دو دریچه دو نگاه دو پنجره
دو رفیق دو همنشین دو حنجره
دو مسافر تو مسیر زندگی
دو عزیر دو همدم همیشگی
با هم از غروب و سایه رد شدیم
قصه ی عاشقی رو بلد شدیم
فکر می کردیم آخر قصه اینه
جز خدا هیشکی ما رو نمیبینه
دو غریبه دو تا قلب در به در
دو تا دلواپس این چشمای تر
دو تا اسم دو خاطره دو نقطه چین
دو تا دور افتاده ی تنها نشین
عاقبت جدا شدن دستای ما
گم شدیم تو غربت غریبه ها
آخر اون همه لبخند و سرود
چشم پر حسادت زمونه بود
و به مجنون و به لیلا شدنش می ارزد
دفتر قلب مرا واکن و نامی بنویس
سند عشق به امضا شدنش می ارزد
گرچه من تجربه ای از نرسیدن هایم
کوشش رود به دریا شدنش می ارزد
کیستم؟ باز همان آتش سردی که هنوز
حتم دارد که به احیا شدنش می ارزد
با دو دست تو فرو ریختن دم به دمم
به همان لحظه برپا شدنش می ارزد
دل من در سبدی عشق به نیل تو سپرد
نگهش دار! به موسی شدنش می ارزد
سالها گرچه که در پیله بماند غزلم
صبر این کرم به زیبا شدنش می ارزد.jpg)
سلام دوستان از همتون معذرت میخوام من یه مدت نبودم راستش دیگه خسته شدم 
شاید دیگه ادامش ندم این وبو اصلا شاید همین آخرین پستم باشه کسی چمیدونه 
راستی یادم رفت بگم عید گذشتتون مبارک 
خداوندا !
می دانم روزی خواهم آمد
و شرمنده ات خواهم شد
بی کوله باری از خوبی ها
وسبد هایی پر از شرمساری !
قايقي خواهم ساخت
خواهم انداخت به آب
دور خواهم شد از اين خاك غريب
كه درآن هيچكسي نيست كه در بيشه عشق
قهرمانان را بيدار كند
......
قايق از تور تهي
و دل از آرزوي مرواريد
همچنان خواهم راند
نه به آبي ها دل خواهم بست
نه به دريا - پرياني كه سر از آب بدر مي آرند
و در آن تابش تنهايي ماهي گيران
مي فشانند فسون از سر گيسوهاشان
......
همچنان خواهم راند
همچنان خواهم خواند
دور بايد شد، دور
مرد آن شهر اساطير نداشت
زن آن شهر به سرشاري يك خوشه انگور نبود
هيچ آيينه تالاري، سرخوشي ها را تكرار نكرد
چاله آبي حتي، مشعلي را ننمود
دور بايد شد، دور
شب سرودش را خواند
نوبت پنجره هاست
......
همچنان خواهم خواند
همچنان خواهم راند
پشت درياها شهري است
كه در آن پنجره ها رو به تجلي باز است
بام ها جاي كبوترهايي است، كه به فواره هوش بشري
مي نگرد
دست هر كودك ده ساله شهر، شاخه معرفتي است
مردم شهر به يك چينه چنان مي نگرند
كه به يك شعله، به يك خواب لطيف
خاك، موسيقي احساس ترا مي شنود
و صداي پر مرغان اساطير مي آيد در باد
......
پشت درياها شهري است
كه در آن وسعت خورشيد به اندازه چشمان
سحر خيزان است
شاعران وارث آب و خرد و روشني اند
......
پشت درياها شهري است
قايقي بايد ساخت
......
سهراب سپهری
روزگاريست شيطان فرياد می زند:
آدم پيدا کنيد...سجده خواهم کرد
خداوندا باران رحمت تو همیشه در حال باریدن است این ماییم که کاسه هایمان را برعکس گرفته ایم .
گویند که شیشه احساس ندارد دیشب وقتی بر شیشه مه گرفته نوشتم دوستت دارم آرام گریست.
موهایم را آنقدر کوتاه میکنم تا خاطره انگشتانت را از یاد ببرند...دیری نمی پاید خاطراتت دوباره می رویند..!!
دلتنگ کودکی ام! یادش بخیر...قهرمیکردیم تاقیامت، ولحظه ای بعدقیامت میشد!
جواب: آنها تصوير قطره ديگر را در خود ديده و به هم مي پيوندند و يك قطره بزرگتر تشكيل مي دهند.
مادر من فقط یک چشم داشت. من از اون متنفر بودم. اون همیشه مایه خجالت من بود
اون برای امرار معاش خانواده برای معلم ها و بچه مدرسه ای ها غذا می پخت
یک روز اومده بود کنار در مدرسه که به من سلام کنه و منو با خود به خونه ببره
خیلی خجالت کشیدم. آخه اون چطور می تونست این کارو با من بکنه
به روی خودم نیاوردم فقط با تنفر بهش نگاه کردم. و فورا از آنجا دور شدم
روز بعد یکی از هم کلاسی ها منو مسخره کرد و گفت : ایی یی یی مامان تو فقط یک چشم داره؟؟
فقط دلم میخواست یک جوری خودم رو گم و گور کنم کاش زمین دهن وا می کرد و منو ... کاش مادرم
یه جوری گم و گور می شد.... روز بعد بهش گفتم اگه واقعا می خوای منو بخندونی و خوشحال کنی!!
چرا نمی میری؟؟ اون هیچ جوابی نداد.... حتی یک لحظه هم راجع به حرفی که زدم فکر نکردم چون
خیلی عصبانی بودم . احساسات اون برای من هیچ اهمیتی نداشت. دلم میخواست از اون خونه برم
و دیگه هیچ کاری با اون نداشته باشم. سخت درس خوندم و موفق شدم برای ادامه تحصیل به سنگاپور
بروم اونجا ازدواج کردم واسه خودم خونه خریدم زن و بچه و زندگی ... از زندگی بچه ها و آسایشی که داشتم خوشحال بودم تا اینکه یک روز مادرم اومد به دیدن من اون سالها منو ندیده بود و همین طور نوه هاشو وقتی ایستاده بود دم در بچه ها به اون خندیدند و من سرش داد کشیدم که چرا خودش رو دعوت کرده
که بیاد اینجا اونم بی خبر
سرش داد زدم : چطور جرات کردی بیای به خانه من و بچه ها رو بترسونی
گم شو از اینجا ! همین حالا
اون به آرامی جواب داد : اوه خیلی معذرت میخوام مثل اینکه آدرس رو عوضی اومدم و بعد فورا رفت و از نظر ناپدید شد .
یک روز یک دعوت نامه اومد در خونه من در سنگاپور برای شرکت در جشن تجدید دیدار دانش آموزان
مدرسه ولی من به همسرم به دروغ گفتم که به یک سفر کاری میرم ........ بعد از مراسم به اون
کلبه قدیمی خودمون رفتم البته فقط از روی کنجکاوی.
همسایه ها گفتند که اون مرده
ولی من حتی یک قطره اشک هم نریختم ................ اونا یک نامه به من دادن که اون ازشون خواسته
بود که بدن به من
متن نامه : ای عزیزترین پسر من من همیشه به فکر تو بوده ام منو ببخش که به خونت تو سنگاپور
اومدم و بچه هاتو ترسوندم خیلی خوشحال شدم وقتی شنیدم داری میای اینجا ولی من ممکنه که
نتونم از جام بلند بشم که بیام تو رو ببینم وقتی داشتی بزرگ میشدی از این که دائم باعث خجالت تو
شدم خیلی متاسفم آخه میدونی ... ... ... وقتی تو خیلی کوچیک بودی تو یه تصادف یکی از چشماتو
از دست دادی به عنوان یک مادر نمی تونستم تحمل کنم و ببینم تو داری بزرگ میشی با یک چشم
بنابر این مال خودم رو دادم به تو برای من افتخار بود که پسرم می تونست با اون چشم به جای من
دنیای جدید رو به طور کامل ببینه .
با همه عشق و علاقه من به تو مادرت
