من وتو

هنوز به طور رسمی شروع به کار نکردم و فعلا دارم مقدماتش رو فراهم میکنم، بی حساب پیش تا 2 هفته دیگه رسما شروع به کار میکنم.

شاید ریسک باشه، شایدم نه، بهرحال که من همه پس انداز این چندسال کار کردنم رو توی این کار گذاشتم.

هیچ وقت بی گدار به آب نزدم،اینبارم مثل همیشه اما چی بگم ....

به قول یه هنرپیشه می گفت : وای به کاری که نسازد خدا !!!

اما چرا نسازه ؟؟

بنده ای که همه تلاشش رو و اون کاری که باید بکنه رو انجام میده و مابقی کار رو به خدا وا میگذاره قطعا به نتیجه می رسه.

بازم توکل به خدا...

                          ((( حسبنا الله و نعم الوکیل )))

شما هم دعا کنید.

سالهاست که رفته ام اما تو همیشه برقرار مانده بودی...

سلام ای همیشه آشنا، ای پایدارترین...

ثباتت از کجاست که پرآشوب ترین طوفان ها نیز متلاطمت نمی سازد

روزی سرود غم بر لبانم جاری بود و تو خنده رو می شنیدی، اکنون از نشاط می گویم و تو خنده رو می شنوی!!!

سلام بر تو ای همیشه خنده رو

ما را بپذیر گرچه ناقابلیم و مهمانمان کن ارچه نالایقیم

تورا سلام و تورا سپاس...

دوستان نکویی که بی هیچ دیداری گویی سال ها هم نشین و هم پیمانه شان

بودی.

سلام بر اهل قلم

بر آنان که می نویسند با آنکه می دانند شاید هرگز خوانده و تشویق نشوند

دل نوشته هایم را تو بخوان و نانوشته هایم را با خود به اقلیم بالا خواهم برد، تا فریاد زنم هر آنچه را که شنیدنی ست.

بر آنان كه هستند و ما نيستيم،

بر آنان كه بودند و ما نبوديم،

و بر آنان كه مـي مانند و ما خواهيم رفت...

سرپراز سودا ولب پراز شکوه شده ست....

بشنو تومرا بشنو.... اي کهنه نوانديش.......

             بشکن تومرابشکن........چون آينه ي تشويش....

اي چشمه ي جوشيده.....تاچشم تورا ديده...

        بايادتو خوکرده......ازغيرتو ببريده....

دل در طلب رويت.......برطاق دوابرويت.....

        وزطره گيسويت.......حيران شده ي کويت......

 چگويمت مهربان من که دل پراز نيازاست ولب پراز سوز وگداز....

ازآن خموش گشته ام که دل به دوست بسته ام.....

آی خیل دوستان که هجوم مهربانی هایتان اینگونه مرا در کنج عزلت خویش بی کس رها کرده است٬ رهایم کنید.....

اصلا نبودن بهتر از بیهوده بودن است.....

چه زود آدم ها برای هم همچون روزمرگی زندگی٬تکراری و یکنواخت می شوند.....

و چه ساده آنان که دلخوش به هیاهوی این دلبستگی های پوچ می شوند.....

و چه ساده تر من که داشتم سلام ها و درودهای اجباری را باور میکردم........

و تو ای محمد ساده دل٬از خدا میخواهم آسمان دلت همیشه چون امروز مهربان و پاک باشد٬که از برای  گل ها و گلزارها بگرید تا بخنداند.......

ودیگر اینکه دنیا همین است٬پرهیاهو اما پوچ.....

در آغوش کش این صدای درد آلود را.....

سیلاب اشک رخ زردش را آبگون کرده است.......

بیم آن است که در این دریای پرتلاطم غرقه شود.......

به فریادش رس ای کشتی نجات و زورق رهایی ها......

گر اندوهی ست اندوه دوری  توست......

چهره بنما و سبزه زاران کن کویر سوخته سینه اش را........

آه که چه مهربانی ای دوست........

چقدر سهم من از با تو بودن کم است.........

می خواهم همه دقایقم شوی.......

دیگر نمی خواهم تن به اجبار بی تو در گوشه تاریکی دل تنها گریستن را.......

می خواهم گر اشکی ست به پای تو ریخته شود.....

تا بشوید از دلت غبار بی مهری را.......

کاینچنین مرا دور از خود رها کردی.......

آه.... چه مهربانی ای او......

می ترسم اسیر در بند کرده ات را از یاد برده باشی.....

هرچند از درون پر و غنی باشیم و از یک نگرش و دیدگاه آزاد برخوردار باشیم اما این اجتماع است که ایدئولوژی و دستور العمل رفتارمان را شکل میدهد و به آن سمت و سو می بخشد....

هیچ کلام موزون و آهنگ دلنشینی در کنج عزلت خلق نمی شود....

اما می توان تعامل های اجتماعی را تابع یک دستورالعمل منطقی در یک چارچوب مشخص سازمان دهی کرد....

به نحوی که در پیدا کردن هویت و اصالت خویش دچار سردرگمی و حیرت نشویم......

اگر خود را بدون هیچ تکیه گاهی به اجتماع بسپاریم قطعا با هر تندبادی به سمتی پرتاب می شویم....

و دیگر هیچ جا و مکانی برای پابرجا ایستادن و عرض اندام کردن نخواهیم داشت.....

باید ابتدا از درون شکل گرفت آنگاه پا به عرصه برخوردها و تضادها گذاشت.....

اینجاست که می توان ادعای مالکیت جایی که بر آن ایستاده ایم را داشته باشیم و هر چه در ذهن داریم را بر زبان آوریم.....

اجتماع مملو از نارضایتی ها ناکامی ها تلخی ها و نا بسامانی هاست....

شخصیت اگر ریشه دار نباشد و برخاسته از گرایش های نامعقول باشد با اولین طوفان از جا کنده خواهد شد......

باید عقیده برخاسته از اندیشه ای حسابگر و ریز بین باشد تا هر ناخالصی را از آن دفع کند....

اینچنین درختی ست که ثمره ای به زیبایی انسانیت خواهد داشت......

آنجایی صحبت از عدالت می شود که همگان در آن سهمی داشته باشند.......

عمومی ترین ثروت که همه از آن بهره مندند معبودی یکتا و بی مانند است.......

هر کس به هر مقدار که بخواهد می تواند از وجود این معبود بهره ببرد.....

این ثروت را هیچ نیرویی نمی تواند از کسی سلب کند یا در آن دخل و تصرف کند......

هر کس مالک مطلق و بی چون و چرای معبود خود است.....

و این یک دارایی بی زوال و فنا ناپذیر است......

که از همان روز نخست آفرینش به هر کس عطا شده است.....

بنابراین در حیطه یک ثروت مطلق است که می توان از عدالت مطلق دم زد.....

از اینجاست که هر شخص به تنهایی ثروت مندترین است........

ثروتی که روزافزون است و تا مرز بی نهایت ادامه دارد.....

میبینی چگونه اسیر گشته ام ای بلبل نغمه خوان....

آخر تو بگو....تو که داغ دیده ای...

بگو ز داغی که بر دلم نهاده اند...

تو اکنون در گلستان هایی و هر دم ز شاخه ای به شاخه دگر میروی......

اگر در قفست کنند،آیا دگر نغمه ای میسرایی جز نوای بی نوایی؟....

منم چون تو بودم.....مرغ گلستانی خرم و با نشاط.....

شاخسارانش پربهار و جویبارانش زلال.....

هیچ گلی نبود که پژمرده گردد و هیچ مرغی نبود که خامش نشیند.....

اما چه شد؟......

آن همه غوغای سرمستی به کجا رفت.......

گویی خوابی بود و گذشت.....

اینک من ماندم و این سکوت بی انتها.....

بس است این تنها نشستن.....

بس است...

ای که از راه دراز آمده ای....

          لحظه ای چند نشین و گره از زلف گشا.....

                          لحظه ای چند که گویم غم شبهای فراق......

                        غم این غربت پنهان شده در چشم ترم.....

       غم این جان که اسیر قفس زیستن است......

                                                                                   با تو من میگویم....

        شوق پرواز به دنیای پر از مهر و امید......

شوق پرواز به فردای پر از شور و نشاط.....

                                                          ای که در شهر خیال....

                                                                 کوچه ای پر ز بهاری و نسیم.....

          ای که در باغ وصال.....

                  چشمه ای پر ز گل احساسی....

                                                                     من تو را میشنوم.....

                             تویی آن موج که دریا ز تو لبریز شده....

                 تویی آن باده که بستان ز تو فرخنده شده....

        تویی آن نور که آخر شب یلدای مرا....

                                                                 پر کند از می صبح..... 

       ای که اینگونه پر از خاطره ای.....

                      لحظه ای چند نشین و حال دل خستهء این سوخته پرس......

                    ز غمی کز نفس پر ز ملالش پیداست....

        لحظه ای چند نشین.....

                        ای که شبهای مرا....روشنی از رخ زیبای تو بود....

         با تو من می گویم....

                                     لحظه ای چند نشین.......

دیگر هیچ زمزمه شاعرانه ای این بلبل اسیر در قفس زیستن را،شور پرواز نمی دهد......

دیگر حتی این ابر یکپارچه سپید را نیز میلی به گریه نیست تا با اشک هایش سیاهی های این زندان بی دیوار را بشوید........

کلبه ای باید ساخت.....                           کلبه ای از غم دوست....                                                     کلبه ای از گل یاس....                       کلبه ای که همه فصل بهاران باشد.......

کلبه ای پر زخیال.......کلبه ای پر نشاط.......

کلبه ای باید ساخت.....

ای آنهایی که مرا در دست نوشته هایم میشنیدید،میخواهم چند روزی به سکوتم گوش فرا دهید، سکوتی که بغضی به بزرگی تنهایی را در خود جای داده است.....      

هر جاییم همان جا نقطه آغاز است،

این نیست که از کجا شروع شدیم و در کجا پایان می پذیریم،مسیر،بودن ما را رقم می زند،

لحظه ها همه منحصر به فرد،بی بازگشت و بی بدیلند،

هر کدام می توانند شاهراه عمر ما را تعیین کنند،

باید زنده ماند برای زنده ماندن و باید رسید برای رسیدن،

از من تا او فاصله ای نیست،شاید آنی یا گامی،

هر چه می اندیشم فاصله ای جز خودم نمی بینم،

ای کاش بتوانم از خودم بگذرم..........

          مپوش چشم ز رخسار همچو جنت دوست

                       که نور چشم فزاید صفای طلعت دوست

                                       از آن به خاک برابر نموده ام خود را

                                                 که خاکسار نواز است ابر رحمت دوست

نمیدانم اندر خم کدامین کوچه او را خواهم یافت٬

گاه گاهی میایم و باز چون او را نمی بینم کوله بار بی کسی خویش را بر دوش افکنده و رهسپار غربتی میشوم که سال هاست همنشین من است٬

         ای گل تو دوش داغ صبوحی چشیده ای

                                                                     ما آن شقایقیم که با داغ زاده ایم

   سوزیست مرا در دل٬دانی که چه سان سوزی

                                                                             سوزی که وجود من٬بر باد دهد روزی

واقعا که بعضی دلتنگی ها چقدر زیباست

واسه سکوت کردن...واسه اشک ریختن...واسه رها شدن

آره....

بعضی وقتا باید رها شد...از همه چی

درست مثل یه پر...شایدم مثل یه ابر...شایدم مثل یه باد!!!

بعضی وقتا باید بشینی و به یاد اونایی که از دستشون دادی اشک بریزی...

اما جالب ترش اینه که...بعضی وقتا باید واسه اونی که هنوز ندیدیش و نمیشناسیش اشک بریزی!!!

آخه میدونی...

همه آدم ها فکر میکنند فردا میاد...

نمیدونم...شایدم حق با اونا باشه...اما اینو هم نمیدونم که اون فردا چند روز بعد از امروزه؟!!!

یه روز...دو روز...چی بگم؟

زندگیه دیگه...

بعضی وقتا انگار که یه گوشه نشستی و داری فیلم سینمایی زندگیت رو میبینی..

اما فقط تماشاچی هستی...حتی کنترل هم دستت نیست که یه جاهاییش رو رد کنی...یه جاهاییش رو برگردونی...یه جاهاییش رو هم پاک کنی

نه...فقط میتونی نگاه کنی...که محکومی نگاه کنی

ای فیلم زندگی من!!!! که میگن ساختهء دست خودمی...

به خدا که خیلی سکانس هات رو من نساختم...اما نمیدونم چطور تو فیلم من جا شدن!!!

چی بگم والا؟

بگذریم...زندگیه دیگه

        روزی تو خواهی آمد٬از کوچه های باران

                                                                          تا از دلم بشویی٬غم های روزگاران

(دوباره واسه یه چند روزی از حضورتون مرخص میشم٬اما این دفعه خیلی زود میام٬

همهء دوستان خوبم رو به خدای مهربان می سپارم)

چه رازی در اعماق چشمت نهفته............

چه کس با شب از چشم تو قصه گفته..........

که من چون شهابی...که مثل حبابی......چنین در هوایت...

رها شده ام...فنا شده ام

کدامین پرنده در این صبح روشن...ز من گفته با تو...ز تو گفته با من...

که من چون ستاره...که مثل شراره...چنین در هوایت...

رها شده ام...فنا شده ام

بهار دل من...قرار دل من...

به گوشهء  غم...صفای تو بود...   به خلوت شب...صفای تو بود...

تو نور خدایی...کجایی..کجایی      ندیده رهایی...

به گوشهء غم...صدای تو بود...

ستاره شمردم...ز پنجره ای مه...مگر که درآیی...تو یک شب از این ره...به خانهء من...

به دریا سپردم...به خاطر تو جان...مگر که بگیری...ز موج و ز طوفان...نشانهء من...

نوای رسایت...صدای رهایت...به کوچهء شب کشیده مرا...

بیا که ببینی...که جان غمینی...دوباره به لب...رسیده مرا...

ز رنج زمانه...رهایم کن ای دوست...

شبی عاشقانه...صدایم کن ای دوست...

چه رازی در اعماق چشمت نهفته......

چه کس با شب از چشم تو قصه گفته......

که من چون شهابی...که مثل حبابی...چنین در هوایت...

رها شده ام...فنا شده ام...

باز یکبار دگر آمدم از راه دور٬نمی دانم کدام نا کجاآباد بود...

پایین دشت بود و بالا دشت... فرش ستارگان آنچنان گسترده بود که گویی میهمانی فرشتگان...

هر چه بود چون اندر پس پردهء پندار بود٬بس خیال انگیز و روح پرور بود٬

آنچنان تاریکی همه جا را گرفته بود که حتی نمیشد سیاهی ها را دید٬

خواستم این پرده را کنار زنم که دست غیب آمد و بر سینهء نامحرم زد...

می خواهم محرم شوم تا در حرم یار بمانم...

آری...

محرم ستارگان...محرم فرشتگان...محرم تو ای دوست...

                                                           محرم تو ای دوست...

آمده ام یکبار دگر از آنسوی خیال تا تو را نیز با خود ببرم تا قصهء من و تو نیز ناگفته و ناتمام بماند...

             ماجرای من و معشوق مرا پایان نیست         هر چه آغاز ندارد نپذیرد انجام

لبم پر شکایت...شبم بی نهایت...نه فانوس ماهی...الهی...

در این تیره شب ها...نثارت خدایا...دل سرد آّهی...الهی...

در این جاده های سرد و مبهم...منم آن مسافری که خواهم...

رسم تا به شهر روشنایی...اگر تو مرا چنین بخواهی...الهی...

ببین ناتوانم...بر افکنده جانم...کمند بلند نگاهی...الهی...

                   شب بی نصیبی...در اوج غریبی...مگر در تو گیرم پناهی...الهی...

به سویت نگارد دل من...دل شب پناه دل من...

ستاره گواه دل من...که این اشک و آه دل من...

بود پیش رویت...به عذر گناهی...الهی...

سحر میزند سر...دلم میزند پر...به سویت الهی...الهی...

در این سایه روشن...به تو میرسم من...به پرواز آهی...

الهی...الهی...

(سلام٬هنوز زنده هستم......ممنون از همهء اونا که بودنشون رو با دیگرون تقسیم میکنند٬تا وقتی که رفتن تنها نباشند....)

گاه باید ایستاد و نظّاره کرد آن چشمان شهلا را که برویت لبخند میزند،

گویی دریچه ایست ز گلستان معانی،بکر و بی بدیل،

برگ برگ و سطر سطر پر میکند همه خالی ها را،

نه این که مجال گریز نیست،لیک کمندی ست فتاده بر گردن که کمند شوقش میتوان نام نهاد،

آری...........شوق

که لبریز میکند جام وجود را،

که در کوچه های خیال،لنگ لنگان و پیاله به دست،میکشاند،

به این گمان که در گوشه ای،به ناگاه در میخانه ای گشوده شود و اذن ورود داده شود،

آنگاه دگر هم ساقی هستی و هم ساغر،

هم پیمانی و هم پیمانه،

هم مستی و هم محتسب،

برخی مکاشه اش خوانند و برخی معامله اش،

که باید هر چه هست را به یکباره باخت،

آنچنان که گویی هرگز نداشته ای،

آری باید ایستاد و نظّاره کرد در آن چشمان

(واسه مدت ۲ ماه دیگه دسترسی به اینترنت نیست،به همین خاطر یه مرخصی کوچولو،              شایدم یه میان برنامه،اگه عمر یاری کرد بعد دو ماه با یه نیروی بیشتر دوباره خدمت خواهم رسید،     اگرم نه که حلال کنید-حق نگهدارتون)

       چون غنچه ای که باز شود در سپیده دم        گردد شکفته این دل پرخون بروی تو

       تا پاک تر بروی تو افتد نگاه من                     خود را به اشک شوید و آید بسوی تو

امروز نیز گذشت،

آری عاشورایی دیگر و لحظاتی لبریز از اشک و آه وماتم و.......

چه گویم که ناگفتنم بهتر است،

آخر ای مولای من،چگونه میتوانم عشق بازی تو با پروردگارت را به رشته تحریر درآورم،

که هر چه بیشتر مینگرم کمتر می یابم،

شهادت می دهم که تو قیام نکردی مگربرای زنده نگاه داشتن دین جدت رسول الله،

شهادت می دهم که تو نوری بودی از آسمان ها،و تابیدی و درخشان کردی،

وآنچنان که همه تیرگی ها را به یکباره محو و ناپیدا کردی،

سلام بر تو ای بندهء برگزیده خدا،

سلام بر تو و بر آنان که تو را تنها نگذاشتند تا واپسین لحظات بودنشان،

سلام بر تو و بر دختر امیرالمومنین،بر آن خورشید تابان صحرای کربلا،

سلام بر تو بر یل ام البنین،بر آن علم همیشه افراشتهء ایثار و وفداری،

سلام بر تو و سلام بر زین العابدین،بر آن گوهر پنهان دشت نینوا،

سلام بر تو ای فرزند فخر آسمان و زمین،سیدة نساء العالمین،

شهادت می دهم که تو نیز همچو مادرت مطهر زاده شدی و مطهر به سوی معشوقت شتافتی،

سلام بر تو ای انتهای هر ابتدا،سلام بر تو ای نهایت هر بی نهایت،

شهادت می دهم که تو نقطه آغازین و پایانی را به یکباره پیمودی،

سلام بر تو ای آقای مهربان من،

دیدی چگونه به شوق بوییدنت در کوچه ها و خیابان ها سیاه پوش و ماتم زده میگشتم و میرفتم و     لبریز ز شوقت،

مولای من

آخر تو را در کدام تکیه باید می یافتم که نیافتم،

سلام بر آن سری که بالای نیزه قرآن می خواند،

نه تنها سلام من که سلام همه آدمیان،نه،که سلام همه آسمان ها و بیکران ها بر تو باد،

شهادت می دهم که تو مولای منی،

شهادت می دهم که تو برای شیعیانت قیام کردی،

ببارید ای سیل اشک از چشم خونین،که برای مولایم باید خون گریست،

سلام بر تو و بر تنهاییت،

مولای من

می گریم بر این غم،که تو تنها ماندی در آن دم که همه خویشانت شهید گشتند،

سلام بر تو و بر لبان تشنه ات،

سلام بر تو بر حنجر پاره شدهء علی اصغرت،

لعنت خدا بر آنان که به دشمنی با تو برخواستند،

لعنت خدا بر آنان که تنهاییت را دیدند و به یاریت نشتافتند،

        من این نامه که اکنون می نویسم               به آب چشم پرخون می نویسم

        ازین در بر نوشتم نامه لیکن                       نه آن سوز است کاکنون می نویسم

        به عذرا درد وامق می نمایم                       به لیلی حال مجنون می نویسم

        نگارا قصهء خود را به خدمت                       نمی دانم که تا چون می نویسم

        تو بپذیر،ار چه من عذری نیارم                    تو خوش خوان،گر چه من دون می نویسم

بخواب ای کودک مظلوم وتنهای من،

مرا ببخش که بسترت زمین است و گهواره ات غربت،

مرا ببخش که تخت تنهایی ات زیر نور مهتاب است و رخت بی نوایی ات از حریر آفتاب،

دیگر ای غنچه تازه شکفته باغ زندگانیم،

نیست حرارتی در آغوشم تا جان چون بید لرزانت را در آغوش کشم،

نیست برق امیدی در چشم هایم تا بدان دل اندوه گینت را روشنی بخشم،

مرا ببخش کاینچنین غارتگر سرد خزان به یکباره ریخت همه شکوفه های درخت لبخندم را،

اکنون که چشم های معصومت غرق در خواب است چشم های من غرق در آب،

امشب نیز چون همه شب گرسنه خوابیدی کودک من،

آه خدای من

میبینی مرا که چگونه تنها ماندم با کودک تنهای خویش،

خدای من

میبینی سیل اشکم را که چگونه تا دامن رسیده است،

به که پناه آورم که تنها تو را مهربان میدانم،

غارتگران همه هستی ام را به یغما بردند و من اکنون اینچنین جامه عریانی در بر و نوای بی کسی در دل،آواره ی غربت خویش گشته ام،

خدای من

دست سردم را به سویت دراز میکنم واین کودک یتیمم را به تو می سپارم که من مادری تنها و           بی کسم،

خدای من

اینجا زمین توست و ما میهمانان تواییم و چشم طمع به دامان کرمت دوخته ایم ای ارجمندترین کریمان،

      فی الجمله دست های تهی بر تو داشتیم           خود دست جز تهی نتوان داشت بر خدا   

نمی دانم،شاید این آخرین روز است که چشم در چشم کودکم دوخته ام،

شاید دگر کودکی نباشد یا که مادری...........

(چی بگم والا؟؟؟؟؟؟؟؟ اینجا فلسطین و من هم یه مادر مثل همه مادرها

بچه ی یتیم،چهل روزه ی،گرسنه ی،عریان،تیر خورده ی .......... بازم بگم؟؟؟؟

آره خیلی دوستش دارم،و اون هم من رو خیلی دوست داره،اما ........

بهتره دیگه هیچی نگم،اینجا غزه...............)

 از خون جوانان وطن لاله دمیده                      از ماتم سرو قدشان سرو خمیده

در سایه گل، بلبل از این غصّه خزیده                گل نیز چو من در غمشان جامه دریده                   

دوش غرق در خیال و اوهام در کوچه های تنهایی خویشتن قدم میزدم،

کوچه ای پس از دگری و کویی پس از کوی دیگر،

ز هر سو که نگاه میکردم جاده ای میدیدم بی انتها که یک سویش من بودم آن سو یا به آسمانی میرفت خرم و بی ابر،یا به آفتابی میرسید روشن و پاک

ونیز جاده ای بود که میرفت به سبزه زاری از ریاحین و گل ها

جاده ای نیز به دیار بالا میرفت،انتهایش هویدا نبود،زیرا که ابتدایش نیز ناپیدا بود

بسیار دیدم از این دست جاده ها و از آن دست کوچه ها

آغاز من بودم و پایان نیز من

در یکی خودم را در پایان راه خسته و زار می دیدم و در دگری شاد و مفرح

در یکی جامه ی عریانی به تن کرده بودم و در دگری قبایی از حریر

هر چه پیشتر میرفتم دور تر میگشتم از خودی خویش 

نمی دانستم باید برای رسیدن به خودم به کدامین راه قدم نهم

همه راه ها با من آشنا بودم و من با همه شان غریب

گاه نگاهی چون شهاب،می افتاد بر من که تا عمق بودنم را می سوزاند،همه قطرات هستیم زان نگاه شعله ور می گشت،

و گاه نوایی مهربان نزدیک میشد و در گوشم به نرمی میگفت،پیش آ و درنگ مکن که فاصله ای نیست

نمیدانم در دریای خیال غرق شده بودم یا در پرده ی پندار فرو رفته بودم،

ناگهان دستی ز دورها می آمد و با خوشه ای از مهر گونه ی سردم را نوازش می داد،

و ناگاه موجی از هراس،بادپا و غران می تازاند و مرا با خود به زاویه ای می افکند،

اما در این میان چون به خود نگریستم بیگانه ای یافتم که در اندرونیم آنچنان ماوا کرده بود که گویی همه درونم از آن او بود،اما من او را نمیخواستم،که از او بیم داشتم،

چون او را ز در بیرون می کردم بار دگر از بام می آمد،چون راه بالا را می بستم ز پایین رخنه می کرد

آه که خسته ام کرده بود این میهمان ناخوانده

فریاد خنده هایش ز بلندی چون انکرالاصوات بود ،و ز سیاهی چون آوای غراب،

هر گاه به سوی جاده ای سبز گام بر میداشتم گویی عنانم را می پیچاند و مرا به سوی دگر میبرد

چون با او موافقت میکردم خنده ای زهر آلود بر لب میزد،و شفقتی دروغین بر دل روان می ساخت،

او مرا به سمت جاده های سیاهی می خواند که زوزه ی شغالان و گرگانش از همان دور به گوش میرسید،می شنیدم فریاد در راه ماندگان خسته ای را که به چنگال خفاشان و سگان گرفتار آمده بودند،

چون میگفتمش من از این جاده هراس دارم،با صدایی که رنگ فریب را بر لباس مکرش دوخته بود،آهسته در گوش جانم می گفت:

من تو را ز راهی دگر میبرم،بیا و ترس به خود راه مده،ببین در آن دورها چه برکه ی زیباییست،

اما دروغ میگفت،

که من فریاد تشنگان را میشنیدم که به هوای آب دورتر و دورتر می شدند،

اما چه آبی که همه سراب بود،

لحظه ای خیال برکه و دریا چنان در وجودم ساری گشت که بی اختیار به سوی جاده قدم نهادم،

قدم نخست را بر نداشته بودم که ترس همه سر تا پایم را به یکباره گی فرا گرفت،

همه وجودم مملو از بیم و هراس و تشویش و نگرانی و اضطراب شده بود،

لیک این پیر زندیق با زمزمه ای آهسته میگفت برو،

نه تاب رفتن داشتم نه توان گریختن،

فریاد ناله ها آنچنان جانسوز بود که صدای نیرنگ این بیگانه ی مکار،فریبا

تا قدم دیگر را خواستم بردارم گویی یکی از پشت مرا گرفت و محکم به زمینم کوباند،

نمی دانم دستی از غیب بود،

همه بدنم به یکباره کوفته و درمانده شد،در اندیشه ی گریز بودم که ناگاه دستان آلوده به دروغ پیر سیه چهره به سویم دراز شد،با کلام سحر گونه اش به نرمی میگفت برخیز که تا آب ها و آبی ها چیزی نمانده است،میگفت برخیز و به روشنایی ها بیاندیش،مگر نمی خواهی به نوای مرغان آوازه خوان گوش دهی،برخیز تا به آن سویت برم

اما از آن جاده جز فریاد جغدها و آوای غراب ها و زجه ی دیو ها چیزی به گوش نمی رسید،

نه،نمی خواستم تن به رفتن دهم،

اما پای گریز هم نداشتم که گویی اسیر این هیولای زشت رو شده بودم،

فریاد برآوردم و کمک خواستم،لیک صدایی فریادم را پاسخ نمی گفت،

و این ملعون در گوشه ای نشسته بود و می خندید به درماندگیم،

زبان به دشنام گشودم و او باز می خندید،صدای خنده شیطانیش همه جا را پر کرده بود،

دیگر از آن جاده های سبز و دست های مهربان و بوسه های نسیم و اسمان آبی و خورشید تابان و پرندگان آواز خوان و شکوفه های مست و جام های الست و از هیچ کدام خبری نبود

من بودم و این پیر سیه چهره ی آلوده به دروغ،از چهره اش رنگ پلیدی می بارید و در صدایش نوای پستی و کثیفی و.................

اه اه که چه ملعون بود این دیو رجیم هزار رنگ هزار چهره

گریختم

به یکبارگی

با همه هستیم،که نه با پاهایم،که با همه داشته هایم

با هر چه بودم و هر چه آن زمان بر بودن خویش افزودم،

میرفتم و آن پیر خنده کنان به سویم می آمد و  دست های فرتوتش را به سویم دراز می کرد تا دوباره مرا به سوی خود بکشاند،رهایم نمی کرد،

به ستوه آمده بودم از این که همچو سگی به دنبالم پارس می کرد و نعره میزد،آری او چون سگان شده بود،با زبانی که از دهانش بیرون آمده بود و له له میزد

دیگر رمقی به جان نداشتم،و او هر لحظه نزدیک و نزدیک تر میشد،

فاصله مان به قدری اندک شده بود که گر لحظه ای درنگ میکردم به چنگالش می افتادم،

وانگاه بود که با ناله ای حزین و صدایی دردمند فریاد برآوردم کجایید ای روشنایی ها،کجایید ای آسمان ها،کجایید ای آفتاب ها،کجایید ای یاران دیرین من؟

می بینید مرا که چگونه اسیر این دیو ملعون شده ام؟

کجایید ای یاری کنندگان؟

گریه امانم را بریده بود،و پاهایم همه تاول زده و جامه هایم همه پاره پاره شده بود،نفسم به شماره افتاده بود،و او همچنان چون گرگی که بوی خون شنیده باشد به سویم می آمد،

در این خیال که دیگر راه گریزی برایم نمانده است،ناگهان صدایی آشنا و مهربان حیات رفته ام را باز آورد،طراوتی دگرم بخشید،او صدای پای سواری بود که به سرعت به سویم می آمد 

نمی دانم آن سوار که بود،که از آن سوی ابرها آمد و آمد و آمد و نزدیک شد،

با اسبی سپید و با کلاه خودی سبز،با جامه ای آسمانی و با چهره ای نورانی

با تبسمی چون خورشید به یکباره نزدیک شد مرا در آغوش پرمهرش کشید و به پرواز درآمد،

می شنیدم زجه های آن دیو ملعون را که به رفتن و دور شدنم می نگریست، چون دیوانه ها به دور خویش می پیچید و چون کفتاران زوزه می کشید،فریاد آلوذه اش دورتر و دورتر میشد،

 و من چون قویی خفته در دامان برکه گونه ی این سوار آسمانی نرم و سبکبال میرفتم به دیار ابرها

میرفتم به دیار آفتاب ها،دیار بوستان ها،دیار نور ها،

به دیار خویشتن

دگر بیش از این توان رفتنم نیست،آه که چه زود ز پا افتاده ام،من که هنوز راهی نیامده ام،من باید بیش از این و پیش از این می رفتم،اینجا برای ز پا افتادن خوب نیست،باید رفت تا دور دست ها ،تا دشت های سبز، تا آن دیار که چشمه ساری از بلور جاریست در زیر شاخه هایی که بار سخاوت قامتشان را خمیده و از اوج آسمان ها اینچنین سر فرود آورده اند برای تماشای قطراتی که یکی پس از دگری برون می آیند از دل خاک و هر یکی مژده ای از نشاطند و نویدی از شور

آه که چه غوغاییست در آن دور دست ها

اما افسوس که پای لنگ مرا توان رفتن نیست،مرا با خویشتن رها کرده در این کویر بی انتها

ای کاش یاری می کرد و مرا می برد تا آن دیار

اما  باز هم میشنوم از آن دور دست نوای مرغان نغمه خوانش را که رایحه فرحبخش گلهای سرخ و ارغوانی آن جویبار این چنین مست و مدهوششان کرده

می شنوم آوای نسیم را در آن هنگام که شانه میکند زلف سبزگون بنفشه ها را

می شنوم غوغای آبشار را که از اوج بی پروا می آید و میریزد  و جان میبخشد،

آه که پای ناتوانم را توان رفتن نیست

اما میشنوم صدای قهقه مستانه ی غنچه ای که اینک چشم به بودن گشوده است،مگر او با خود چه آورده که اینگونه مست پا به هستی میگذارد،او سفیر عالمی دیگر است،او قاصدی از کوی یار است و در دستان گره زده ی خویش مشتی از رایحه ی آن دیار آورده است

اما چگونه می توانم رفت این راه بی نهایت را،

ای کاش بالی بود تا پر می گشودم، یا نسیمی که بر دوشش سوار میشدم و میبرد مرا تا آن جویبار،

میبینم جاده ای را که پیش رویم اوفتاده بر خاک و چشم انتظار قدم های من است،

باید رفت که اینجا برای از پا فتادن نیکو نیست،که من از این  دیار نیستم

روح من با این کویر بیگانه است،روح من را با آب و گل آن جویبار سرشته اند

با همین پاهای خسته و ناتوان نیز باید رفت که من مرد رفتنم

رفتن و هیچ جا و هیچ گاه از پا نیفتادن

رفتن و رسیدن به دیار مهربانی ها

بنمای رخ که باغ و گلستانم آرزوست

                 بگشای لب که قند فراوانم آرزوست

                               ای آفتاب حسن برون آ دمی ز ابر

                                              کان چهره مشعشع تابانم آرزوست

سلام

امشب شب یلداست،اما یلدای صبح

         ای صبح شب نشینان جانم به طاقت آمد          از بس که دیر ماندی چون شام روزه داران

یه یلدا مثل هزاران یلدای دیگه،آره یه یلدا مثل یلدای انتظار

میبینید چقدر طولانیه امشب؟

صبح فردا از یه راه دورتر از همیشه میاد

اما یلدای من یلدای دیگریست

آری ای دوست که یلدای من یلدای توست

و تو بهار دلکش آرزوها و سرمستی ها کی روی مینمایی از پس این خزان سرد و تیره و بی حاصل،

و تو ای نسیم بهشت دانمت که در دور دست هایی

اما نمیدانم یلدای رسیدن به تو کی به سر آید،

                 زان شبی که وعده دادی روز وصل            روز و شب را میشمارم روز و شب

نمیدانم بر کدامین کوچه ی انتظار ترا خواهم جست

نمیدانم بر کدامین بام بی نوایی نوای مرا خواهی شنید

نمیدانم کدامین مرغ سحر مژده ی وصلت را برایم به ارمغان می آورد

       بیا که خاک رهت لاله زار خواهد شد            ز بس که خون دل از چشم انتظار چکید

امیدوارم امشب بر همه ی دوستان مبارک و خوش و خجسته باشه

اما فردا صبح هنگام سپیده دم یادمون باشه که چه یلدایی رو واسه رسیدن به این صبح پشت سر گذاشتیم

آخه صبح فردا عزیزترین و ارزشمندترین و پر بها ترین صبح هاست

کوله بار انتظار خویش را بر دوش می افکنم و کوچه های تنهایی را یکی پس از دگری سپری میکنم، اما ترا در کدامین دیار جویم،نمیدانم

ای روی تو شمع پردهء راز       در پردهء دل غم تو دمساز

     بی مهر رخت برون نیاید         از باطن هیچ پرده آواز

           از شوق تو می کند همه روز       خورشید درون پرده پرواز

                 خون دل من بریخت چشمت       پس گفت نهفته دار این راز

                       گفتی که چو زر عزیز مایی         زان همچو زرت نهیم در گاز

                           هر چه از تو رسد به جان پذیرم    این واسطه از میان بینداز

                                 ما را به جنایتی که ما راست         خود زن به زنندگان مده باز

                                       یک لحظه تو غمگسار ما باش        تا نوحهء تو کنیم آغاز

                                              بیش است به تو نیازمندم         چندان که تو بیش می کنی ناز

                                                     عطار ز دیرگاه بی تو         بیچارهء توست،چاره ای ساز

ما در دو جهان غیر خدا یار نداریم

با جز غم او با دگران کار نداریم

                    ما بر سر و تن جبه و دستار نبندیم

                    کز عشق سر جبه و دستار نداریم

                                      نی مست شرابیم و کبابیم و ربابیم

                                       پروای نی و خانهء خمار نداریم

                    ما مست الستیم و به یک جرعه چو منصور

                    اندیشه فتوای سر دار نداریم

                                        مسکین و فقیریم و به کاشانهء دنیا

                                        با نیک و بد هیچ کسی کار نداریم

                     دریاب دل خسته شمس الحق تبریز

                     ما خود به جز این شیوه و گفتار نداریم

امیرالمومنین فرمود خدایا این عزت برای من بس که بنده توام

و ما که در اون حد و اندازه نیستیم میتونیم بگیم این عزت برایمان بس

که شیعیان تواییم

پس چه بهتر که تو این روز مبارک و فرخنده،روزی که خدای مهربان به فرموده خودش

نعمت هاش رو بر ما تموم کرد و دینمون رو کامل کرد،ازش بخواییم که ما رو از پیروان

واقعی و راستین مولایمان

 امیرالمومنین اسدالله الغالب علی ابن ابیطالب(علیه السلام)قرار بده

                                آمین یا اله العالمین

واسه روز عید هر چی فکر کردم هیچ عیدی بهتر از این دعا به ذهنم نرسید

البته به فرموده امیرالمومنین عید حقیقی روزی هست که گناهی مرتکب نشیم

پس انشالله که هر روزمون عید باشه

         ما را همه شب شب وصالست                 ما را همه روز روز حالست

         از دولت عشق پادشاهیم                     سلطانی عشق بی زوالست

         گویا ز خدا خبر ندارد                            هر دل که اسیر جاه و مالست

         بگذر ز جهان و عیش جان جوی             کاسباب جهان همه وبالست

         با روی تو جام می کشیدن                   در مذهب عاشقان حلالست

         تا حسن جمال دوست دیدیم                 ما را ز وجود خود ملالست

         نقصان مطلب ز نعمت الله                      چون نیک نظر کنی کمالست

    (عید همگی مبارک،هر روزتون عید،هر فصلتون بهار)

خدا جونم

میخوام باهات حرف بزنم،حرف هایی که به غیر تو به هیچ کس دیگه نمیتونم بگم،میدونم که به همه حرفام گوش میدی،میدونم که از اون بالا بالاها نگام میکنی و بهم لبخند میزنی،میدونم که حرفام واست مهمه،

خدا جونم

خیلی تنهام،درست مثل خودت که همیشه تنهایی،خیلی دلم گرفته،خیلی غصه دارم،

خدایا تو خوب میدونی که تنهایی یعنی چی،آخه تو از منم تنهاتری،

آخی خدا جونم

چرا اینقدر تنهایی؟

میخوای بیام  پیشت؟میخوای بیام تو آسمونا؟ بیام اون بالاها که تو هم تنها نباشی،

آخه تو خیلی خوب و مهربونی،که همیشه مواظب مایی،که واسه ما همیشه بیداری،

واسه همین نمیتونم تنهاییت رو ببینم،نمیتونم ناراحتیت رو،خستگیت رو، نمیتونم غصه خوردنت رو ببینم،

اون وقت اگه بیام پیشت تو میتونی استراحت کنی،حتی میتونی بخوابی،بعد اگه یه وقت بالش از زیر سرت رفت کنار خودم میذارم زیر سرت،اگه سردت شد خودم لحاف میندازم روت، اگه نصف شب تشنت شد خودم آب میدم بهت، میخوای بیام؟

من کلی قصه بلدما

قصه یه پسر کوچولو که ماهیگیر بود اما هروقت میرسید کنار برکه همه طعمه هاش رو به جای این که بزنه سر قلاب همین طوری میریخت تو آب تا ماهی ها بخورن،

یا قصه اون دختر گل فروشی که هیچکدوم از گلهاشو نمیفروخت،آخه همه گلهاشو جزئی از وجودش میدونست،

یا قصه پیرمردی شکارچی رو واست بگم که همیشه میرفت دنبال شکار اما تا چشمش به چشم شکار میفتاد دلش به رحم میومد و هیچ وقت هیچی شکار نمیکرد،

یا قصه اون کفش فروشی که همه کفشاش رو میداد به بچه هایی که کفش نداشتن،

میبینی چقدر قصه بلدم،

اون وقت سرت رو میذاری رو پاهام و آروم آروم چشماتو میبندی،منم واست قصه میگم،واست لالایی میگم تا خوابت ببره،اون وقت همین طوری کنارت میشینم تا یه وقت اگه بیدار شدی احاس تنهایی نکنی،

آره خدا جونم

میخوای بیام پیشت تا اگه یه وقت دلت گرفت خودم کنارت باشم و واسم درد دل کنی،منم نوازشت کنم،بهت بگم نه گلم نه عزیزم،چیزی نیست،بهت دلداری بدم تا آروم بشی،

بهت قول میدم اگه اومدم پیشت دیگه هیچ وقت نذارم احساس تنهایی کنی،واسه همیشه کنارت بمونم،بشم مال خود خودت،قول میدم سنگ صبورت بشم،مهربونت بشم،بهترین دوستت بشم،

اما تو هم بهم قول بده هر وقت قصه ای تو دلت بود بهم بگی،قول بدی هر وقت خواستی گریه کنی بیای سرت رو بذاری رو شونه های خودم و اشک بریزی تا منم اشکاتو با دستام پاک کنم،بهم قول بده که تو هم مال خود خود خود خودم بشی،

باشه خدا جونم

بهم قول میدی؟

اون وقت دوتایی یه خونه میسازیم سقفش از بهار و فرشش هم ازطلسی ها، 

یه خونه میسازیم که همه دیواراش بوی دوست داشت رو بدن،

یه خونه که همه اتاقاش پر باشه از خنده ها و خوبی ها و شادی ها،

یه خونه که دیگه هیچ غصه ای توش راه پیدا نکنه،

اون وقت خودم میام رو زمین و هر کی غصه داشت رو میارم تو اون خونه،

یه خونه واسه همه اونایی که مثل من و تو تنهان،

یه خونه که دیگه هیچ کس توش گریه نکنه،

میام و هر کی گریه میکنه رو با خودم میارم تو اون خونه،

آره خدا جونم

میخوای بیام و با هم دوتایی اون خونه رو بسازیم؟

اما خدا جونم

تا تو نخوای که من نمیتونم بیام اون بالا پیشت،

آخه دیشب هر چی دستم رو دراز کردم به طرف آسمونت باز دستم نرسید،

چرا خدا جونم؟

یعنی دست من کوتاهه یا تو خیلی دور از دستی،

خدا جونم

بیا پایین تر،تا بتونم بغلت کنم،تا بتونم نگات کنم، تا بتونم لمست کنم،

بیا خدا که خیلی تنهام،

بیا که هر شب با این که خیلی سردم میشه اما پنجره اتاقم رو نمیبندم به این امید که یه شب بیای از اون بالاها کنارم،بیای و آروم بغلم کنی و منو با خودت ببری تو آسمونا،

آره خدا جونم

امشبم به همین امید پنجره اتاقم رو باز میذارم،

ای کاش بیای

تا بهت بگم خدا جونم

با همه وجودم

                              با همه هستیم

                                                            باهمه دارو ندارم

                                                                                                                        دوستتت دارم

مهربان من

با یاد تو به هر سرا که پا میگذارم بهشت است و به هر دیار که رو مینهم بهار،

آنچنان فضای سینه ام از یاد تو سرشار شده که دیگر نقش خویش را گم کرده ام در ضمیر خود،

ای بهشت موعود و ای بهار جاودان،

کدامین قلم صنع تورا نگاشته است که اینچنین بی بدیل و بی همتایی،

کدامین نقاش ذوق نقش تورا بسته است که اینچنین خیال انگیز وروح فزایی،

درزی ازل چون که قامت حسنت را قبا می دوخت گویی که هر تارش را ز نغمه ای و هر پودش را ز    کرمشمه ای در هم آمیخت،

آری که گویی حریر دیبایی واطلس شیدایی را اینچنین عجین یکدگر ساخت که تو اینسان سراپا نکویی گشته ای،

به چه زبان میتوان تو را وصف کرد که تو بیرون از پرده پنداری،

به کدام قلم میتوان تو را سرود که تو آن سوی مرزهای خیالی،

به چه نام میتوان تو را خواند که سرحد عالم گفتاری،

ای بهانه هر نفس و ای فریاد هر جرس،

هرگاه به خویشتن مینگرم تورا می یابم در اندرونیم که چون سلطانی خیمه زدی، بی رقیب و بی امیر،

آخر که همه هستی ام  از آن توست،

آنچنان ملک وجودم را گرفته ای که دیگر هیچ سپاهی ولشگری غارتش نمی تواند کرد،

آری که ایمن شده ام از هر هجومی و شبیخونی که همه خلافت از آن توست،

پس ای فرمانروای بی همتا،نیکو حکم میرانی که همه امارت از آن توست،

و من نیز چون گدایی خانه زاد گه گاه به طمع درمی و کرمی دست بی نوایی خویش را به دامان لطف حضرت همایونی میآزم که مرا جرئت بیش از این و جسارت پیش از این نیست،

باشد که از خوان مهربانیت گوشه چشمی به این گوشه نشین درگاه فکنی که همان گوشه چشم مرا بس است،

ای محبوب بی همتا،

من هیچ گاه نتوانستم باشم آن گونه که تو میخواستی،

اما تو همیشه همان بوده ای که من میخواستم،

تو همیشه در اوج  قله های پاکی و مهربانی بوده ای،

همیشه یکتا و بی همتا،

همیشه منزه و مبرا،

پس بمان ای روشنایی بخش همه تیرگی ها،

پس بمان ای شادی بخش همه اندوه ها،

بمان و سرسبز کن این کویر خشک وبی حاصل دلم را،

که بس سرد وتنهاست،

بمان و بهاران کن این خزان اندوهگین را،

که بس دلگیر و فرتوت است،

بمان ای مهربان من،

بمان

      قسم به خدا           به نور صفا

   به اشک گرم                        به آه سرد

به دلهای سراسر درد                        به مجنون بیابان گرد

به ساغر می                   به ناله نی

به چشمان دل سیهت             به گردش جام نگهت

به سودای آن سری که زشوق                 زند بوسه بر غبار رهت

به آغوش گرم و دلکش تو              به رخسار همچو آتش تو

به مستان جام عشق خدا            به پیمان عشق و عهد وفا              به رندان خانقاه صفا

به رندان رفته از دو جهان             به دامان پاک پیر مغان            به غوغای بزم میکده ها

که چون ساغر به جوشم          که چون می در خروشم

               به موی سیاه تو سوگند                 به موج نگاه تو سوگند

                          به طوفان اشک دو چشمم            که افتد به راه تو سوگند

به شور ونواهای مستی               به آشوب دریای هستی

قسم به خداوند کعبه              به حق جویی وحق پرستی

که عشق وامیدم تو هستی

                        که عشق وامیدم تو هستی         

سلام

سلامی چون آوای زیبای آبشارها که می آیند و میریزند و سیراب می کنند

چندی پیش قدم در  تفرج گاهی گذاشته بودم

گاه به پای سعی میرفتم و گاه به پای طلب

همه جا آب بود و آبشار بود و آبی بود وآسمان

چون همی رفتم به سبزه زاری رسیدم که گویی پیش از من دیگری نیامده بود

بکر وبی بدیل٬فرح بخش و روح فزا٬تماشایش طراوت میبخشید و تفرجش حلاوت٬

از هر گوشه ای گلی و بر هر گلی بلبلی نغمه خوان

یکی از شیدایی سرمست و دگری از سرمستی شیدا

آنچنان که بلبلی بر ناز می افزود گل بر نیاز

دست در آغوش هم کشیده وجیب قصب دریده

بلبل همچنان حیران صفات و گل سرمست خویشتن

او می نالید و دگری می بالید

آه که چه راز و نیازی

گاه گل به جلوه گری کرشمه ای میکرد و بلبل از دست میشد وگاه بلبل به سوداگری نغمه ای می خواند و گل به وجد می آمد

و من در گوشه ای به نظاره ایستاده بودم

نمی دانم مکاشفه ای بود که مرا حاصل شده بود یا از دشت به آسمان ها پرگشوده بودم

تا آنجا که تاب بیشتر ماندنم نماند

گامی به سویشان برداشتم تا دست تمنا به دامان کرامتشان دراز کنم

قدمی بیش نرفته بودم که ز پا شدم  

وانگاه به چشم خویشتن دیدم که گویی آرام آرام از خویشتن تهی میشوم و از ذوق و وجد وطرب پر

تا که سرشار شدم از این نظاره گری

دگرم دامن از دست رفت وانگاه من نیز همچو گلی  جلوه گری میکردم و همچو بلبلی نوحه گری

از شاخه ای به شاخ دگر پرواز می کردم و از جامی ز جام دگر نوش

گاه ز حرارت شوق  سرخ میگشتم وگاه ز نوای ذوق آتشین

جام ها آنچنان یکی از پس دگری تهی میشد که گویی دریای آتش بود که به کامم ریخته میشد

نه حالتم مانده بود و نه خیالت

همه به یکبارگی او شده بودم که ناگاه ز دوردست آوایی در گوش جانم طنین افکند

آوا آوای نسیمی بود کزین دشت میگذشت و به نوای دلکش میگفت:

چشم بگشا که جلوه دلدار            به تجلی ست از در ودیوار

این تماشا چو بنگری گویی        لیس فی الدار غیره دیار

عشق           آری عشق

این تنها بی چرای عالم هستی که چون به ملکی پا گذارد همه سرا را به یکبارگی تصاحب میکند

آخر همه کلید همه دالان ها و تالارها و بستان هاو گلستان ها ونیستان ها همه و همه به دست اوست

همه بودها همه نبودها

همه اندیشه ها همه معانی همه ادیان

اوست که هست اوست که بود و اوست که می ماند

ای به ازل بوده و نابوده ما                     ای به ابد زنده و فرسوده ما

پس هر که دوام می خواهد باید عشق شود تا بماند

عالم از ناله عشاق مبادا خالی                   که خوش آهنگ و فرح بخش هوایی دارند

هر چه بیشتر عشق شوی جاودانه تر میشوی

باید زدود همه رنگ ها و فریب ها و هواها و نیرنگ هاو

باید این صورت را زدود تا به سیرت رسید

باید این زمین را پیمود تا به آسمان رسید

باید رفت از این دیار تا دیار عشق تا دیار پایان

باید مطلق گشت تا توان پرواز پیدا کرد

آری          مطلق

و مطلق چیست؟

مطلق شدن یعنی پاک شدن زلال شدن او شدن همه شدن

مطلق بی اندازه است و بی پایان

همچو دریا

یا که چون آسمانی پاک و بی آلایش نه پرنده ای و نه پروازی نه ابری و نه بارانی

نه آفتابی اما روشن

نه مهتابی اما شفاف

بی ستاره اما تابان

یا چون درختی که بی برگ است اما سبز

پس مطلق شویم

تا بتوان به روی دوست نگریست آخر مطلق همه چشم است

تا بتوان  آوای فریبای دوست را شنید آخر مطلق همه گوش است

تا بتوان با او سخن گفت آخر مطلق همه سخن است

مطلق همه است

چون دوست

گنجی و تو را بی طلبیدن نتوان یافت                                   راحت ز تو بی رنج کشیدن نتوان یافت

از شربت خاصی که شفای همه جان هاست                 بی چاشنی درد چشیدن نتوان یافت

آری این همیشه همراه همدم و همنوای من

چگونه از تو بگریزم که به هر سرا پا میگذارم تو پیش از من رفته ای و آنجا را گرفته ای

آه که دیگر از تو خسته شده ام

با دیگرانم و با توام با خویشتنم و با توام اندوهناکم و با توام در طربم و با توام

ای تنهایی ای ثروت بی پایان هستی

و چون در تو کنکاش میکنم تا تو را در اندرونی خویش بیابم نیستی

و چون از جستجو خسته میشوم صدایی به گوش میرسد

آری آن نجوای تنهایی من است که در اندرونی ام آهسته میگوید تو از آن منی

کجا مرا اینچنین به عقد تو در آوردند  که من خود شاهد این عهد نبودم

چگونه هم هستی و هم نیستی

چگونه هم پیدایی و هم پنهان

چگونه هم جسمی و هم جان

آری تو کیستی ای یار دیرین

گاه آن دم که تو را می خواهم نیستی و آن دم که قصد گریز از تو را دارم به سراغم می آیی

آه که به ستوه آمدم از همه تعقیب و گریز

باید رفت از این دیار به آنجا که بتوانم تو را با دگری قسمت کنم

آخر که تو تنها از آن من نیستی

تنها نیمی از تو از آن من است و نیم دگرت از آن دگری