سرداب به معنی زیر زمین است، كه در زیرِ زمین ساخته می شود، تا در شدت گرمای تابستان، به آن پناه برند، اكثر خانه های مناطق گرمسیری عراق، از قدیم و ندیم دارای سرداب می باشد، تا در تابستان مورد استفاده قرار گیرد، خانه امام حسن عسكری (ع) در شهر سامرا نیز دارای سرداب بود، مدتی امام هادی (ع) و امام حسن عسكری (ع) در این سرداب زندگی كردند، و حضرت مهدی (ع) نیز در این سرداب زندگی نموده است.

امام باقر ـ علیه السلام ـ یكی از شاگردانش به نام «ابوالجارود» را واسطه قرار داد تا مناظره زیر را با منكران پسر بودن حسن ـ علیه السلام ـ و حسین ـ علیه السلام ـ نسبت به پیامبر ـ صلّی الله علیه و آله ـ انجام دهد:

ابوالجارود: بنی‌امیّه و پیروانش اعتقاد دارند كه امام حسن ـ علیه السلام ـ و امام حسین ـ علیه السلام ـ فرزندان امیر مؤمنان ـ علیه السلام ـ و حضرت زهرا ـ سلام الله علیها ـ هستند و نسبتی با رسول خدا ـ صلّی الله علیه و آله ـ ندارند!

امام باقر ـ علیه السلام ـ : در ردّ آنها چگونه با آنها مناظره كردی؟ ....

حضرت یحیی (ع) به ابلیس عرضه میدارد:

ای ملعون، چه چیز بیشتر از همه باعث خوشحالی تو میشود؟

شیطان در جواب گفت:.

بقیه در ادامه مطلب ..

メ به علاقمندی پسرهای زیر 20 سال اعتماد نکنید.

✘  خواستگاری یعنی آمدن پسر و خانواده اش و اعلام برنامه هایشان، همین و لاغیر ...

メ انسان برای گناه نكردن از كسی اجازه نمی گیرد!!

✘  با این افراد اصلا ازدواج نكنید

メ یکی از مهمترین علل شایع مشکلات دختر خانم ها...

✘ دخترها مراقب کاهش تدریجی شانس ازدواج باشند

 

◄≈≈ ادامه مطلب

متاسفانه! چندماهی است نوعی عریانی جدید در میان زنان بدحجاب رواج پیدا کرده و فصل جدیدی را بر بی‌حیایی، بی عفتی، تبرّج و نادیده گرفتن حدود الهی گشوده است...

مناظره حضرت علی(ع) با اسقف نجران

«انس بن مالك» گوید: اسقف نجران[1] وارد مدینه شد و به حضور عمر آمد تا جزیه[2] خود را بپردازد.
عمر بن خطاب او را به اسلام دعوت كرد. اسقف گفت:
« ای عمر! شما مسلمانان معتقدید: أنَّ اللهِ «جَنَّهٍ عَرْضُهَا السَّماواتُ وَ الْأَرْضُ»[3]
(برای خدا بهشتی است كه عرض آن آسمانها و زمین را فرا می‌گیرد)

به من بگو در این صورت آتش دوزخ و جهنم كجاست؟

عمر از جواب دادن عاجز ماند. سپس به ناچار طبق معمول به علی ـ علیه السلام ـ كه در آنجا بود گفت:
«یا علی! جواب این اسقف را بده.»

علی ـ علیه السلام ـ به اسقف فرمود:
«وقتی كه شب می‌آید، روز در كجاست؟»

اسقف، متوجه جواب شد. و بار دیگر به عمر رو كرد و پرسید:
«مرا از زمینی خبر بده كه آفتاب فقط ساعتی بر آن تابید و پیش از آن ساعت و بعد از آن اصلا آفتاب بر آن نتابیده است؟»

عمر گفت: «از علی ـ علیه السلام ـ بپرس».

علی ـ علیه السلام ـ فرمود:
«آن زمین، زمین دریای نیل است كه وقتی حضرت موسی ـ علیه السلام ـ و پیروانش، از آن گذشتند، از آب خالی شد و آفتاب بر آن تابید و پس از خروج موسی و پیروانش، آب دریا، مجدداً به آن نقطه بازگشت.»

اسقف گفت:
«آفرین! درست گفتی! مرا به چیزی خبر ده كه اهل دنیا هر چه از آن بر می‌دارند، نه كم میشود و نه زیاد.»

حضرت فرمود: «آن چیز، قرآن و علوم مختلف است.»

اسقف گفت: «مرا از اول خونی كه در زمین ریخت، خبر ده».

حضرت فرمود:
«شما می‌گوئید خون هابیل بود كه توسط برادرش قابیل بر زمین ریخته شد ولی ما میگوئیم كه اول خونی كه بر زمین ریخت، خون حیض و نفاس حضرت حوّا بوده است».

ابن ابی الحدید گوید:
روزی از روزهای صفین كه معاویه سخت خویش را در تنگنای جنگ گرفتار دید به عمرو عاص گفت:
«من به علی نامه‌ای می‌ نویسم باشد كه به وسیله این نامه، علی را در كار پیكار به تردید اندازم و خود را از این مخمصه نجات دهم.»

عمروعاص پوزخندی زد و گفت:
«ای معاویه! تو كیستی كه بتوانی مردی چون علی را بفریبی؟ بی جهت خود را اذیت مكن. علی هرگز فریب تو را نخواهد خورد.»

معاویه به حرف عمروعاص گوش نكرد و نامه‌ای برای حضرت نگاشت كه خلاص‌اش چنین است: «اگر ما می‌ دانستیم، این جنگ چه بر سرمان خواهد آورد، هرگز داخلش نمی‌ شدیم و اكنون هر دو پشیمان هستیم. تو می‌ دانی كه لشگر عرب از هر دو سو (هم بواسطه من و هم بواسطه تو) رو به نابودی است. من و تو، هر دو فرزندان عبدمناف و در نَسَب با هم برابریم. اگر حكومت شام را به من واگذاری، من فرمانت را گردن خواهم نهاد.»[1]

هنگامی كه حضرت آن نامه را ملاحظه كرد چنین پاسخ داد:
ادامه مطلب...

مناظره حضرت علی(ع) و ابوبكر با یهودی

انس بن مالك گوید:
پس از درگذشت پیامبر اسلام ـ صلی الله علیه و آله ـ یك نفر یهودی، برای تحقیق درباره اسلام به مدینه آمد، و از مردم خواست كه او را به كسی‌ كه بتواند از عهده پاسخ سؤال‌های او برآید راهنمائی كنند.

مردم، ابوبكر را به او معرفی كردند!!!!!!!

آن مرد پیش ابوبكر آمد و گفت پرسش‌هائی دارم كه جز پیامبر و یا وصی او نمیداند؟

ابوبكر: هر چه میخواهی بپرس.

آن چیست كه خدا ندارد؟

آن چیست كه نزد خدا نیست؟

و آن چیست كه خدا نمیداند؟

ابوبكر عصبانی شد و به وی گفت:
این سؤال‌های مردم بی دین است، و تصمیم كشتن او را گرفت، سایر مسلمانان حاضر هم كیفر آن مرد را كشتن می‌دانستند.

ابن عباس كه آنجا حاضر بود، گفت: درباره این مرد، بی انصافی كردید.

ابوبكر: نشنیدی كه الآن چه گفت؟

ابن عباس: اگر می‌توانید جوابش را بدهید، وگرنه او را ببرید پیش علی (ع) كه تا به او پاسخ ‌دهد، چون من از پیامبر شنیده‌ام كه به علی بن ابیطالب می‌فرمود: «خدایا دلش را هدایت كن، و زبانش را استوار بدار».

براى آنكه بدانیم چرا «امام حسین (ع)» با «یزید» بیعت نكرد، نخست لازم است «یزید» را بشناسیم و از زندگى خصوصى و سیاسى او آگاه شویم.

«یزید»، جوانى عیّاش، آلوده به گناه و معتاد به شراب بود.
او در كودكى در میان قبیله «بَنى كِلاب» نزد دائیهایش كه پیش از اسلام مسیحى بودند، زندگى مى‏ كرد و به آدابشان خو گرفته بود.
با آنان شراب مى‏خورد و سگ بازى مى‏ كرد.»

«ابنِ حَنْظَلَه» پس از باز گشت از شام و مشاهده زندگى یزید از نزدیك، به مردم مدینه چنین گزارش داد:
 «از نزد مردى بى دین، شرابخوار، نوازنده تار و سگ باز مى‏آیم. یزید كسى است كه مادر و دختر و خواهران را یكجا به عقد ازدواج خود در مى‏آورد و به نماز اهمیّتى نمى‏ دهد!»

زنای دختران لوط با وی

لوط یكی از شخصیتهای بزرگ كتاب مقدس است. كسی كه خدا به دیدار او آمد!!
پس از نابودی دو شهر سدوم و عموره لوط با دخترانش در غاری ساکن شدند و چون مدتی در غار بودند دختران لوط به هم گفتند:
پدر ما پیر شده و مردی نیست كه به ما درآید. بیا تا پدر خود را شراب نوشانیم و با وی همبستر شویم تا از این طریق نسلی از پدر خود نگاه داریم.

با بررسى سطحى در زندگى عمر بن خطاب، به این نكته پى خواهیم برد كه وى در هیچ یك از دوره‌هاى زندگی‌اش رفتار شایسته‌اى با زنان نداشته است؛ چه آن زمان كه مشرك بود، چه آن زمان كه مسلمان شد و چه آن زمان كه بر مردم حكومت مى‌كرد.

موارد متعددى مى‌توان براى هر یك از این موارد ذكر كرد؛ ولى به اختصار به چند مورد اشاره
مى‌كنیم...

عایشه، در اواخر خلافت عثمان به دلیل این‏كه از مزایاى دوران دو خلیفه پیشین محروم گردیده بود از حكومت او ناراحت و منزجر گشت؛ بدین جهت، پرچم مخالفت با عثمان را برافراشت و با سخنان و رفتار خود، مسلمانان را به شورش علیه خلیفه دعوت كرد.

وى چون آتش شورش را برافروخت و خود را در هدفش موفق دید به سوى مكّه رهسپار گردید و هر آن در انتظار كشته شدن عثمان و بیعت مردم با طلحه بود.

وقتى خبر قتل عثمان به او رسید گفت: عثمان از رحمت خدا دور باد.
او در اثر كارهایش كشته شد، خداوند بر بندگان ستم نمى‏ كند.

عایشه، پس از حادثه قتل عثمان، به مردم مى‏ گفت: كشته شدن عثمان، شما را دلگیر نكند، اگر او كشته شد، اینك طلحه، بهترین و لایق‏ترین فرد براى مقام خلافت، در میان شما حاضر است. با او بیعت كنید و از تفرقه بپرهیزید.

او پس از این سخنان با شتاب به سوى مدینه رهسپار گردید و مطمئن بود كه مقام خلافت پس از عثمان از آنِ طلحه خواهد بود؛ از این رو در میان راه با خود زمزمه مى‏كرد: گویا با چشم خود مى‏ بینم كه مردم دست بیعت به طلحه مى‏دهند. مركب را با سرعت برانید تا خود را به وى برسانم.

پس از درگذشت خلیفه دوم، عثمان زمام امور را به دست گرفت، و از همان روزهاى اوّل روشى را اتخاذ كرد كه عمر نسبت به آن، وى را برحذر داشته بود. وى به تدریج بستگان خود (بنى امیّه) را بر كارها گمارد.
- پسر دایى خود «عَبْدُ اللّهِ بْنِ عامِرْ» را كه 25 سال داشت، والى بصره كرد!
- و برادر مادرى خویش «وَلید بْنِ عُقْبَه» را كه فردى فاسد بود، به فرماندارى كوفه منصوب نمود! وى در حال مستى به مسجد رفت، و نماز صبح را چهار ركعت خواند و پس از نماز خطاب به مأمومین خود گفت: اگر مى‏خواهید باز هم اضافه كنم.(1)
- معاویه از طرف عمر حاكم دمشق و اردن بود، ولى عثمان، «حِمْص» و «فلسطین» و «جزیرَه» را نیز به آن‏ها ضمیمه كرد و موجبات تسلّط هر چه بیشتر وى فراهم شد.
- همچنین برادر رضاعى خود «عَبْدُ اللّهِ‏ بن سَعْد» را به فرماندارى مصر منصوب كرد.
- وى مَرْوان حَكَم، رانده شده و تبعیدى پیامبر صلى الله علیه و آله را جذب كرد و مشاور خود قرار داد.
و ... تو خود حدیث مفصل بخوان كه چه كسی خود را خلیفه ی مسلمین نامیده بود و چه می كرد!!

مردى به خلیفه ی اول شكایت كرد كه همسر من شش ماه پس از عروسى زاییده است. زن نیز پذیرفت.
خلیفه گفت: باید سنگسار شود. ولى على علیه السلام از اجراى حدّ جلوگیرى كرد و فرمود: زن از نظر قرآن مى‏ تواند سر شش ماه بچّه بیاورد، زیرا در آیه‏ اى دوران باردارى و شیرخوارى سى ماه معین شده(1) و در آیه دیگر تنها دوران شیر دادن را دو سال دانسته است.(2)
با كم كردن دو سال از سى ماه، براى مدّت حمل شش ماه مى‏ ماند.

عمر پس از شنیدن منطق امام علیه السلام گفت:
«لَوْلا عَلِىٌ لَهَلَكَ عُمَرُ» اگر على علیه السلام نبود هر آینه عمر هلاك شده بود.

بسمه تعالی

با عرض سلام به همه دوستان گرامی و ارجمند

بنا به پیشنهاد بنده و قبول دوست گرامیمان جناب «فرهاد لولیان» به این آدرس پروفایل:
http://www.cloob.com/name/loli297
که سابقا با آی دی «شـــه پۆل لولی فرزند ام المومنین عایشه طاهره» به این آدرس پروفایل:

دوستان عزیز، میتوانند متن آنچه که بین بنده و جناب لولیان گذشته را از این آدرس دانلود کنند و مطالعه نمایند.

= یه نکته ی مهمی که لازمه به شما بزرگواران بگم اینه که:

خواهش میکنم برای مطالب فیما بین وقت بگذارید و آنها را به دقت مطالعه کنید.

ممنون از همه ی شما

این هم آدرس:

http://s2.picofile.com/file/7779776769/Monazereh_Cloob.rar.html

( آقای «mahdi_2285» از طرف شیعه و آقای «فرهاد لولیان» از طرف اهل سنت)

بخش با صفای «نجران»، با هفتاد دهكده تابع خود، در نقطه مرزی حجاز و یمن قرار گرفته است. در آغاز طلوع اسلام، این نقطه تنها منطقه مسیحی‌نشین حجاز بود كه به عللی از بت‌پرستی دست كشیده و به آئین مسیح گرویده بودند.[1]

پیامبر اسلام ـ صلّی الله علیه و آله ـ به موازات مكاتبه با سران دول و مراكز مذهبی جهان، نامه‌ای به اسقف نجران [2] «ابو حارثه» نوشت و حلّی آن نامه، ساكنان نجران را به آئین اسلام و یا پرداخت جزیه[3] ملزم گردانید.

نمایندگان پیامبر اسلام ـ صلّی الله علیه و آله ـ وارد نجران شده، نامه پیامبر اسلام ـ صلّی الله علیه و آله ـ را به اسقف نجران دادند.
وی نامه را با دقت تمام خواند و برای تصمیم‌گیری در مورد پاسخ نامه، شورائی مركب از شخصیت‌های بارز نجران تشكیل داد. یكی از افراد طرف مشورت «شرحبیل» نام داشت كه به عقل و درایت و كاردانی معروفیت كامل داشت.

وی در پاسخ «اسقف» گفت:
ما مكرر از پیشوایان مذهبی خود شنیده‌ایم كه روزی منصب نبوّت از نسل اسحاق ـ علیه السّلام ـ انتقال خواهد یافت، و هیچ بعید نیست كه محمد كه اولاد اسماعیل است، همان پیامبر موعود باشد!

در پایان جلسه، شوری نظر داد كه گروهی به عنوان هیئت نمایندگی نجران به مدینه بروند تا از نزدیك با محمد ـ صلّی الله علیه و آله ـ تماس گرفته، دلائل نبوت او را مورد بررسی قرار دهند.

هیئت نمایندگی، طرف عصر در حالیكه لباس‌های تجمّلی ابریشمی بر تن و انگشترهای طلا بر دست و صلیب‌ها بر گردن داشتند، وارد مسجد شده به پیامبراسلام ـ صلّی الله علیه و آله ـ سلام كردند.
ولی وضع زننده و نامناسب آنان آنهم در مسجد،...

بی‏ تردید زندگی اجتماعی ـ خواه بر استدلال عقلی و خواه برخواسته فطری و خواه بر بنیان قراردادهای اجتماعی و... بنا شده باشد ـ از تأثیر و تأثّر متقابل افراد و عملكرد آنها تهی نیست.

خوبی‏ها و زیبایی‏ ها برای فرد و خانواده و جامعه مفید است و زشتی‏ها و بدی‏ها نیز به همه زیان می‏رساند و تأثیر خود را بر تمام اعضا و اركان جامعه، به جای میگذارد.

مدبّر آفرینش ـ كه خواهان تداوم نسل بشر است ـ خود، به قلم تدبیر و تكوین، جاذبه‏ های عقلی، اجتماعی، فطری و زیستی ـ جنسی را در آدمیان و حتّی حیوانات و گیاهان به ودیعت نهاده است تا در پرتو جذب و انجذاب درونی همیشگی، شعله وجودشان را بر افروخته نگه دارند.

خالق هستی برای بقای دیگر موجودات، تنها همین جذب و انجذاب را كافی دانسته؛ ولی برای بقای نسل بشر مسئولیت سپاری را نیز از نظر دور نداشته است؛ زیرا بشر همچون جانوران و گیاهان نیست كه نسل وی تنها با جاذبه‏ های زیستی ـ جنسی و عشق ورزی آزاد پایدار بماند.
.
.
.

پوشش اسلامی از احكام ضروری اسلام است (2)  و هیچ مسلمانی نمی‏تواند در آن تردید كند؛ زیرا هم قرآن مجید به آن تصریح كرده است و هم روایات بسیار بر وجوب آن گواهی می‏دهند. به همین جهت، فقیهان شیعه و سنی به اتّفاق به آن فتوا داده‏ اند.
همانطور كه نماز و روزه به دورانی خاص اختصاص ندارد، دستور پوشش نیز چنین است و ادعای عصری بودن آن بی‏ دلیل و سخنی گزاف و غیر كارشناسانه است.
 
خداوند متعال در آیه 30 سوره نور نخست به مردان مسلمان و سپس در آیه بعد به زنان مسلمان فرمان می‏دهد از چشم چرانی اجتناب كنند و در رعایت پوشش بدن از نامحرمان كوشا باشند:

قُلْ لِلْمُؤْمِنِینَ یَغُضُّوا مِنْ أَبْصارِهِمْ وَ یَحْفَظُوا فُرُوجَهُمْ ذلِكَ أَزْكی‏ لَهُمْ إِنَّ اللَّهَ خَبِیرٌ بِما یَصْنَعُونَ.
 
[ای پیامبر] به مردان مؤمن بگو دیدگان خود فرو خوابانند و عفت پیشه ساخته، دامن خود را از نگاه نامحرمان بپوشانند. این كار برای پاكی و پاكیزگی‏شان بهتر است و خداوند بدانچه می‏كنند، آگاه است.

[غضّ] در لغت عرب - چنان كه مرحوم طبرسی در مجمع البیان (3) و راغب اصفهانی در مفردات(4) گفته‏ اند - به معنای [كاستن] است و [غضّ بصر] یعنی كاهش دادن نگاه نه بستن چشم.
البتّه متعلق این فعل و این‏كه از چه چیز چشمان خود را فرو بندند، ذكر نشده است؛ امّا با توجّه به سیاق آیات، به ویژه آیه بعد، روشن می‏گردد مقصود آن است كه خیره خیره زنان نامحرم را تماشا نكنند و از چشم چرانی بپرهیزند. (5)

بسمه تعالی

سلام به همه دوستان گرامی و ارجمند

تقریبا دو سه سال پیش ازاین بود که بنده به همراه یکی از دوستان، در یکی از سایتهای اهل سنت به نام «انجمن اینترنتی مسلمانان» دو مناظره را آغاز کردیم!
اما متاسفانه بعد از مدتی سرنوشت اون دو مناظره هم یک جورایی مانند همین مناظره ای شد که در اینجا آغاز کردیم!
در اونجا هم طرف مورد مناظره ی ما بعد از مدتی که از ادامه و روند مباحث گذشت، عطای مناظره را به لقایش بخشید و مباحث را به حال خود رها کرد!
این در حالی بود که ما از همان ابتدا با طرف بحثمون شرط کردیم که رها کردن مباحث به منزله ی نداشتن استدلال کافی و خلاصه، فقدان دلیل هست! و هم مناظره ای ما نیز این مطالب را قبول کرد!

(شهید محمد کریم غفرانی)

«به پهلوی شکسته فاطمه زهرا (س) قسمتان می دهم که حجاب را حجاب را، حجاب را، رعایت کنید».
(شهید حمید رستمی)