نامه فدایت شوم...
عصر زمستانی همگی به خیر...
چند وقته میخوام بنویسم ولی تا دست به کیبورد میشم میبینم چقدر سخته!
دیگه از اون روزای پررفت وآمد وبلاگی خیلی وقته گذشته از اون همه کامنت پرمحبت استقلالی ها یا کامنت هایی که از طرف پرسپولیسی ها گذاشته میشد خبری نیست...
از اون همه وبلاگ که حفظ کردن آدرسشون سخت بود ومنتظر بودی کامنت بذارن تا آدرس زیرش رو باز کنی وجواب بدی 
فقط یکی باقی مونده که اونم لازم نیست بهش بگی تورو خدا آدرست رو بذار تا نخوام وبلاگم رو زیرورو کنم برا آدرست! چون هرروز حضوری بهش سلام میکنم... 
وبلاگ به کامنتاش زنده است به دوستایی که فعال باشن وبه هم سر بزنن...
گفتم من که نمینویسم چندوقته بزار یه نامه فدایت شوم برا وبلاگ 7 ساله ام بنویسم ازش تشکر کنم که همدم روزهای خوووووووب زندگیم بود وباعث شد روزهایی که پیش رو دارم روز های فوق العاده ای باشه...
از دوستای خوبم که باعث میشدن ساعت ها با علاقه به اینترنت میخ کوب باشم تشکر میکنم...
ودر پایان...
از کسی که اون قدر آدرسش رو نذاشت زیر کامنتاش تا مجبور شد همیشه خودش ووبلاگش وکامنتاش جلو چشمام باشن واز این بابت ازش تشکر میکنم...!
زندگی به کام...
تا ابد آبی استقلالی بمان...!
سلام...