به یاد تو...

نمی‌گویم به این دیوانه بازیهام عادت کن 

فقط مثل گذشته با دل تنگم رفاقت کن

گرفته جنگل تنهایی‌ام را درد در آغوش

بیا آتش بزن، قلب مرا از درد راحت کن

تویی که مثل برمودا دلم را جذب خود کردی

به عشق دخترانِ چشم رنگی هم حسادت کن

بیا وُ مرد باش وُ کمتر از آنی که می‌بینم

مرا با گرگهای هرزه گرد بیشه قسمت کن!

دلم یخ بسته، اسکیموی شرقی، با دمِ گرمت

کمی از این دل یخ بسته‌ی قطبی حمایت کن

نیوتن گفت آری، هر عمل عکس العمل دارد

تو هم "قانون دوّم شخص عاشق" را رعایت کن

من ندانستم از اول که تو بی مهر و وفایی

 عهد نابستن از آن به که ببندی و نپایی

  دوستان عیب کنندم که چرا دل به تو دادم

    باید اول به تو گفتن که چنین خوب چرایی...

 بزن باران بهاران فصل خون است

  بزن باران كه صحرا لاله گون است

    بزن باران كه به چشمان ياران

     جهان تاريك و دريا واژگون است

       بزن باران كه دین را دام كردند

         شكار خلق و  صيد خام كردند

          بزن باران خدا بازيچه ای شد

            كه با آن كسب ننگ و نام كردند

              بزن باران به نام هر چه خوبيست

               به زير  آب ها پای پای كوبيست

                 هزار تشنه ، جويباران پر از سنگ

                   بزن باران كه وقت لای روبيست

                    بزن باران و شادي بخش  جان  را 

                      بباران شوق و شيرين كن زمان را

                        به بام غرق در خون ديارم

                          به پا كن پرچم رنگين كمان را

                            بزن باران كه بی صبرند ياران

                              نمان خاموش گریان شو به باران

                                 بزن باران بشور آلودگي را

                                    ز دامان بلند روزگاران...

راستی من به که مانم ؟به که مانم ؟

من ميدونم که حرفهات دروغه فريبه

  اون نگاه قشنگت فريبه دروغه

   تو مي گفتي که با من مي موني

     که با من مي خوني

      قصه عشق و رويا

       تمومش دروغه فريبه دروغه

        اما تو امروز دستت توي دست يار غريب است

         فردا مي دونم چشمهات اسيره

           چشمهاي مست دلداره ديگست

             حرفهات مي دونم همش فريبه همش دروغه

من همون جزيره بودم خاكي و صميمي و گرم

 واسه عشق بازي موجها قامتم يه بستر نرم

  يه عزيز دردونه بودم پيش چشم خيس موجها

   يه نگين سبز خالص روي انگشتر دريا.

    تا كه يك روز تو رسيدي توي قلبم پا گذاشتي

    غصه هاي عاشقي رو تو وجودم جا گذاشتي

     زير رگبار نگاهت دلم انگار زير و رو شد

      براي داشتن عشقت همه جونم آرزو شد

        تا نفس كشيدي انگار نفسم بريد تو سينه

            اما تا قايقي اومد از من و دلم گذشتي

              من و دل اما نشستيم چشم به راهت لب دريا.

                  لحظه هاي بي تو بودن ميگذره اما به سختي

                     ولي حتي وقت مردن باز سراغتو ميگيره

                اما تو درياي عشقت باز يه گوش هاي مي مونم.

 خوش تر ز حرف عشق و سکوت و نگاه نیست

   بنشین و جاودانه به آزار من مکوش

    یکدم کنار دوست نشستن گناه نیست.

     بنشین ٬ مرو ٬ صفای تمنای من ببین

      امشب چراغ عشق در این خانه روشن است

       جان مرا به ظلمت هجران خود مسوز

        بنشین ٬ مرو ٬ مرو که نه هنگام رفتن است...

عمری به هر کوی و گذر گشتم که پیدایت کنم

  اکنون که پیدا کرده ام ، بنشین تماشایت کنم

    الماس اشک شوق را تاجی به گیسویت نهم

     گل های باغ شعر را زیب سراپایت کنم

      بنشین که با من هر نظر،با چشم دل ،با چشم سر

       هر لحظه خود را مست تر ، از روی زیبایت کنم

         بنشینم و بنشانمت آنسان که خواهم خوانمت

           وین جان بر لب مانده را مهمان لبهایت کنم

             بوسم تو را با هر نفس ، ای بخت دور از دسترس

               وربانگ برداری که بس ! غمگین تماشایت کنم

                تا کهکشان ، تا بی نشان ، بازو به بازویت دهم

                  با همزمانی ، همدلی ، جان را هم آوایت کنم

                   ای عطر و نور توامان یک دم اگر یابم امان

                    در شعری از رنگین کمان با نوی رویایت کنم

                      بانوی رویاهای من ، خورشید دنیاهای من

                         امید فرداهای من ، تا کی تمنایت کنم؟