفته بودند صدای قدم هایش در کارگاه طنین خاصی داشت  آرام قدم بر می داشت و به هر سو نگاه می کرد ، حسي آکنده به غرور و خود پرستی در وجودش شکل گرفته بود. ناگهان در با صدای بلند باز شد کارگری سراسیمه وارد کارگاه شد.به سمت مسعود دوید :« چی شده؟» کارگر نفس زنان گفت :« آقا دیگ انتهای کارگاه زیرش روشن مونده . الان می سوزه.» مسعود نگاه تند و تیزی به کارگر انداخت :« بسیار خوب  تو برو ناهارت رو بخور ، من خاموشش می کنم.»

 سریع چشم از کارگر برداشت و به سمت انتهای کارگاه دوید. ناگهان پایش به بطری  شیشه ای برخورد کرد  . بطری با صدای بلند غلتید . آرام خم شد و بطری را از روی زمین برداشت « این بطری این جا چی کار می کنه؟»  نگاه مشکوکی به داخل بطری انداخت با خود گفت:« نمکه...» هم چنان که به بطری نگاه می کرد  به طرف انتهای کارگاه راه افتاد . قبل از این که زیر دیگ را خاموش کند ، از نردبان آهنی متصل به دیگ بالا رفت . نگاهی به مواد جوشان داخل دیگ انداخت نزدیک بود حالش به هم بخورد . به زحمت توانست جلوی خودش را بگیرد در بطری را باز کرد و آن را به دیگ ریخت . زیر دیگ را خاموش کرد. به بطری خالی در دستش نگاهی انداخت .نیشخندی زد و گفت :« کی به کیه ؟ حالا کمی شور بشه چه اشکالی داره ؟» ناگهان در دوباره با صدای بلند باز شد . یکی دیگر از کارگران داخل شد . مسعود پرسید:« تو دیگه واسه چی اومدی ؟» کارگر با صدای لرزانی گفت :«هیچی آقا، یه چیزی یادم رفته بود . اومدم اون رو بردارم» سریع از کنار مسعود گذشت . اما هنوز چند قدمی فاصله نگرفته بود که با نگاهی مبهوت و نگران به سمت مسعود برگشت :« چرا اون بطری خالیه ؟»

-«چی؟» کارگر با صدای لرزان و وحشت زده ای گفت:« داخل اون بطری ... چی شده ؟» مسعود به زحمت آّ دهانش را قورت داد و گفت :« مگه چی بود ؟»

-« اسید اگز الیک ... مقدار کمی از اون می تونه در عرض کمتر از یک ساعت یک نفر را بکشه .» فضا برای مسعود برای لحظاتی بسیار گرم و خفه کنننده شد.عرق پیشانی اش را پاک کرد . کارگر دوباره پرسید :« حالا چی کارش کردی ؟» مسعود چند لحظه فکر کرد نمی توانست راستش را بگوید . از بین رفتن آن همه غذا برای شرکت فاجعه به حساب می آمد. پدرش او را می کشت . سرش را خاراند . چهره اش را به صورت تصنعی در هم کشید و گفت :« ریختمش دور ... به سطل آشغال...» بی درنگ از کارخانه بیرون زد . برای چند روز جرأت روبه رو شدن با پدرش را نداشت .خودش را در اتاقش حبس کرد، پس از چند روز عده ای به پزشک مراجعه کردند دهان شان تغییر رنگ داده و سفید شده بود معده شان  بشدت می سوخت.قبل از این که پزشکان علت مسمومیت را بیابند یک نفر مرد .اما تعداد کسانی که دچار این مسمومیت شده بودند بیش از صد نفر بود . پس از بررسی ها و آزمایش ها مشخص شد آن ها اسید اگزالیک مصرف کرده اند . ولی همه ی آن ها از مصرف چنین ماده ای اظهار بی اطلاعی کردند پس از تحقیق و آزمایش منشاء این عمل مشخص شد.

آقای سالمی ، پدر مسعود دستگیر و شرکتش توقیف شد. دادگاه آقای سالمی را به دلیل اهمال و به خاطر بی توجهیش  به سی سال حبس محکوم کرد . تمام دارایی اش را به فروش رسانید و بابت دیه به مسمومان پرداخت کرد . صاحب جدید شرکت موقعی که وضعیت خانواده سالمی را دید به مسعود پیشنهاد کار در امور اداری شرکت را داد. ولی از ورود به کارگاه ممنوع شده بود  مسعود سخت ترین شکنجه را برای خود شکار در آن شرکت می دید پس  پیشنهاد کار را پذیرفت با این وجود هر روز توهین، زخم زبان، تحقیر و درگیری را از افراد مختلف تحمل می کرد همه او را مقصر می دانستند حتی خودش. ولی آن روز با تمام روز های آن هفت سال متفاوت بود زمانی که از سر کار برمی گشت قبل از ورود به خانه ی اجاره ای شان پارچه ای مشکی روی درشان دید . مقابل در ایستاد درشان باز بود و صدای گریه از خانه می آمد. خواهر کوچکش با دیدن مسعود عروسکش را انداخت و سمت برادرش دوید و او را بغل کرد با صدای معصو مانه و ناراحت گفت : « داداش بابا نمرده مگه نه » مسعود با شنیدن این حرف برای چند لحظه که انگار آب سردی به رویش ریخته باشند خشک شد داشت خفه می شد انگار دستی گلویش را به شدت می فشرد بی درنگ از آن جا دور شد .

حالا تنها در خیابانی خلوت قدم بر می داشت مسیر مشخصی نداشت بغضی گلویش را می فشرد ولی اشک چشمانش انگار خشک شده بود . هدفی نداشت : فقط راه می رفت  چهره در هم می کشید ، به خودش فحش می داد، عصبانی بود  . حالا ناخود آگاه سرش را بیشتر تکان می داد . سرش گیج می رفت . خودش را قاتل پدرش می دانست ، قلبش تیر می کشید ولی چه اهمیتی داشت دوست داشت همان جا میمرد! ای کاش می مرد . نیمه شب بود چه کار می توانست بکند دیگر نمی توانست به آن خانه برگردد چه طور می توانست به چشمان مادرش نگاه کند با وجود این که کسی آن اطراف نبود ولی انگار تمام نگاه ها در دنیا او را می نگریستند  . انگار تمام صداها او را نفرین می کردند انگار همه انگشتان اتهام را به سوی او دراز کرده بودند . انگار تمام قلب ها از او نفرت داشتند تا ب آن نگاه ها و صداها  برایش غیر قابل تحمل شده بود. قدم هایش را تند تر برداشت حالا مسیرش را مشخص کرده بود صدای گرفته و نارس در ذهنش زمزمه وار گفت :« راهت اشتباه است ..... اوووی راهت اشباهه » 

صدا کم جان بود و مسعود گوشش بدهکار نبود روی پل ایستاد نگاهی به اطراف انداخت ناگهان چشمش به پیرمرد فقیری که به خاطر سردی هوا زیر پتو قائم شده بود افتاد پیرمرد مستقیم به چشمان مسعود نگاه می کرد ولی مسعود بی اعتنا به نگاه پیرمرد به رودخانه ی خروشان و پر تلاطم در حال عبور از زیر پاهایش نگاه می کرد . بالاخره بغضش شکست با صدای بلند گریه کرد  اشک از چشمانش مانند باران جاری می شد  یاد آن شعر معروف افتاد زیر لب زمزمه کرد:

« ما آزموده ایم در این شهر بخت خویش      باید برون کشید از این ورطه رخت خویش»

صدای بلند و محکمی در درونش  فریاد زد چرا معطلی؟ خودت را خلاص کن . زود باش به نگاه های مردم فکر کن به حرفهایی که به تو خواهند گفت ...... چه طور می تونی به سر قبر پدرت بری؟ چه طور می تونی به چشمان مادرت نگاه کنی .لعنتی خودتو بکش خلاص کن.در همین حال به رودخانه پرید .

مسعود نفسی بلند کشید .... و لحظه ای بعد در جریان خروشان آب محو شد  پیرمرد بی خیال به مرگ جوان نگاه می کرد انگار هزاران بار شبیه آن صحنه را دیده بود ، پتو را به سرش کشید و در خواب سنگینی فرو رفت.

 

هدیه از سوی مادر

 

 

نویسنده: سجاد مسلمی

 

كار مي كرد. سخت كار مي كرد. بدوازده سال بيشتر نداشت ولي به اندازه مردي بالغ و تنومند كار مي كرد. ولي باز فايده اي نداشت. او در قبال اين همه كار فقط كمي غذا مي گرفت. البته مجبور بود به اندازه اي كه غذا مي خورد شلاق هم بخورد. ديگر خسته شده بود. مي خواست به دورترين نقطه اي كه مي شناخت فرار كند. ديگر نمي خواست افراد آن شهر را ببيند. در تمام عمرش افرادي به دورويي اهالي آن شهر نديده بود. زماني فكر مي كرد كه خيلي مي داند ولي حالا مي ديد كه در مقابل اين مردم چيزي نمي داند. حتي ولگردهايي مثل خودش هم او را گمراه مي كردند. آنها ادعا مي كردند از همه آدمها بدشان مي آيد ولي وقتي فردي ثروتمند را مي ديدند مثل سگ براي آنها دم تكان مي دادند. براي افرادي كه آنها را زباله اي بيش نمي دانستند. او هيچكس را نداشت. تنها دل خوشيش سنگ قبر مادرش بود. مقابل قبر مادرش ايستاده بود. قلبش تير مي كشيد و اشك در چشمانش جمع شده بود. گهگاه لبخند تلخي مي زد. سكوت كرده بود. سكوت را بهترين تسكين براي دردهايش مي دانست. نگاهي به لباس هاي پاره اش انداخت. آستين پيراهنش را در دست گرفت و گرد و خاك روي قبر را پاك كرد. خسته تر از آن بود كه همانجا بايستد و به سنگ قبر خيره بماند. بايد صبح زود بيدار مي شد. ارباب چديد سخت گير بود. نه راه پس داشت و نه راه پيش. هنوز جاي شلاق هاي زن مزرعه دار روي تنش شعله ور بود. تحمل آن شلاق ها برايش مشكل شده بود. آمده بود با مادرش خداحافظي كند. تصميمش قطعي بود. مي خواست برود. اما قبل از رفتن دوست داشت همه چيز را خوب نگاه كند. آسمان رو به سياهي مي رفت. شب سياهي در پيش بود. سياه ترين شب زندگي پسرك. نگاهي به اطراف انداخت. كسي نبود كمي صبر كرد تا مطمئن شود همه قبرستان را ترك كرده باشند. لحظاتي بعد چاقويي از زير پيراهنش بيرون كشيد. تيزي چاقو را با نوك انگشتانش امتحان كرد. خون از نوك انگشتش جاري شد و قطره قطره بر روي زمين ريخت. اما دردي حس نكرد. چاقو را دودستي گرفت. مقابل قلبش نگه داشت و آن را هدف گرفت. چشمانش را بست و چاقو را به سمت قلبش به حركت درآورد. بر دستانش سرعت داد و لحظه اي بعد نوك چاقو بر پوستش خورد و آن را پاره كرد.

ولي ناگهان صداي دويدن مردي به گوش رسيد. پسرك چشمانش را باز كرد و چاقو را پايين آورد. مرد بلند بالايي با سرعتي باورنكردني به سمت او مي دويد. پسرك وحشت زده بود. چشمانش درشت شده بودند. لحظه اي بر خود لرزيد تكاني به خود داد و بلند شد. آرام و با احتياط به سمت درختي دويد و پشت آن پنهان شد. مرد هر لحظه به او نزديك تر مي شد. پسرك چاقو را بيشتر در دستش فشار داد. خون همه چاقو را سرخ و دسته آن را ليز كرده بود. دو پليس از پشت مرد فرياد زدند:"بايست" مرد به سمت پليس ها برگشت. تيراندازي كرد. صداي وحشتناكي سه تير همه قبرستان را پر كرد. پسرك از پشت درخت نگاهي به پليس ها انداخت. هر دو روي زمين افتاده بودند. مرده بودند. ناله مرد حواس پسرك را به او جلب كرد. پسرك چشم از پليس ها برداشت و به او خيره شد. مرد لنگان لنگان مي دويد. پايش تير خورده بود. ساك را روي شانه اش انداخت. كلت را به سمتي پرتاب كرد و با ناله هاي كوتاهي دردش را بروز داد. دست آزادش را روي پايش فشار داد. هر لحظه به پسرك نزديك تر مي شد. پسرك لحظه اي فكر كرد و تصميمش را گرفت. با تمام قدرت بيرون پريد و جلوي مرد را گرفت و قبل از هر عكس العمل مرد، چاقو را در شكم او فرو كرد. مرد فرياد گوش خراشي كشيد. پسرك در حالي كه دستانش مي لرزيد و به زحمت آنها را دور چاقو حلقه كرده بود تكاني به خود داد و چاقو را از شكم مرد بيرون كشيد. مرد بي اختيار دستانش را به اطراف پرتاب مي كرد. بعضي وقت ها دستانش به پسرك مي خورد ولي ضربه ها كاري نبود. پسرك آب دهانش را قورت داد و چاقو را دوباره در شكم مرد فرو كرد. اين بار مرد بدون كوچكترين صدايي بر زمين افتاد. پسرك لحظه اي به مرد خيره ماند. ساك در دست مرد توجه پسرك را جلب كرد. به زحمت آن را از زير مرد بيرون كشيد و آرام درش را باز كرد. چشمان پسرك با ديدن داخل ساك درشت شد. ساك تيره پر از طلا بود. پسرك لحظه اي بعد به خود آمد. نيشخندي شيطاني زد و زيپ ساك را كشيد. او با تمام قدرت در ذهنش فرياد كشيد:"با اين طلاها ديگر نيازي به خودكشي نيست" آن را روي دوش انداخت و قدم زنان از قبرستان خارج شد. پسرك طلاها را هديه اي براي عذرخواهي از سوي مادرش مي دانست.

پايان 9/2/89

 

صداي شليك يك تير و بعد...دوباره سكوت.

پيرمرد همچنان كه قلبش به شدت مي كوفت رو به همكارش كرد:"اين پنجمين بار در اين هفته است." مرد ديگر كه جوانتر به نظر مي رسيد خميازه اي كشيد و گفت:"ديگه كم كم دارم عادت مي كنم. هر شب يك تيروتا صبح صداي آژير ماشين هاي پليس." پيرمرد كه از خونسردي همكار جوانش يكه خورده بود گره به ابروانش انداخت:"يعني برات فرق نمي كنه اين شليك ممكنه باعث مرگ پنجمين نفر بشه؟" مرد سرش را تكان داد و گفت:"به هر حال آن چهار نفري كه مرده اند چندان هم آدم هاي درستي نبوده اند. تا جايي كه من شنيده ام زماني با هم دوست هاي صميمي بودند. سالها پيش در شهري ديگر به مطب يه دندان پزشك حمله مي كنند. مي گن اونو مجبور كردن  واسشون دندون مصنوعي درست كنه و بعد از جند ساعت اونو در حالي كه مرده بود رها مي كنند و ديگه هيچكس ازش خبري نداره...البته اينا چيزايي اند كه مردم مي گن. من كه اون پنج نفري كه مرده اند رو نمي شناسم. ولي فكر كنم پشت پرده ماجرا اثر يك ششمي باشه كه از دست پليس فرار كرده" پيرمرد چند لحظه به همكارش خيره ماند سپس چند بار پلك هايش را به هم كوفت و ناله كنان گفت:"واقعا كه! نگه دار اونجا يه كيسه هست." مرد پايش را روي ترمز گذاشت. بلافاصله صداي تقي از پشت ماشين آمد. هردو همزمان نگاه مشكوكي به يكديگر انداختند. پيرمرد شانه هايش را بالا انداخت، نفس بلندي كشيد و از ماشين پياده شد. به سمت كيسه بزرگ زباله رفت و آن را برداشت. با احتياط به سمت عقب ماشين رفت و نگاهي به اطراف انداخت. چيزي ديده نمي شد. همه جا تاريك بود. كيسه زباله را به درون ماشين پرت كرد. صداي ناله آرامي به گوش رسيد. پيرمرد قبل از سوار شدن به ماشين ايستاد. آرام و با احتياط در حالي كه به شدت مي لرزيد به سمت پشت ماشين رفت. اتومبيل پليس در حالي كه با آژير بلندي از كنارش با سرعت رد مي شد آطراف را براي چند لحظه نوراني كرد. پيرمرد با زبانش لبش را تر كرد و به داخل زباله ها نگاه كرد. نگاهش بر روي دو شيء درخشان كه به او مي نگريستند متوقف ماند. سكوت برقرار شد. پليس ها دور شده بودند. قبل از اينكه پيرمرد تكاني به خود بدهد صداي تير ديگري شهر را پر كرد. راننده از آينه بغلي نگاهي به عقب انداخت. همكارش روي زمين افتاده بود و به خودش مي پيچيد. ناگهان به سرعت همه چيز در ذهنش شروع به چرخيدن كرد. آب دهانش را به زحمت قورت داد. خطر درست پشت سرش بود. دكمه خردكردن آشغال ها را زد. از ماشين پياده شد و به پشتش رفت. زباله ها يكي يكي جلو مي رفتند و خرد مي شدند. ناگهان مرد مرده اي به چرخه زباله ها پيوست. پاهايش وارد خردكن شد. دو دست انگار محكم سر راننده را نگه داشته بود تا او لحظه اي از ديدن آن صحنه غافل نماند. چند لحظه بعد سر مرده از تنش جدا شد. صداي ناله اي از درون آمد. كسي فرياد زنان گفت:" نه خواهش مي كنم متوقفش كن." مرد چند قدم عقب رفت. تصميم گيري سخت بود. نگاهي به همكارش انداخت كه ديگر آرام گرفته بود."از كجا معلوم سر من چنين بلايي نياره" صداي مرد به شدت بلند بود و التماس مي كرد و مي خواست نجاتش دهند. آيا او مي توانست چنين سنگدل و بي رحم باشد؟ چهره اش را درهم كشيد و به سوي دكمه دويد و آن را زد. خردكن خاموش شد. مرد پياده شد و دوباره به سمت پشت ماشين رفت. مرد ريزاندامي در حالي كه به شدت عرق كرده و رنگش پريده بود پياده شد. راننده با صداي ضعيفي پرسيد:"تو...تو كي هستي؟" مرد در حالي كه به سختي نفس مي كشيد، لبخندي كمرنگ بر لبانش آورد و گفت:"اين مزخرفترين سواليه كه تو اين وضعيت مي تونستي بپرسي." سپس نگاهي به دستش انداخت و به جاي خالي دو انگشت وسطي اش كه از جايش به شدت خون مي آمد خيره ماند. كلتي كه از انگشت آويزان بود بر زمين افتاد. به سمت ماشين برگشت. دستش را به درون زباله ها برد و به دنبال چيزي گشت. راننده همچنان به مرد خيره مانده بود. چند لحظه بعد مرد برگشت. انگشتانش را در موهاي سري جدا از تن فرو كرده بود. راننده چند لحظه بي حركت ماند و سپس در حالي كه حالش به هم مي خورد برگشت و با تمام تواني كه داشت از آنجا فرار كرد. مرد به دويدن راننده نگاه كرد كه چند قدم يك بار بر زمين مي افتاد.

سر خون آلود را بر زمين گذاشت و مقابلش نشست. چشمان قهوه اي سر به او خيره مانده بود. مرد با خشونت و وحشيگري خاصي دهان سر را باز كرد و دندان هاي مصنوعي را از آن درآورد. دندان ها شكل غيرعادي داشتند. ميان دندان ها فاصله اي نبود. گويي تكه اي سنگ بود. زبانه اي را از انتهاي آخرين دندان كشيد و به سوراخ بزرگ و سياه ميان دندان ها خيره شد. ناخن انگشت كوچكش را در سوراخ فرو كرد و نخي را كه در ورودي آن بود كشيد. تكه كاغذ را بيرون كشيد. گره اي به ابروانش زد. كاغذ را آرام باز كرد. تكه اي الماس ميان آن بود. متن كوتاه روي كاغذ توجهش را جلب كرد. با صداي ضعيفي شروع به خواندن كرد:"كشتن غريزه اي حيوانيست. متاسفم رفيق. بالاخره ما بايد مال خودمونو برميداشتيم. سهم تو سر جاشه. مي دونم روزي خودت اونو بر مي داري. استريكنين واقعا خوشمزه است." مرد لحظه اي با كنجكاوي به يادداشت خيره ماند:"استريكنين يعني چه؟" بي اختيار موهاي سر خون آلود را چنگ زد و مقابل خودش گرفت. بدترين فحشي را كه بلد بود به سر بي جان دادو به صورتش تف انداخت و آن را به جوي آب پرت كرد. الماس را لاي دندانهايش گذاشت. دندان بالايي را روي الماس فشار داد. صداي تق ضعيفي آمد. بوي زننده اي لحظه اي همه جا را پر كرد. خرده هاي شيشه را از دهانش خارج كرد. حالت تهوع داشت. ماده اي به سرعت روي زبانش حل مي شد و فرو مي رفت. عضلاتش ناخودآگاه شروع به پريدن كرد. داشت كنترلش را روي خودش از دست مي داد. ناگهان تمام بدنش منقبض شد و لحظه اي بعد در حالتي كه همه تنش كبود شده بود و "لبخندي شيطاني" بر لب داشت آرام گرفت.

پايان 28/2/89