دادرس نیست که در هجر رخش دادکشم
دادوبیداد که درمحفل ما رندی نیست
که برش شکوه برم داد ز بیدادکشم
شادیم داد غمم داد جفادادو وفا
باصفا منت آنرا که به من دادکشم
درغمت ای گل شاداب من ای خسرو من
جورمجنون ببرم تیشه فرهادکشم
سالها می گذرد حادثه ها می آید
انتظارفرج از نیمه خردادکشم
بهر زینب عالمی ماتم گرفت
سوز اهل بیت عصمت بر لب است
کاروانسالار آنها زینب است
با اشک هاش دفتر خود را نمور کرد
ذهنش ز روضه های مجسم عبور کرد
در خود تمام مرثیه ها را مرور کرد
شاعر بساط سینه زدن را که جور کرد........
رخت نشانه ی والشمس والقمر دارد
توای فروغ امید ای ودیعه ی موعود
بیا که آمدنت مژده ی سحر دارد
سپهر وصل تو از بسکه هست رویایی
شهاب آرزوی ما از آن گذر دارد
در این ترنم عشق ودراین بهار امید
درخت باورما ازتو برگ وبر دارد
کبوتری که زند پربه شوق دیدارت
قسم به جان تو کز عشق بال وپر دارد
شب ولادت تو آنکه بی قرار ترست
برای دیدن تو شوق بیشتر دارد
اگرچه شام سروراست،هرکه را بینم
ز هجر، سربه گریبان وچشم تر دارد
ز یمن توست که روزی دهد خدا مارا
به احترام تو برما خدا نظر دارد
به جز تو کز دل پر درد ما خبر داری
چه کس ز درد دل دوستان خبر دارد؟
به لاله های شهادت که لاله در دل داشت
هنوز داغ فراغ تو بر جگر دارد
گه ولادت تو گر((وفایی))از غم گفت
ز شعله های جدایی به دل شرر دارد
خاک را خوشبوتر از زلف نگاران می کنند
این کویر خشک را باغِ بهاران می کنند
سنگ را رشگ نگین شهر یاران می کنند.........
نشاط عیدم از دوریت غم انگیزاست
بیا اگرتونباشی بهار پائیزاست
چه گونه خنده کند آنکه درفراغ غمت
همیشه کاسه چشمش ز اشک لبریزاست
لبی که وصف توگوید چو صبح خندان است
دلی که یادتو باشد چو گل سحر خیزاست
چه می شد چلچراغ کوچه ی ما زود برمی گشت
به پایان شب تاریک و قیر اندود برمی گشت
سرود آسمان را هرکه می خواند بد آهنگ است
خدایا کاش یک شب در زمین داوود برمی گشت
همان مردی که دستارش به رنگ سبز دریا بود
نگاهش تازه تر از فصل گلها بود برمی گشت
همان چشمی که درباغ غزل نقش آفرینی کرد
به روی شعرمن امروز دربگشود برمی گشت
پس از این بادهای هرزه گرد فصل بی رنگی
نسیم روح بخش چشم آن موعود برمی گشت
جز ملاقات تو میل و هوسی نیست مرا
شوق دیدار تو در دیده ی من می تابد
جز تو ،عشق رخ هر خار و خسی نیست مرا
عشق رخسار کسی ،رغبت دیدار کسی
جز تو اندازه ی بال مگسی نیست مرا
جز تو در سینه ندارم که هوای دگری
جز تو و خاطر تو همنفسی نیست مرا
غیر دستان تو ام نیست شفا بخش دگر
جز مسیحای دمت دادرسی نیست مرا
تا نیایی و رسی خود تو به داد دل من
انتظاری به نجات از قفسی نیست مرا
روزی آخر رسی از جاده ی سرسبز بهار
انتظارت که دگر کار بسی نیست مرا
من به خال لبت ای دوست گرفتار شدم
چشم بیمار تو را دیدم و بیمار شدم
فارغ ازخود شدم و کوس اناالحق بزدم
همچو منصور خریدار سر دار شدم
غم دلدار فکنده ست به جانم شرری
که به جان آمدم و شهره ی بازار شدم
در میخانه گشایید به رویم شب و روز
که من از مسجد و از مدرسه بیزار شدم
جامه ی زهد و ریا کندم و بر تن کردم
خرقه ی پیر خراباتی و هشیار شدم
واعظ شهر که از پند خود آزارم داد
از دم رند می آلوده مددکار شدم
بگذارید که از بتکده یادی بکنم
من که با دست بت میکده بیدار شدم
بي تو ميگويند: تعطيل است كار عشقبازي / عشق اما كي خبر از شنبه و آدينه دارد؟
جغد بر ويرانه ميخواند به انكار تو اما / خاكِ اين ويرانهها بويي از آن گنجينه دارد
خواستم از رنجش دوري بگويم ، يادم آمد/ عشقْ با آزار، خويشاونديِ، ديرينه دارد
روي آنم نيست تا در آرزو دستي بر آرم/ اي خوش آن دستيكه رنگ آبرو از پينه دارد
در هواي عاشقان پر ميكشد با بيقراري / آن كبوتر چاهي زخمي كه او در سينه دارد
ناگهان قفل بزرگ تيرگي را ميگشايد / آن كه در دستش كليد شهر پر آيينه دارد
