وبلاگ شادروان مسعود ساعی

تو با قلب ویرانه ی من چه کردی / ببین عشق دیوانه ی من چه کردی

در ابریشم عادت آسوده بودم / تو با بالِ پروانه ی من چه کردی

ننوشیده از جام چشم تو مستم / خمار است میخانه ی من، چه کردی؟

مگر لایق تکیه دادن نبودم / تو با حسرتِ شانه ی من چه کردی؟

مرا خسته کردی و خود خسته رفتی / سفر کرده با خانه ی من چه کردی؟

جهان من از گریه است خیسِ باران / تو با سَقف کاشانه ی من چه کردی؟

این منم در آینه، یا تویی برابرم؟ / ای ضمیر مشترك، ای خودِ فراترم!
در من این غریبه كیست؟ باورم نمی‌شود / خوب می‌شناسمت، در خودم كه بنگرم
این تویی، خود تویی، در پس نقاب من / ای مسیح مهربان، زیر نام قیصرم!
ای فزون‌تر از زمان، دور پادشاهی‌ام! / ای فراتر از زمین، مرزهای كشورم!
نقطه‌نقطه، خط‌به‌خط، صفحه‌صفحه، برگ‌برگ / خط رد پای توست، سطرسطر دفترم
قوم و خویش من همه از قبیله‌ی غمند / عشق خواهر من است، درد هم برادرم
سال‌ها دویده‌ام از پی خودم، ولی / تا به خود رسیده‌ام، دیده‌ام كه دیگرم
دربه‌در به هرطرف، بی‌نشان و بی‌هدف / گم شده چو كودكی در هوای مادرم
از هزار آینه توبه‌تو گذشته‌ام / می‌روم كه خویش را با خودم بیاورم
با خودم چه كرده‌ام؟ من چگونه گم شدم؟ / باز می‌رسم به خود، از خودم كه بگذرم؟
دیگران اگر كه خوب، یا خدا نكرده بد / خوب، من چه كرده‌ام؟ شاعرم كه شاعرم!
راستی چه كرده‌ام؟ شاعری كه كار نیست / كار چیزی دیگری است، من به فكر دیگرم!

یاران ره عشق منزل ندارد /  این بحر مواج ساحل ندارد

هر کس  نبندد  بر دلبری  دل / یا  آدمی  نیست  یا دل  ندارد

با چشم حق بین نقش جهان بین / این نقش حق است باطل ندارد

مهمترین روزهای زندگیت، روزیست که به دنیا می آیی و دیگری روزیست که دلیلش را متوجه میشوی.

مارک تواین

مـن آن نقـش آفـریـن نقـاش پیـرم

تـو آن نقشی که در دامت اسیرم

زدم بــر پــرده صــد بــارت دریـغـــا

نه آن بودی که هستی در ضمیرم

معلق، معلق مثل ذرات گرد و غبار،‌ بی هدف

یا نه،‌ مثل اون میوه ای که تازه رسیده و باید چیده بشه ...

باز آی دلبرا که دلم بی قرار توست / وین جان بر لب آمده در انتظار توست

در دست این خمار غمم هیچ چاره نیست / جز باده ­ای که در قدح غمگسار توست

ساقی به دست باش که این مست می پرست/چون خم ز پا نشست و هنوزش خمار توست

هر سوی موج فتنه گرفت است و زین میان / آسایشی که هست مرا در کنار توست

سیری مباد سوخته­ ی تشنه کام را / تا جرعه نوش چشمه­ ی شیرین گوار توست

بیچاره دل که غارت عشقش به باد داد / ای دیده خون ببار که این فتنه کار توست

هرگز ز دل امید گل آوردنم نرفت / این شاخ خشک زنده به بوی بهار توست

ای سایه صبرکن که برآید به کام دل / آن آرزو که در دل امیدوار توست

کسانی که اجازه می‌دهند جهان یا بخشی از جهان برای‌شان برنامه بریزند، به هیچ یک از استعدادهای انسانی، جز استعدادی که میمون دارد، نیازی ندارند!

باید بکشد عذاب تنهایی را / مردی که ز عصر خود فراتر باشد