آن روزها من به سليقه کسي که دوستم داشت و دوستش داشتم
سر تا پايِ زندگيم را آبي کرده بودم .
آبي آبي .
آبي به رنگ دريا .
و نا گهان يک روز او را دست در دست کسي ديدم که
سر تا پايش زرد بود .
زرد ، مثل نور .
من شنا نمي دانستم .
دلم فرصت نداد تا شنا ياد بگيرم .
و غرق شدم
در دريايِ آبي بيکران روياها
و کابوسها...
حسین پناهی
ما زنها رسم خوبی داریم...
زمانه که سخت می گیرد
شروع می کنیم به کوتاه کردن ناخن ها ،مو ها ، حرف ها ،رابطه ها ...
"ویرجینیا وولف "
اتوبوسي آمده از تهران
يکي از صندلي هايش خالي است
قطاري مي رود از تبريز
يکي از کوپه هايش خالي است
سينماهاي شيراز پر از تماشاچي است
که حتما رديفي از آن خالي است
انگار يک نفر هست که اصلا نيست
انگار عده اي هستند که نمي آيند
شايد،کسي در چشم من است
که رفته از چشمم
نمي دانم ...
من میگم پرنده ی شکسته بال
پ.ن :باید رفت به جایی که نه امید ، نه آرزو و نه خاطره ای از کسی به دل داشته باشی...
حال مـــن بد شد
دلـــم برای " تو " تنگـــــ شد
خيلي دور !
تمرکزِ تو بر رنجي که مي برم انتظارِ بي جايي ست
که هر انساني جهاني داردُ هر انساني به گونه يي خاص
خود را با جهانِ خود تطبيق مي دهد !
آنچه که اکنون برايت مي نويسم ،
داستان نا هم گونيِ من با جهانِ من است !
بر انسان هيچ اعتمادي نيست ......
برايِ شبهات قصّه
براي قصهها شهرزاد ميشوند
جزئي از لحظه ها
دليلِ خنده ها
شريکِ بغضهاي تو ميشوند
بعد يک روز صبح
به طرزِ وحشتناکي کشف ميکني
که ديگر هيچ جا نيستند
جز در شعرهاي تو
شعر هايي که به طرز غمگيني
هيچکس نميخواند ... جز خودت
(نیکی فیروزکوهی)
بي تو
من با بدن لخت خيابان
چه کنم؟
با غمانگيزترين حالت تهران چه کنم؟
