+ نوشته شده در شنبه بیست و هشتم خرداد ۱۳۹۰ ساعت 22:14 توسط afsaneh
|
قول بده که خواهی آمد
اما هرگز نیا!
من چشم به راه چه کسی بمانم؟
+ نوشته شده در شنبه بیست و هشتم خرداد ۱۳۹۰ ساعت 22:4 توسط afsaneh
|
همچون یک بذر زاده شده ای
میتوانی همان بذر بمانی و بمیری
میتوانی گل باشی و بشکفی
میتوانی درخت باشی و ببالی
+ نوشته شده در شنبه بیست و هشتم خرداد ۱۳۹۰ ساعت 21:53 توسط afsaneh
|
سلام دوباره به همه ی دوستای خوبم
دوستای خوبم
من برگشتم
+ نوشته شده در شنبه بیست و هشتم خرداد ۱۳۹۰ ساعت 21:42 توسط afsaneh
|
من اینجا خفته ای در زیر خاکم
که از داغ تو جامه چاک چاکم
به قبرستان قلب من گذر کن
هلاک عشق پاکم من ٬هلاکم
گهی شمع مزار من شو ای دوست
گهی مستی بده از شاخ تاکم
ندارم طاقت دیدار اشکت
به شادی سر بزن بر خاک پاکم
مرا اندیشه ی عشق تو کافیست
تورا دارم که دارم من بلا٬کم
+ نوشته شده در سه شنبه شانزدهم تیر ۱۳۸۸ ساعت 20:35 توسط afsaneh
|
دل من با دلت هم خونه گشته
زبس ندیدتت دیونه گشته
چه رویای قشنگی در سرم بود
دگر آنها همه افسانه گشته
کند بی تو به سر هر روز و شب را
تو گویی قاتلی فرزانه گشته
شده آواره ی هر کوی و صحرا
به دنبالت چو یک پروانه گشته
بیفتادم ز قلب تو برون من
دلم پر خون و تن پیمانه گشته
من بیچاره افتادم کناری
چه کس جای من دردانه گشته؟ چه کس جای من دردانه گشته؟
دلم بیمارو دارویی ندارد
در این دنیا دگر بیگانه گشته
نمیگیری اینک زمن نشانی
دگر افسون تو افسانه گشته
چه میدی مرا چون بر من آمد
که سر تا پای من ویرانه گشته
+ نوشته شده در دوشنبه هشتم تیر ۱۳۸۸ ساعت 12:58 توسط afsaneh
|
سلام دوستای خوبم
میخوام یه آهنگ خیلی قشنگ و دلنشین رو براتون معرفی کنم
برای دانلود آهنگ روی صدای بارون صدای بارون با صدای دلنشین علیرضا طباطبایی کلیک کنید
+ نوشته شده در شنبه نهم خرداد ۱۳۸۸ ساعت 18:24 توسط afsaneh
|
عشق حقیقی
چنین آورده اند که مردی به نزد رامانوجا آمد . رامانوجا یک عارف بود ، شخصی کاملا استثنایی ( یک فیلسوف و در عین حال یک عاشق ، یک سرسپرده ) مردی به نزد او آمد و پرسید : " راه رسیدن به خدا را نشانم بده " رامانوجا پرسید : " هیچ تا به حال عاشق کسی بوده ای ؟؟ " سوال کننده پرسید : راجع به چی صحبت می کنی ، عشق ؟ من تجرد اختیار کردم ، من از زن چنان می گریزم که آدمی از مرض می گریزد ، نگاهشان نمی کنم . رامانوجا گفت : با این همه کمی فکر کن به گذشته رجوع کن . بگرد جایی در قلبت آیا هرگز تلنگری از عشق بوده ، هر قدر کوچک هم بوده باشد. مرد گفت : من به اینجا امده ام که عبادت یاد بگیرم ، نه عشق !!! یادم بده چگونه دعا کنم ، شما راجع به امور دنیوی صحبت می کنی و من شنیده ام که شما عارف بزرگی هستی . به اینجا آمده ام که به سوی خدا هدایت شوم ، نه به سمت امور دنیوی . گویند : رامانوجا به او جواب داد : پس من نمی توانم به تو کمک کنم . اگر تو تجربه ای از عشق نداشته باشی ، آنوقت هیچ تجربه ای از عبادت نخواهی داشت. بنابراین اول به زندگی برگرد و عاشق شو و وقتی عشق را تجربه کردی و از آن غنی شدی آن وقت نزد من بیا چون که یک عاشق قادر به درک عبادت است. اگر نتوانی از راه تجربه به یک مقوله ی غیر منطقی برسی ، آن را درک نخواهی کرد ، و عشق عبادتی ست که توسط طبیعت سهل و ساده در اختیار آدمی گذاشته شده تو حتی به این چیز ساده نمی توانی دست پیدا کنی . عبادت عشقی ست که به سادگی داده نمی شود ، فقط موقعی قابل حصول است که به اوج تمامیت رسیده باشی
+ نوشته شده در سه شنبه پانزدهم اردیبهشت ۱۳۸۸ ساعت 13:19 توسط afsaneh
|
جالب و آموزنده
روزی مرد جوانی وسط شهری ایستاده بود و ادعا می كرد كه زیبا ترین قلب را در تمام آن منطقه دارد . جمعیت زیاد جمع شدند . قلب او كاملا سالم بود و هیچ خدشه ای بر آن وارد نشده بود وهمه تصدیق كردند كه قلب او به راستی زیباترین قلبی است كه تاكنون دیده اند . مرد جوان با كمال افتخار با صدایی بلند به تعریف قلب خود پرداخت ناگهان پیر مردی جلوی جمعیت آمد و گفت كه قلب تو به زیبایی قلب من نیست مرد جوان و دیگران با تعجب به قلب پیر مرد نگاه كردند قلب او با قدرت تمام می تپید اما پر از زخم بود . قسمت هایی از قلب او برداشته شده و تكه هایی جایگزین آن شده بود و آنها به راستی جاهای خالی را به خوبی پر نكرده بودند به خود میگفتم كه چطور او ادعا میكند كه زیباترین قلب را دارد ؟ مرد جوان به پیر مرد اشاره كرد و گفت تو حتما شوخی میكنی . قلب خود را با قلب من مقایسه كن . قلب تو فقط مشتی زخم و بریدگی و خراش است . پیر مرد گفت : درست است . قلب تو سالم به نظر می رسد اما من هرگز قلب خود را با قلب تو عوض نمیكنم . هر زخمی نشانگر انسانی است كه من عشقم را به او داده ام . من بخشی از قلبم را جدا كرده ام و به او بخشیده ام . گاهی او هم بخشی از قلب خود را به من داده است كه به جای آن تكه ی بخشیده شده قرار داده ام . اما چون این دو عین هم نبوده اند گوشه هایی دندانه دندانه در قلبم وجود دارد كه برایم وجود دارد كه برایم عزیزند . چرا كه یاد آور عشق میان دو انسان هستند . بعضی وقتها بخشی از قلبم را به كسانی بخشیده ام اما آنها چیزی از قلبشان را به من نداده اند ، اینها همین شیار های عمیق هستند . گرچه دردآور هستند اما یادآور عشقی هستند كه داشته ام . امیدوارم كه آنها هم روزی بازگردند و این شیارهای عمیق را با قطعه ای كه من در انتظارش بوده ام پر كنند ، پس حالا میبینی كه زیبایی واقعی چیست ؟ مرد جوان بی هیچ سخنی ایستاد ، در حالی كه اشك از گونه هایش سرازیر می شد به سمن پیر مرد رفت از قلب جوان و سالم خود قطعه ای بیرون آورد و با دستهای لرزان به پیر مرد تقدیم كرد پیر مرد آن را گرفت و در گوشه ای از قلبش جای داد و بخشی از قلب پیر و زخمی خود را به جای قلب مرد جوان گذاشت . مرد جوان به قلبش نگاه كرد . دیگر سالم نبود ،اما از همیشه زیبا تر بود زیرا كه عشق از قلب پیر مرد به قلب او نفوذ كرده بود ........
+ نوشته شده در سه شنبه پانزدهم اردیبهشت ۱۳۸۸ ساعت 13:16 توسط afsaneh
|
گلم
گلم جانم فدایت
دلم کرده هوایت
دل در سینه مانده
کند هر دم صدایت
شدی بغض گلویم
که کرد از من جدایت؟
تو هم که بی وفایی
دریغ از من ندایت
ببستی راه کویت
نشستی درسرایت
من این دردو فغان را
برم پیش خدایت
شده این آرزویم
شوم سویت هدایت
بگویم قله قله
زکوه قصه هایت
+ نوشته شده در دوشنبه هفتم اردیبهشت ۱۳۸۸ ساعت 19:36 توسط afsaneh
|
دلم به دیده گوید
ز درد تو نزارم
نفس ز درد هر دو
بشد بغض هوارم
نشسته غم به چهره
شکسته روزگارم
+ نوشته شده در یکشنبه سیزدهم بهمن ۱۳۸۷ ساعت 23:53 توسط afsaneh
|
میتوان
آسمون پر از غباره
داره بارون ها میباره
روح من به سوی بالا
چه سبکباله چو ساره
دور دور ولی نوره
مثل یک نور ستاره
رفته بالا تر از ابرا
شاید اون بالا بهاره
دل من هم یه حبابه
که با بارون ها مباره
صدای چیک چیک بارون
یه نوایی زسه تاره
خیالم مثل حبابه
نشکنه یا نشه پاره
+ نوشته شده در چهارشنبه سی ام مرداد ۱۳۸۷ ساعت 17:45 توسط afsaneh
|
آسمان
آسمان مرا چنین بیچاره کرد
در فضای بیکران آواره کرد
قطره قطره او چکاندم بر زمین
او از آن بالا مرا نظاره کرد
آرزوهای مرا از من گرفت
چاره جو هارا چنین بیچاره کرد
من شدم عکسی به دیوار اتاق
تا سکوتی سینه ام را پاره کرد
چون شکست آن شیشه قاب دلم
کوه دل آتشفشان یکباره کرد
روح من از جسم من پرواز کرد
او چه راحت این قفس را باز کرد
همچون ققنوسی از آتش پر گرفت
پس رها شد بال و پر را باز کرد
از میان شعله ها سر بر کشید
رفت تا خود را چنان یک راز کرد
اصل من در جای دیگر جای داشت
رفت،بودن را ولی آغاز کرد
غرق عطروبوی خود شد،تا که او
شاعری را،عشق،دستان ساز کرد
عشق را ر زد دل دریایی ام
با تو خود را این چنین دمساز کرد
+ نوشته شده در سه شنبه بیست و نهم مرداد ۱۳۸۷ ساعت 17:18 توسط afsaneh
|
